Edgar Allan Poe

Ο Edgar Allan Poe (1809–1849), στα ελληνικά Έντγκαρ Άλαν Πόε, ήταν Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής, κριτικός και δημοσιογράφος, και ο άνθρωπος που έδωσε στον τρόμο ψυχολογικό βάθος και στο αστυνομικό διήγημα τους πρώτους του κανόνες. Η πραγματική του ζωή είναι πιο παράξενη από τον μύθο του «σκοτεινού ποιητή»: γεννήθηκε ως Edgar Poe, δεν υιοθετήθηκε ποτέ νόμιμα, κατατάχθηκε στον στρατό με ψεύτικο όνομα, έκανε ό,τι μπορούσε για να τον διώξουν από το West Point, παντρεύτηκε στα 27 μια 13χρονη εξαδέλφη και πέθανε στα 40 του, χωρίς να γνωρίζουμε μέχρι σήμερα από τι.

Γεννήθηκε ως Edgar Poe, παιδί δύο ηθοποιών

Ο Edgar γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1809 στη Βοστώνη. Το «Allan» δεν υπήρχε στο όνομά του: το πρόσθεσε αργότερα η οικογένεια που τον μεγάλωσε. Οι γονείς του, ο David Poe Jr. και η Elizabeth Arnold Hopkins Poe, ήταν ηθοποιοί που γύριζαν από πόλη σε πόλη με θιάσους, και η μητέρα θεωρούνταν η πιο ταλαντούχα από τους δύο.

Ο Edgar ήταν το δεύτερο παιδί. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον William Henry Leonard (γεννημένο το 1807), και μια μικρότερη αδελφή, τη Rosalie. Ο David εγκατέλειψε την οικογένεια όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά και, όπως σημειώνει η Edgar Allan Poe Society της Βαλτιμόρης, δεν γνωρίζουμε ούτε πού πέθανε ούτε πού τάφηκε.

Ορφανός στα δύο του χρόνια

Η Eliza προσπάθησε να μεγαλώσει μόνη τρία παιδιά και να συνεχίσει να παίζει. Προσβλήθηκε όμως από φυματίωση και πέρασε τους τελευταίους μήνες της ζωής της στο Richmond της Virginia, όπου πέθανε τον Δεκέμβριο του 1811, μόλις 24 ετών. Ο Edgar δεν είχε ακόμη κλείσει τα τρία.

Τα τρία παιδιά χωρίστηκαν. Ο Henry πήγε στους παππούδες του στη Βαλτιμόρη, η Rosalie φιλοξενήθηκε από άλλη οικογένεια του Richmond και ο Edgar πήρε το δρόμο για το σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου.

Οι Allan τον μεγάλωσαν αλλά δεν τον υιοθέτησαν ποτέ

Τον Edgar πήρε στο σπίτι του ο John Allan, επιτυχημένος έμπορος καπνού του Richmond, με τη σύζυγό του Frances, που ήταν ευαίσθητης υγείας. Δεν είχαν δικά τους παιδιά. Τον μεγάλωσαν σαν δικό τους και του έδωσαν το δεύτερο όνομά τους, αλλά δεν τον υιοθέτησαν ποτέ νομικά. Αυτό ισχύει τόσο σύμφωνα με το National Park Service όσο και με το Poe Museum, και διορθώνει μια από τις πιο διαδεδομένες ανακρίβειες για τη ζωή του.

Η σχέση με τη Frances ήταν στοργική. Με τον John ήταν δύσκολη από την αρχή: ο Allan πλήρωνε για την καλή εκπαίδευση του παιδιού, αλλά έβλεπε με δυσπιστία τη λογοτεχνική του κλίση. Ο Poe μεγάλωσε έτσι δίπλα στον πλούτο, χωρίς να έχει ποτέ νόμιμο δικαίωμα πάνω του.

