Σάρα Κέιν

Η Σάρα Κέιν (Sarah Kane, 1971–1999) ήταν Βρετανίδα θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτρια. Το πρώτο της έργο, «Blasted» (1995), προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα θεατρικά σκάνδαλα του Λονδίνου, και το τελευταίο, «4.48 Psychosis», ανέβηκε μετά τον θάνατό της. Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1999, σε ηλικία 28 ετών.

Μεγάλωσε στο Kelvedon Hatch του Essex

Η Sarah Kane γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1971 στο Brentwood του Essex και μεγάλωσε στο Kelvedon Hatch, ένα χωριό της ίδιας κομητείας. Οι γονείς της, ο Peter και η Janine, ήταν και οι δύο δημοσιογράφοι. Ο Peter δούλευε ως ρεπόρτερ στη Daily Mirror του Λονδίνου, ενώ η μητέρα της άφησε αργότερα τη δουλειά για να μεγαλώσει τα παιδιά.

Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Simon. Ο Simon έγινε μετά τον θάνατό της εκτελεστής της περιουσίας και των δικαιωμάτων της και είναι εκείνος που αποφασίζει ποιες διασκευές των έργων της εγκρίνονται.

Η πίστη των εφηβικών χρόνων

Η οικογένεια ανήκε στον ευαγγελικό χριστιανισμό, και για ένα διάστημα στην εφηβεία της Kane τα μέλη της έγιναν σφοδρά «ξαναγεννημένοι» χριστιανοί, σύμφωνα με τα βιογραφικά στοιχεία που παραθέτει το EBSCO. Η ίδια ήταν, κατά τις πηγές, αφοσιωμένη χριστιανή στην εφηβεία της. Αργότερα απέρριψε την πίστη, και οι πηγές δεν συμφωνούν για την ηλικία, με την πιο συχνή εκδοχή να τη βάζει στα πρώτα της είκοσι.

Στα έργα της έμεινε η βιβλική εικονογραφία. Η Kane έλεγε ότι η βία που βρήκε στη Βίβλο στάθηκε πηγή έμπνευσης για τη γραφή της.

Basildon Youth Theatre και ο Vincent O’Connell

Σπούδασε στο Shenfield High School και στα δεκαεπτά της έπαιζε στο Basildon Youth Theatre. Εκεί γνώρισε τον Vincent O’Connell, συγγραφέα και σκηνοθέτη που μεγάλωσε στο Basildon και έγινε φίλος της για μια ζωή. Ο O’Connell την πήρε ως βοηθό σκηνοθέτη σε παραγωγή της Loose Exchange Theatre Company στο Soho Poly, και εκείνη έκοψε σχολείο για να ανταποκριθεί.

Στο σχολείο σκηνοθετούσε ήδη έργα, ανάμεσά τους το «Oh, What a Lovely War» της Joan Littlewood και Σαίξπηρ. Στην αρχή ήθελε να γίνει ηθοποιός, και αργότερα περνούσε σταδιακά στη σκηνοθεσία και στη γραφή.

Bristol, 1989–1992

Τον Οκτώβριο του 1989 άρχισε να σπουδάζει δραματολογία στο University of Bristol και αποφοίτησε το 1992 με άριστα (first class honours). Στο Bristol έπαιζε και σκηνοθετούσε. Σκηνοθέτησε «Macbeth», τις «Top Girls» της Caryl Churchill και το «Low Level Panic» της Clare McIntyre, και συμμετείχε στη φοιτητική ομάδα Sore Throats.

Στο Edinburgh Fringe του 1990 και του 1991 πήγε με τον O’Connell με δύο παραστάσεις, τα «Dreams, Screams and Silences» και «Dream/Screams 2». Αποτελούνταν από σύντομα έργα του O’Connell και από μονολόγους της Kane, που ήταν η πρώτη της δουλειά που παρουσιάστηκε δημόσια.