Πέντε χρόνια στην Αγγλία και τη Σκωτία

Το 1815 οι Allan μετακόμισαν στη Βρετανία, όπου ο John ήθελε να επεκτείνει την επιχείρησή του. Ο Edgar πέρασε πέντε χρόνια στην Αγγλία και τη Σκωτία και φοίτησε σε οικοτροφεία. Όταν η επιχείρηση απέτυχε, η οικογένεια γύρισε στο Richmond το 1820.

Είναι ένα κομμάτι που λείπει από πολλές σύντομες βιογραφίες. Έναν συγγραφέα που αργότερα θα γέμιζε τις ιστορίες του με παλιά αρχοντικά, μουχλιασμένα υπόγεια και ευρωπαϊκές ατμόσφαιρες, τον διαμόρφωσαν και τα χρόνια που έζησε μακριά από την Αμερική.

Ο έφηβος του Richmond: κολυμβητής, πυγμάχος και φρουρός του Lafayette

Η εικόνα του αδύναμου, χλωμού Poe δεν ταιριάζει στον έφηβο που ήταν. Ήταν γρήγορος δρομέας, καλός πυγμάχος και δυνατός κολυμβητής. Ο ίδιος έγραψε το 1835 στον εκδότη Thomas White ότι είχε κολυμπήσει στον ποταμό James, από την αποβάθρα του Ludlam ως το Warwick, έξι μίλια, ενάντια σε ισχυρή παλίρροια και κάτω από καυτό ήλιο του Ιουνίου. Οι μελετητές αναφέρουν αποστάσεις από πέντε έως επτά μίλια, αλλά η ιστορία προέρχεται από τον ίδιο.

Τον Οκτώβριο του 1824 ο δεκαπεντάχρονος Poe ήταν υπολοχαγός στο νεανικό σώμα Junior Morgan Riflemen, που συνόδευσε τον Marquis de Lafayette στην περιοδεία του στο Richmond. Ο στρατηγός της Αμερικανικής Επανάστασης επισκέφθηκε το Old Stone House, για να δει την οικογένεια Ege, και ο Poe στάθηκε φρουρός στα σκαλιά του σπιτιού. Το κτίριο έγινε αργότερα, το 1922, Poe Museum. Ο Poe δεν έζησε ποτέ εκεί.

Η Jane Stanard και η πρώτη «Helen»

Στην ίδια εποχή ο Poe γνώρισε τη Jane Stith Stanard, μητέρα του φίλου του Robert Stanard. Ήταν καλή μαζί του και τον ενθάρρυνε, σε μια περίοδο που ο θετός πατέρας του αποθάρρυνε την ποίηση. Η Jane πέθανε στις 28 Απριλίου 1824, μετά από ασθένεια που οι πηγές περιγράφουν ως ψυχική. Ο Poe την επισκεπτόταν στον τάφο της, πολλές φορές μαζί με τον Robert.

Ο ίδιος έγραψε αργότερα στη Sarah Helen Whitman ότι εκείνη ήταν η «Helen» του ποιήματος «To Helen», που δημοσιεύτηκε το 1831. Η Jane ήταν η πρώτη από μια σειρά ιδανικών γυναικείων μορφών στη ζωή και στο έργο του.

Η Elmira Royster και ο πρώτος αρραβώνας

Ο Poe ερωτεύτηκε και τη γειτόνισσα Sarah Elmira Royster, και οι δυο τους αρραβωνιάστηκαν. Ο αρραβώνας διαλύθηκε από τον πατέρα της. Όπως λέει η συνηθισμένη εκδοχή, οι επιστολές του Poe από το πανεπιστήμιο δεν έφταναν ποτέ σε εκείνη. Όταν ο Poe γύρισε στο Richmond, η Elmira είχε παντρευτεί τον Alexander Shelton, μεγαλύτερο και πλουσιότερο.

Η ιστορία δεν τελείωσε εκεί: οι δυο τους ξαναβρέθηκαν είκοσι χρόνια αργότερα, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του.

Πανεπιστήμιο της Virginia: τζόγος και χρέη

Τον Φεβρουάριο του 1826, στα 17 του, ο Poe γράφτηκε στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Virginia. Διέπρεψε στα λατινικά και τα γαλλικά. Ο Allan όμως δεν του έδινε αρκετά χρήματα, και ο Poe προσπάθησε να καλύψει τα έξοδα με τζόγο. Έφτασε να χρωστά περίπου 2.000 δολάρια, ποσό τεράστιο για την εποχή. Ο Allan αρνήθηκε να τα πληρώσει και οι δυο τους μάλωσαν σφοδρά. Τον Δεκέμβριο του 1826 ο Poe εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο.

«Tamerlane and Other Poems»: το βιβλίο των 50 αντιτύπων

Τον Μάρτιο του 1827 ο Poe έφυγε από το Richmond και πήγε στη Βοστώνη. Εκεί, χωρίς χρήματα, εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, «Tamerlane and Other Poems». Δεν έβαλε το όνομά του· υπέγραψε «By a Bostonian». Τυπώθηκαν μόνο 40 έως 50 αντίτυπα και το βιβλίο πέρασε απαρατήρητο. Ο βιογράφος του James Hutchisson θεωρεί ότι η υπογραφή ήταν και τρόπος να ταυτιστεί με τη μητέρα του, που καταγόταν από τη Βοστώνη.

Σήμερα το βιβλίο είναι ένα από τα σπανιότερα της αμερικανικής λογοτεχνίας. Σώζονται μόλις 12 αντίτυπα. Το πρώτο που ξαναβρέθηκε, το 1876, ήταν στη βιβλιοθήκη του British Museum. Ένα άλλο πουλήθηκε στο Christie’s της Νέας Υόρκης το 2009 για 662.500 δολάρια.

Ο «Edgar A. Perry» του αμερικανικού στρατού

Στις 26 Μαΐου 1827 ο Poe κατατάχθηκε στον στρατό. Δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα· έγραψε «Edgar A. Perry» και δήλωσε ότι ήταν 22 ετών, ενώ ήταν 18. Υπηρέτησε στην πυροβολαρχία Η του 1ου Πυροβολικού, πρώτα στο Fort Independence της Βοστώνης, από τον Οκτώβριο του 1827 στο Fort Moultrie της South Carolina και αργότερα στο Fort Monroe της Virginia.

Η εικόνα του ασταθούς και απείθαρχου Poe δεν ταιριάζει ούτε εδώ. Σε περίπου δύο χρόνια ανέβηκε από απλός στρατιώτης στον βαθμό του Sergeant Major, τον υψηλότερο που μπορούσε να αποκτήσει ένας υπαξιωματικός. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 1828 παρακαλούσε τον Allan να τον βοηθήσει να φύγει, γράφοντας ότι η καλύτερη εποχή της ζωής του θα χανόταν.

Από τον στρατό στο West Point

Το 1829 πέθανε η Frances Allan. Ο θάνατός της έφερε μια προσωρινή συμφιλίωση του Poe με τον John Allan, που τον βοήθησε να πάρει εξιτήριο από τον στρατό, αφού ο Poe βρήκε αντικαταστάτη για να τελειώσει τη θητεία του. Εκείνη τη χρονιά εξέδωσε στη Βαλτιμόρη το δεύτερο βιβλίο του, «Al Aaraaf, Tamerlane, and Minor Poems».

Τον Ιούλιο του 1830 μπήκε στη Στρατιωτική Ακαδημία του West Point. Είπε ψέματα για την ηλικία του και εδώ, γιατί η Ακαδημία δεχόταν μόνο όσους ήταν μικρότεροι των 21.