Ήθελε να γίνει ποιήτρια

Στην αρχή η Kane σκόπευε να γράψει ποίηση, αλλά κατέληξε ότι δεν μπορούσε να μεταφέρει με λόγια ό,τι ήθελε. Σε άρθρο της στον Guardian, το 1998, εξήγησε γιατί επέστρεφε διαρκώς στο θέατρο: επειδή, έγραψε, το θέατρο δεν έχει μνήμη, και αυτό το κάνει την πιο υπαρξιακή τέχνη.

Στα έργα της η ποίηση επέστρεψε. Στα τελευταία δύο, το «Crave» και το «4.48 Psychosis», το κείμενο μοιάζει περισσότερο με ποίημα παρά με θεατρικό διάλογο.

Το Birmingham και ο David Edgar

Τον Οκτώβριο του 1992 άρχισε μεταπτυχιακό στη συγγραφή θεατρικών έργων στο University of Birmingham, που διηύθυνε ο θεατρικός συγγραφέας David Edgar. Εκεί έγραψε τις δύο πρώτες σκηνές του «Blasted», που παρουσιάστηκαν δημόσια ως ένα μικρό δείγμα.

Στο κοινό βρισκόταν η ατζέντισσα Mel Kenyon. Της πρότεινε να τη εκπροσωπήσει και να δείξει το έργο στο Royal Court. Παράλληλα, τον Μάρτιο του 1994, η Kane άρχισε να δουλεύει ως λογοτεχνική συνεργάτρια στο Bush Theatre του Λονδίνου, ενώ τελείωνε το έργο.

Τι συμβαίνει στο «Blasted»

Η δράση ξεκινά σε πολυτελές δωμάτιο ξενοδοχείου στο Leeds, όπου ο Ian, ένας ρατσιστής δημοσιογράφος μεγάλης ηλικίας, προσπαθεί να προσεγγίσει τη Cate, μια νεαρή γυναίκα. Η αρχή είναι ρεαλιστική και ανησυχητική. Μετά εμφανίζεται στο δωμάτιο ένας στρατιώτης με όπλο ελεύθερου σκοπευτή και το έργο γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό.

Οι σκηνές από εκεί και πέρα είναι σύντομες και όλο και πιο σκληρές. Η Kane είπε ότι το λογικό συμπέρασμα της στάσης που γεννά έναν μεμονωμένο βιασμό στην Αγγλία είναι τα στρατόπεδα βιασμού στη Βοσνία. Έτσι το έργο συνδέει τη σεξουαλική βία στο σπίτι με τη βία του πολέμου, μέσα από την ίδια τη μορφή του.

Ιανουάριος 1995: το σκάνδαλο

Το «Blasted» ανέβηκε τον Ιανουάριο του 1995 στο Royal Court Theatre Upstairs, μια μικρή αίθουσα, σε σκηνοθεσία James Macdonald. Η αντίδραση ήταν τόσο έντονη που θεωρήθηκε το μεγαλύτερο θεατρικό σκάνδαλο στο Λονδίνο από το «Saved» του Edward Bond το 1965.

Ο κριτικός της Daily Mail, ο Jack Tinker, έγραψε ότι ήταν «ένα αηδιαστικό φεστιβάλ βρωμιάς», και η φράση έμεινε στην ιστορία του έργου. Τα περισσότερα πρώτα δημοσιεύματα έμειναν στις σκηνές βίας και όχι στη μορφή ή στο νόημα του έργου.

Όσοι το υπερασπίστηκαν

Την ίδια εβδομάδα δημοσιεύτηκαν στον Guardian επιστολές συγγραφέων που στάθηκαν δίπλα στο έργο. Ο Martin Crimp, ο Edward Bond και η Caryl Churchill υπερασπίστηκαν το «Blasted». Η Churchill το χαρακτήρισε ένα «μάλλον τρυφερό έργο».

Ο Harold Pinter το θαύμασε και έγινε φίλος της Kane. Ο Bond θαύμαζε επίσης τη γραφή της και είπε δημόσια ότι είχε ταλέντο, ενώ εκείνη θαύμαζε τη δική του δουλειά από τα φοιτητικά της χρόνια.