West Point: πώς έκανε ό,τι μπορούσε για να τον διώξουν

Στην αρχή ο Poe τα πήγαινε καλά. Μια εβδομαδιαία αναφορά τον κατέτασσε ανάμεσα στους καλύτερους μαθητές στα μαθηματικά και τα γαλλικά. Ο Allan όμως είχε ξαναπαντρευτεί και δεν φαινόταν διατεθειμένος να τον στηρίξει οικονομικά. Ο Poe κατάλαβε ότι δεν ήθελε στρατιωτική καριέρα, αλλά δεν μπορούσε να παραιτηθεί χωρίς την έγκριση του κηδεμόνα του, και ο Allan την αρνήθηκε.

Ο Poe διάλεξε έναν δραστικό τρόπο: έπαψε να πηγαίνει σε μαθήματα, παρελάσεις και εκκλησιασμό. Στις 28 Ιανουαρίου 1831 δικάστηκε από στρατοδικείο για βαριά παραμέληση καθήκοντος και ανυπακοή. Η δίκη καταγράφει αναλυτικά τις μέρες που έλειψε από το μάθημα των μαθηματικών. Τα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ γράφουν ότι ο Poe έμοιαζε να προσπαθεί σκληρά να τον διώξουν. Αποβλήθηκε στις αρχές Μαρτίου του 1831.

Το βιβλίο που εξόργισε τους συμφοιτητές του

Στο West Point ο Poe είχε φήμη για σατιρικά ποιήματα και πειράγματα για τους καθηγητές. Όταν ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει νέο βιβλίο, πολλοί δόκιμοι έδωσαν χρήματα για να τυπωθεί. Οι πηγές διαφέρουν: οι περισσότερες μιλούν για 131 δόκιμους με 1,25 δολάριο ο καθένας, ενώ παλαιότερες μαρτυρίες αναφέρουν συνδρομή 75 σεντς.

Το βιβλίο, «Poems», κυκλοφόρησε το 1831 και ήταν αφιερωμένο στο Σώμα των Δοκίμων. Περιείχε το «To Helen» και το «Israfel», αλλά όχι τα σατιρικά ποιήματα που περίμεναν οι αγοραστές. Σε σωζόμενο αντίτυπο κάποιος δόκιμος έγραψε με το χέρι ότι ήταν «damn cheat», και κατά την παράδοση μερικοί πέταξαν τα αντίτυπά τους στον Hudson.

Βαλτιμόρη: φτώχεια, η Maria Clemm και ο θάνατος του Henry

Από το West Point ο Poe πήγε στη Βαλτιμόρη, στο σπίτι της θείας του Maria Clemm, της κόρης της Virginia και της γιαγιάς του. Η οικογένεια ήταν φτωχή. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Henry, που ζούσε εκεί και έγραφε κι αυτός, πέθανε την 1η Αυγούστου 1831, σε ηλικία 24 ετών. Ο Poe είχε χάσει τη μητέρα του, τη θετή μητέρα του και τον αδελφό του πριν κλείσει τα 23.

Το 1834 πέθανε ο John Allan και άφησε τον Poe εκτός διαθήκης, φροντίζοντας ακόμη και για παιδιά που είχε αποκτήσει εκτός γάμου. Ο Poe ήταν πλέον απόλυτα μόνος οικονομικά.

Από την ποίηση στο διήγημα: το βραβείο του 1833

Στη Βαλτιμόρη ο Poe μετέφερε σταδιακά το βάρος από την ποίηση στο διήγημα. Η αλλαγή δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική: τα περιοδικά πλήρωναν πολύ καλύτερα τον πεζό λόγο. Το 1833 κέρδισε 50 δολάρια στον διαγωνισμό της εφημερίδας Baltimore Saturday Visiter με το «MS. Found in a Bottle». Ένας από τους κριτές, ο John P. Kennedy, τον βοήθησε αργότερα να βρει δουλειά στο Richmond.

Southern Literary Messenger: ο κριτικός με το «τομαχόκ»

Από τον Αύγουστο του 1835 έως τον Ιανουάριο του 1837 ο Poe εργάστηκε στο Southern Literary Messenger του Richmond, με εκδότη τον Thomas White. Δημοσίευσε δικά του διηγήματα, αλλά κυρίως ξεχώρισε ως κριτικός. Έγραφε δεκάδες βιβλιοκρισίες και δεν δίσταζε να χλευάσει δημοφιλείς συγγραφείς.

Το παρατσούκλι «tomahawk man» (ο άνθρωπος με το τσεκούρι) τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή. Ο ίδιος υποστήριζε ότι από τις 94 βιβλιοκρισίες που είχε γράψει στο περιοδικό, μόνο τέσσερις ήταν «σκληρά καταδικαστικές». Ο White παραπονέστηκε επίσης για τη φρικιαστική φύση του διηγήματος «Berenice», και ο Poe απάντησε ότι τα περιοδικά που έγιναν γνωστά το χρωστούσαν συχνά σε τέτοια κείμενα.

Η Virginia Clemm και ο γάμος του 1836

Το πιο δύσκολο κομμάτι της προσωπικής ζωής του Edgar Allan Poe, με τα σημερινά μέτρα, είναι ο γάμος με την πρώτη του εξαδέλφη Virginia Clemm. Η Virginia γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1822.

Το 1835 ο ξάδελφός τους Neilson Poe πρότεινε να αναλάβει εκείνος τη φροντίδα και την εκπαίδευση της Virginia. Ο Poe, που δούλευε τότε στο Richmond, έγραψε μια απελπισμένη επιστολή στην Maria Clemm. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου 1835, έβγαλε στη Βαλτιμόρη άδεια γάμου. Δεν σώζεται κανένα στοιχείο ότι έγινε τελετή.

Ο μόνος δημόσιος γάμος έγινε στις 16 Μαΐου 1836 στο Richmond, με Πρεσβυτεριανό ιερέα, στο σπίτι όπου έμεναν. Ο Poe ήταν 27 ετών. Η Virginia ήταν 13 ετών και εννέα μηνών. Στο έγγραφο του γάμου (marriage bond) ο Thomas Cleland ορκίστηκε ότι η νύφη ήταν «πλήρους ηλικίας, 21 ετών». Ήταν ψέμα, και δεν είναι κάτι που μπορούμε ή πρέπει να μαλακώσουμε. Ο γάμος ήταν ασυνήθιστος ακόμη και για την εποχή του.

Τι γνωρίζουμε πραγματικά για τον γάμο τους

Η Virginia ήταν για τον Poe «Sissy», και η Maria Clemm, που ζούσε μαζί τους, «Muddy». Η Maria αποκαλούσε τον Edgar «Eddie». Μελετητές διαφωνούν για το αν η σχέση ήταν περισσότερο αδελφική ή συζυγική, και τα στοιχεία δεν επιτρέπουν συμπεράσματα για την ιδιωτική τους ζωή. Αυτό που τεκμηριώνεται είναι ότι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που τους γνώριζαν περιγράφουν μια στενή, στοργική οικογένεια. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.

Η Virginia έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε. Η Maria Clemm ήταν για τον Poe κάτι πολύ περισσότερο από θεία και πεθερά: μετά τον θάνατο της Virginia τη θεωρούσε ουσιαστικά μητέρα του.

Philadelphia 1838–1844: τα πιο παραγωγικά χρόνια του Edgar Allan Poe

Από το 1838 έως το 1844 ο Poe έζησε κυρίως στη Philadelphia με τη Virginia και τη Maria. Εκεί εργάστηκε στο Burton’s Gentleman’s Magazine και στο Graham’s Magazine και δημοσίευσε ή έγραψε πολλά από τα έργα που τον έκαναν διάσημο: «The Fall of the House of Usher» (1839), «The Pit and the Pendulum» και «The Masque of the Red Death» (1842), «The Tell-Tale Heart» και «The Black Cat» (1843).