«Skin»: η μικρού μήκους ταινία

Το 1995 έγραψε το σενάριο του «Skin», μιας ταινίας έντεκα λεπτών για το Channel 4. Σκηνοθέτης ήταν ο παλιός της φίλος Vincent O’Connell και πρωταγωνιστούσε ο Ewen Bremner. Η ταινία δείχνει μια βίαιη σχέση ανάμεσα σε μια μαύρη γυναίκα και έναν ρατσιστή skinhead.

Προβλήθηκε στο London Film Festival τον Οκτώβριο του 1995 και μεταδόθηκε από το Channel 4 το 1997. Ήταν η πρώτη της δουλειά για τον κινηματογράφο.

«Phaedra’s Love» στο Gate Theatre

Το Gate Theatre του ανέθεσε να γράψει ένα έργο εμπνευσμένο από κλασικό κείμενο. Η Kane διάλεξε τη «Φαίδρα» του Σενέκα και τη μετέφερε σε σύγχρονο περιβάλλον, δίνοντας κεντρικό ρόλο στον Ιππόλυτο και όχι στη Φαίδρα. Η ίδια το σκηνοθέτησε, και έκανε πρεμιέρα στις 15 Μαΐου 1996.

Το περιέγραφε ως «την κωμωδία της», επειδή περιέχει από τους πιο σαρκαστικούς διαλόγους της. Η βία δεν περιγράφεται, όπως στην κλασική παράδοση, αλλά εμφανίζεται πάνω στη σκηνή.

Η Kane ως σκηνοθέτρια

Το 1997 σκηνοθέτησε στο Gate Theatre το «Woyzeck» του Georg Büchner, ενός συγγραφέα που θαύμαζε. Οι άλλοι δραματουργοί που ανέφερε ως πρότυπα ήταν ο Samuel Beckett, ο Howard Barker, ο Edward Bond και ο Dennis Potter.

Αυτό εξηγεί και τις απαιτητικές σκηνικές οδηγίες στα έργα της. Δεν τις έγραφε μια συγγραφέας που αγνοεί τι μπορεί να γίνει σε μια σκηνή, αλλά μια σκηνοθέτρια που ήθελε να το δοκιμάσει στα άκρα.

Συγγραφέας-φιλοξενούμενη στην Paines Plough

Για ένα χρόνο ήταν writer-in-residence στην Paines Plough, εταιρεία που προωθεί νέα δραματουργία. Εκεί ενθάρρυνε ενεργά άλλους συγγραφείς. Ο φίλος της David Greig και ο σκηνοθέτης Vicky Featherstone συγκαταλέγονται στους ανθρώπους που δούλεψαν μαζί της εκείνη την περίοδο.

Τα «Wild Lunch» και τα εργαστήρια νέων κειμένων της εταιρείας είναι το πλαίσιο όπου εμφανίστηκε και το επόμενο έργο της.

Η κατάθλιψη και η ψυχιατρική φροντίδα

Η Kane αντιμετώπιζε σοβαρή κατάθλιψη για πολλά χρόνια και νοσηλεύτηκε δύο φορές εθελοντικά στο Maudsley Hospital του Λονδίνου. Έπαιρνε αντικαταθλιπτικά με απροθυμία, επειδή, όπως είπε η ατζέντισσά της Mel Kenyon, της μούδιαζαν τη σχέση με τον κόσμο, και ως καλλιτέχνης δυσκολευόταν να την ανταλλάξει με την απουσία της απόγνωσης.

Η Kane είχε πει ότι η βαθιά κατάθλιψη δεν είναι κενό, αλλά το αντίθετο: μια κατάσταση όπου όλα είναι τόσο γεμάτα που αλληλοαναιρούνται. Αυτό το έλεγε, όπως ανέφερε, με αφορμή το «Phaedra’s Love».

«Cleansed»: Απρίλιος 1998

Το «Cleansed» έκανε πρεμιέρα στις 30 Απριλίου 1998 στη μεγάλη αίθουσα του Royal Court, σε σκηνοθεσία James Macdonald. Ήταν η ακριβότερη παραγωγή στην ιστορία του θεάτρου μέχρι τότε. Η Kane είπε ότι εμπνεύστηκε εν μέρει από το «Fragments d’un discours amoureux» του Roland Barthes, όπου ο ερωτευμένος που απορρίπτεται μοιάζει με φυλακισμένο.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα «πανεπιστήμιο» που λειτουργεί σαν στρατόπεδο, με έναν σαδιστή υπεύθυνο που ονομάζεται Tinker. Δοκιμάζει τι θα πει να αποδείξεις την αγάπη σου, με σκηνικές οδηγίες που οι θεατρικές ομάδες θεωρούσαν σχεδόν ανέφικτες. Η Kane έπαιξε η ίδια, σε λίγες παραστάσεις, τον ρόλο της Grace.

«Crave» και η Marie Kelvedon

Το «Crave» παρουσιάστηκε στις 13 Αυγούστου 1998 στο Traverse Theatre του Edinburgh, σε παραγωγή Paines Plough και σκηνοθεσία της Vicky Featherstone. Η Kane το υπέγραψε με το ψευδώνυμο Marie Kelvedon. Το «Marie» ήταν το μεσαίο της όνομα και το Kelvedon Hatch το χωριό που μεγάλωσε.

Το ψευδώνυμο την διασκέδαζε, αλλά κυρίως της επέτρεπε να ακουστεί το έργο χωρίς τη φήμη του «Blasted». Στο πρόγραμμα έβαλε και φανταστικό βιογραφικό, με πρώτη εμφάνιση της «Marie» στο Fringe το 1996, «μέσα από ένα άνοιγμα σερβιρίσματος, μπροστά σε κοινό ενός ατόμου».

Τέσσερις φωνές και καθόλου πλοκή

Το «Crave» δεν έχει πλοκή ούτε σκηνικό. Έχει τέσσερις φωνές, που ονομάζονται με ένα γράμμα η καθεμία (C, M, B και A), και δεν λέει τι πρέπει να κάνουν οι ηθοποιοί. Το κείμενο παραπέμπει στη Βίβλο και στη «Ρημαγμένη Γη» του T. S. Eliot.

Η Kane το θεωρούσε το πιο απελπισμένο έργο της και είπε ότι το έγραψε όταν είχε χάσει την πίστη της στον έρωτα. Η κριτική το δέχτηκε πολύ καλύτερα από τα προηγούμενα. Έπαιξε και σε λίγες παραστάσεις τον ρόλο C.

Μια εικόνα που δεν ταιριάζει με τα έργα της

Οι φίλοι της περιέγραφαν μια γυναίκα πιο αστεία και πιο κοινωνική από όσο υπέθετε όποιος γνώριζε μόνο τα έργα. Ο κριτικός Aleks Sierz, που τη συνέντευξε τον Σεπτέμβριο του 1998 για το βιβλίο του «In-Yer-Face Theatre», είπε ότι δεν άφησε να φανεί ο πόνος της. Αγαπούσε τη Beckett, τον Pinter, τον Bond και την ποδοσφαιρική ομάδα της Manchester United.

Ο James Macdonald είπε ότι ό,τι έκανε ήταν «ευγενικό, ειλικρινές και έξυπνο».

Η ετικέτα «in-yer-face»

Ο Sierz την είδε αρχικά ως την πιο τυπική συγγραφέα του «in-yer-face» θεάτρου, της πολεμικής και ωμής βρετανικής δραματουργίας της δεκαετίας του 1990. Το 2009 είπε ότι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο λιγότερο τυπική φαίνεται.

Η ίδια είχε πρότυπα που ανήκαν σε άλλες εποχές: τον εξπρεσιονισμό και την ιακωβιανή τραγωδία, όπως παρατηρούν ο Graham Saunders και άλλοι μελετητές.

«4.48 Psychosis»

Το τελευταίο της έργο ολοκληρώθηκε λίγο πριν πεθάνει. Αποτελείται από είκοσι τέσσερα τμήματα χωρίς καθορισμένο χώρο, χαρακτήρες ή σκηνικές οδηγίες, και δεν λέει πόσοι ηθοποιοί πρέπει να το πουν.