Η δουλειά ήταν εντατική και κακοπληρωμένη. Επιμελούνταν κείμενα άλλων, έγραφε κριτικές και παρήγαγε παράλληλα δικά του έργα. Το σπίτι όπου έζησε το 1843–44 διατηρείται σήμερα ως Edgar Allan Poe National Historic Site από το National Park Service.

Ο Poe και η γέννηση του αστυνομικού διηγήματος

Τον Απρίλιο του 1841 δημοσιεύτηκε στο Graham’s το «The Murders in the Rue Morgue». Ο ήρωας, C. Auguste Dupin, δεν είναι αστυνομικός. Είναι ένας ιδιώτης με εξαιρετική αναλυτική ικανότητα, που λύνει ένα έγκλημα το οποίο η αστυνομία αδυνατεί να εξηγήσει. Ο Poe αποκαλούσε τέτοιες ιστορίες «tales of ratiocination». Το κλειδί του μυστηρίου είναι αναπάντεχο: ο δολοφόνος αποδεικνύεται ουραγκοτάγκος.

Ακολούθησαν το «The Mystery of Marie Rogêt» (1842–43), που βασίστηκε σε πραγματική δολοφονία της Mary Rogers στη Νέα Υόρκη και μεταφέρθηκε στο Παρίσι, και το «The Purloined Letter» (1844). Το μοντέλο είναι οικείο στον σημερινό αναγνώστη: ο εκκεντρικός ιδιοφυής ερευνητής, ο λιγότερο έξυπνος φίλος που αφηγείται, οι ενδείξεις που βρίσκονται μπροστά σε όλους.

Στο «A Study in Scarlet» (1887) ο Sherlock Holmes αναφέρεται στον Dupin με περιφρόνηση, αν και ο τύπος του ντετέκτιβ που δημιούργησε ο Doyle χτίστηκε πάνω στο μοντέλο που είχε ανοίξει ο Poe.

Κρυπτογραφία: ο Poe ως «σπαστής κωδίκων»

Μία από τις λιγότερο γνωστές εμμονές του ήταν οι κώδικες. Ήδη από το 1839 προκαλούσε τους αναγνώστες μιας εφημερίδας της Philadelphia να του στέλνουν κρυπτογραφημένα μηνύματα, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε απλό σύστημα αντικατάστασης γραμμάτων. Δημοσίευε τις λύσεις και εξηγούσε τη συχνότητα των γραμμάτων. Το 1841 έγραψε στο Graham’s το «A Few Words on Secret Writing».

Η ενασχόληση δεν έμεινε παιχνίδι: πέρασε στη λογοτεχνία του, κυρίως στο «The Gold-Bug». Γι’ αυτό και το National Cryptologic Museum της NSA συμμετείχε το 2026 σε έκθεση για τον Poe.

«The Gold-Bug»: η μεγαλύτερη επιτυχία του όσο ζούσε

Τον Ιούνιο του 1843 το «The Gold-Bug», μια ιστορία με κρυμμένο θησαυρό και κρυπτογράφημα, κέρδισε το πρώτο βραβείο των 100 δολαρίων σε διαγωνισμό της Dollar Newspaper της Philadelphia. Τα 100 δολάρια ήταν πιθανότατα το μεγαλύτερο ποσό που πήρε ο Poe για ένα μόνο έργο.

Η ιστορία έγινε αμέσως δημοφιλής και η εφημερίδα την ξανατύπωσε. Τον Αύγουστο του 1843 μεταφέρθηκε και στο θέατρο, και ήταν η μόνη διασκευή έργου του που ανέβηκε όσο ζούσε. Σύμφωνα με τους μελετητές, ήταν το πιο δημοφιλές πεζό έργο του όσο ζούσε. Αξίζει να το θυμόμαστε, για να μη φαίνεται η καριέρα του σαν να ξεκίνησε και να τελείωσε με το κοράκι.