Ο David Greig, φίλος και συνάδελφός της, γράφει ότι ο τίτλος προέρχεται από την ώρα, 4:48 το πρωί, που η Kane ξυπνούσε συχνά στην περίοδο της κατάθλιψής της. Το περιεχόμενο είναι ποιητικό και μπορεί να διαβαστεί ως ταξίδι στο μυαλό ενός ανθρώπου ή ως συνάντηση ασθενούς και γιατρού.

Φεβρουάριος 1999

Ο επόμενος ενότητα αναφέρει την αυτοκτονία της Sarah Kane, χωρίς λεπτομέρειες για τον τρόπο.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1999 η Kane μεταφέρθηκε στο King’s College Hospital του νότιου Λονδίνου μετά από σοβαρή απόπειρα να βάλει τέλος στη ζωή της. Την αξιολόγησαν δύο ψυχίατροι. Ο ένας από αυτούς κατέθεσε αργότερα ότι ήταν σαφές πως σκόπευε να πεθάνει και ότι είχε εκπλαγεί και στενοχωρηθεί που δεν τα κατάφερε.

Νοσηλευόταν σε γενική πτέρυγα και όχι σε ψυχιατρική. Στις 20 Φεβρουαρίου 1999 πέθανε στο νοσοκομείο. Ήταν 28 ετών.

Η επίσημη έρευνα

Το inquest έγινε στο coroner’s court του Southwark τον Σεπτέμβριο του 1999. Ο coroner κατέληξε σε πόρισμα αυτοκτονίας και είπε ότι η Kane «ταλαιπωρούνταν από ψυχική οδύνη» και ότι πήρε την απόφασή της σε στιγμή που η ψυχική της ισορροπία ήταν διαταραγμένη λόγω κατάθλιψης.

Στην έρευνα φάνηκε ότι ο ψυχίατρος που την είχε αξιολογήσει θεωρούσε αυτονόητο ότι θα παρακολουθείται συνεχώς, αλλά το νοσηλευτικό προσωπικό δεν είχε ενημερωθεί ότι το χρειαζόταν. Επιτροπή που εξέτασε το περιστατικό πρότεινε να τυποποιηθεί η αξιολόγηση κινδύνου και να βελτιωθεί η επικοινωνία μεταξύ του προσωπικού. Εκπρόσωπος του νοσοκομείου είπε ότι αυτές οι διαδικασίες δεν θα είχαν αποτρέψει τον θάνατο.

Ο πατέρας της, ο Peter Kane, είπε ότι δεν ζητά αποζημίωση αλλά απαντήσεις, για να μη συμβεί το ίδιο σε άλλη οικογένεια.

Οι αντιδράσεις

Ο Pinter μίλησε στο μνημόσυνό της και, σύμφωνα με το The Stage, είπε μόνο τέσσερις λέξεις: «Ήταν ποιήτρια». Ο Dominic Dromgoole, που τη γνώριζε από το Bush Theatre, έγραψε ότι ο θάνατός της άφησε θυμό, προς εκείνους που την κακομεταχειρίστηκαν και προς τον εαυτό τους, επειδή δεν τη βοήθησαν.

Ο Edward Bond έγραψε το 2000 ότι ήταν η πιο προικισμένη δραματουργός της γενιάς της και ότι ο θάνατός της πρέπει να γίνει κατανοητός, όχι να αποδοθεί απλά στην κατάθλιψη. Ο Mark Ravenhill έγραψε το προσωπικό της μνημόσυνο στην Independent.

Η ψυχική νόσος δεν «έφτιαξε» την τέχνη της

Μετά τον θάνατό της ακούστηκε ότι η Kane ήταν σε «υπαρξιακή απόγνωση», όπως είπε η ατζέντισσά της. Ο συγγραφέας Anthony Neilson απάντησε με επιστολή στον Guardian ότι δεν έχει κανείς δημιουργικό όφελος από την απόγνωση και ότι την σκότωσαν τα ψέματα της ματαιότητας που ψιθυρίζει ένας πάσχων εγκέφαλος.

Ο Paul Gordon έγραψε, οκτώ ημέρες μετά, στην Independent ότι ο πολιτισμός ρομαντικοποιεί τη σχέση δημιουργικότητας και κατάθλιψης. Το «Έφυγαν» ακολουθεί την ίδια στάση: η ασθένεια είναι μέρος της βιογραφίας της, αλλά δεν εξηγεί τα έργα της.

23 Ιουνίου 2000: η πρεμιέρα του «4.48 Psychosis»

Το «4.48 Psychosis» παίχτηκε για πρώτη φορά στις 23 Ιουνίου 2000 στο Royal Court Jerwood Theatre Upstairs, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά τον θάνατό της. Σκηνοθέτης ήταν ο James Macdonald και έπαιξαν οι Daniel Evans, Jo McInnes και Madeleine Potter.

Η επιλογή τριών ηθοποιών ήταν δική του απόφαση και όχι οδηγία του κειμένου. Άλλες παραγωγές το έχουν παρουσιάσει με πολύ διαφορετικό αριθμό ερμηνευτών.

Πέντε έργα και μία ταινία

Το έργο της είναι μικρό: «Blasted» (1995), «Phaedra’s Love» (1996), «Cleansed» (1998), «Crave» (1998), «4.48 Psychosis» (2000) και το «Skin». Τα πέντε θεατρικά έχουν εκδοθεί μαζί στο «Sarah Kane: Complete Plays» της Methuen (2001).

Εκτός από αυτά, έγραψε δύο άρθρα για τον Guardian. Σε μόλις τέσσερα χρόνια πέρασε από τον νατουραλισμό του «Blasted» στη γλώσσα χωρίς χαρακτήρες του «4.48».

Η φήμη στην Ευρώπη

Το 1998 η Kane ήταν στη λίστα του Evening Standard με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες του Λονδίνου και με τα «πιο λαμπρά νεαρά πρόσωπα» της πόλης. Το 1999 το Royal Court τιμήθηκε με το Europe Theatre Prize (Θεατρικές Πραγματικότητες), ανάμεσα σε συγγραφείς όπως ο Mark Ravenhill, ο Martin McDonagh και ο Conor McPherson.

Τα έργα της δεν είχαν ποτέ μεγάλο κοινό στη Βρετανία, αλλά παίχτηκαν πολύ στην Ευρώπη. Σε κάποια φάση στη Γερμανία παίζονταν ταυτόχρονα δεκαεπτά παραγωγές. Ο Dromgoole είπε το 2005 ότι ήταν χωρίς αμφιβολία η πιο παιγμένη νέα συγγραφέας διεθνώς.

Οι επανεκδόσεις και οι διασκευές

Το 2001 το Royal Court ανέβασε ξανά τα «Blasted», «Crave» και «4.48 Psychosis». Το 2008 το SoHo Rep της Νέας Υόρκης παρουσίασε το «Blasted», και ο Ben Brantley των New York Times το χαρακτήρισε ένα από τα πιο σημαντικά ανεβάσματα της δεκαετίας στη Νέα Υόρκη. Το 2015 το Sheffield Theatres οργάνωσε ολόκληρο αφιέρωμα στην Kane.

Το 2016 το «Cleansed» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο National Theatre, σε σκηνοθεσία Katie Mitchell, και προκάλεσε αποχωρήσεις και λιποθυμίες θεατών. Την ίδια χρονιά, στις 24 Μαΐου, έγινε η πρεμιέρα της όπερας «4.48 Psychosis» του Philip Venables στο Lyric Hammersmith, παραγγελία της Royal Opera. Ήταν η πρώτη διασκευή έργου της που ενέκριναν οι κληρονόμοι της, και την ενέκρινε ο αδελφός της.

2025: ξανά το αρχικό «4.48 Psychosis»

Από τις 12 Ιουνίου ως τις 5 Ιουλίου 2025, το Royal Court και η Royal Shakespeare Company παρουσίασαν ξανά το έργο με τον αρχικό σκηνοθέτη James Macdonald και την αρχική διανομή. Ο Daniel Evans είναι σήμερα συν-καλλιτεχνικός διευθυντής της RSC.

Η παραγωγή πέρασε από 10 έως 27 Ιουλίου στο The Other Place, στο Stratford-upon-Avon. Η παράσταση ξανανέβηκε είκοσι πέντε χρόνια μετά την πρεμιέρα, στον ίδιο χώρο και με την ίδια ομάδα.

Πού αναπαύεται

Δεν βρήκαμε δημοσιευμένη πηγή για τον τόπο ταφής ή αποτέφρωσης της Sarah Kane, γι’ αυτό δεν τον καταγράφουμε. Το πεδίο παραμένει κενό μέχρι να υπάρξει επίσημη ή οικογενειακή πηγή.

Η θέση της στο σύγχρονο θέατρο

Ο Mark Ravenhill έχει πει ότι τα έργα της έχουν σχεδόν σίγουρα αποκτήσει καθεστώς κανόνα. Ο David Eldridge έγραψε ότι για κάθε δραματουργό της γενιάς του η Kane ρίχνει μακριά σκιά, επειδή πίστευε ότι η μορφή ενός έργου πρέπει να έχει νόημα όσο και η ιστορία του.

Στο αρχείο μας θα βρεις και άλλους συγγραφείς, όπως τον Edgar Allan Poe και τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, καθώς και τη λίστα με τις βιογραφίες διασήμων. Για την πορεία της υπάρχει και η σελίδα της στο Living Archive του Royal Court.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία για τη Σάρα Κέιν

• Και οι δύο γονείς της ήταν δημοσιογράφοι· ο πατέρας της δούλευε στη Daily Mirror.
• Μεγάλωσε στο Kelvedon Hatch και από εκεί πήρε το όνομα Marie Kelvedon.
• Στα δεκαεπτά της γνώρισε τον O’Connell στο Basildon Youth Theatre και έκοψε σχολείο για να δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη στο Soho Poly.
• Οι μονόλογοί της στο Edinburgh Fringe του 1990–91 ήταν η πρώτη της δουλειά που παρουσιάστηκε δημόσια.
• Σκηνοθέτησε στο Bristol «Macbeth», «Top Girls» και «Low Level Panic».
• Οι πρώτες δύο σκηνές του «Blasted» παρουσιάστηκαν ως μαθητικό δείγμα στο Birmingham.
• Δούλεψε στο Bush Theatre ενώ τελείωνε το πρώτο της έργο.
• Η Caryl Churchill χαρακτήρισε το «Blasted» «μάλλον τρυφερό έργο».
• Το «Phaedra’s Love» ήταν η πρώτη της επαγγελματική σκηνοθεσία και το αποκαλούσε «η κωμωδία μου».
• Σκηνοθέτησε το «Woyzeck» στο Gate Theatre το 1997.
• Το «Cleansed» ήταν η ακριβότερη παραγωγή του Royal Court μέχρι τότε.
• Έπαιξε η ίδια σε λίγες παραστάσεις στο «Cleansed» (Grace) και στο «Crave» (C).
• Το «Crave» το υπέγραψε με ψευδώνυμο, και στο φανταστικό βιογραφικό έβαλε πρώτη εμφάνιση το 1996 «μέσα από άνοιγμα σερβιρίσματος».
• Αγαπούσε τη Manchester United.
• Δεν της άρεσε ότι τη χρησιμοποιούσαν ως ετικέτα της «in-yer-face» γενιάς.
• Νοσηλεύτηκε δύο φορές εθελοντικά στο Maudsley Hospital.
• Ο τίτλος «4.48» προέρχεται, κατά τον David Greig, από την ώρα που ξυπνούσε.
• Το 1999 το Royal Court τιμήθηκε με το Europe Theatre Prize.
• Στη Γερμανία έπαιζαν κάποτε δεκαεπτά παραγωγές των έργων της ταυτόχρονα.
• Το 2016 έγινε η πρώτη διασκευή έργου της που ενέκριναν οι κληρονόμοι: η όπερα «4.48 Psychosis» του Philip Venables.
• Το 2016 παίχτηκε και η πρώτη της παραγωγή στο National Theatre, το «Cleansed».
• Το 2025 η ίδια διανομή και ο ίδιος σκηνοθέτης ανέβασαν ξανά το «4.48 Psychosis».

Συχνές ερωτήσεις