Hoaxes: το «Balloon-Hoax» και ο κύριος Valdemar

Ο Poe καταλάβαινε πολύ καλά πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην είδηση και τη μυθοπλασία. Τον Απρίλιο του 1844 δημοσίευσε στη New York Sun μια κατασκευασμένη είδηση ότι άνθρωποι είχαν διασχίσει τον Ατλαντικό με αερόστατο σε περίπου τρεις μέρες. Ήταν γραμμένη με τεχνικές λεπτομέρειες, και για λίγο αρκετοί αναγνώστες την πίστεψαν. Έμεινε γνωστή ως «The Balloon-Hoax».

Το 1845 δημοσίευσε το «The Facts in the Case of M. Valdemar», την ιστορία ενός ετοιμοθάνατου που τίθεται σε μεσμερική κατάσταση και μένει σε ένα αδύνατο στάδιο ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Ο τόνος της επιστημονικής αναφοράς ήταν τόσο πειστικός, ώστε κάποιοι αναρωτήθηκαν αν το περιστατικό ήταν αληθινό. Οι δύο αυτές ιστορίες τοποθετούν τον Poe και στην πρώιμη επιστημονική φαντασία.

Το «The Raven» και η ξαφνική δόξα του Edgar Allan Poe

Το «The Raven» το έδειξε πρώτα στον George Graham, που το απέρριψε. Τελικά το αγόρασε ο George Colton για το American Review, και το δημοσίευσε στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1845 με την υπογραφή «Quarles». Το τεύχος όμως κυκλοφόρησε νωρίς, και στις 29 Ιανουαρίου 1845 το New York Evening Mirror δημοσίευσε το ποίημα με το όνομα του Poe και με εισαγωγή του N. P. Willis που το επαινούσε ανεπιφύλακτα.

Το ποίημα αναδημοσιεύτηκε σε όλη τη χώρα και ο Poe έγινε σε λίγες εβδομάδες διασημότητα. Η Elizabeth Barrett, η μελλοντική Browning, του έγραψε για την εντύπωση που έκανε στους φίλους της. Ο Poe της αφιέρωσε τη συλλογή «The Raven and Other Poems» που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1845.

Η δόξα δεν τον έκανε πλούσιο. Η αμοιβή για το «The Raven» δεν είναι σίγουρη: οι πηγές αναφέρουν 9, 10 ή 15 δολάρια, και η Edgar Allan Poe Society θεωρεί πιθανότερο το 15. Δεν υπήρχε προστασία πνευματικών δικαιωμάτων, και οι εφημερίδες μπορούσαν να ανατυπώνουν το ποίημα χωρίς να πληρώνουν.

Η «Philosophy of Composition» και η ενιαία επίδραση

Το 1846 ο Poe δημοσίευσε το δοκίμιο «The Philosophy of Composition», όπου υποστήριξε ότι έγραψε το «The Raven» με σχεδόν μαθηματική μέθοδο. Η λέξη «nevermore» επιλέχθηκε για τον ήχο της, και ο θάνατος μιας όμορφης γυναίκας, κατά τον ίδιο, είναι το πιο ποιητικό θέμα που υπάρχει. Οι μελετητές διαφωνούν για το πόσο ακριβής ήταν η περιγραφή.

Σε μια κριτική του 1842 για τον Nathaniel Hawthorne είχε διατυπώσει ήδη την ιδέα της «ενιαίας επίδρασης»: ένα έργο πρέπει να σχεδιάζεται ώστε όλα του τα στοιχεία να οδηγούν σε μία συγκεκριμένη συναισθηματική εντύπωση. Γι’ αυτό προτιμούσε το σύντομο ποίημα και το διήγημα, που διαβάζονται σε μία συνεδρία. Η ιδέα επηρέασε τη θεωρία του διηγήματος πολύ πέρα από το δικό του γοτθικό ύφος.

Ο πόλεμος με τον Longfellow και το σκάνδαλο των επιστολών

Το 1845 ο Poe επιτέθηκε επανειλημμένα στον πιο αγαπητό ποιητή της Αμερικής, τον Henry Wadsworth Longfellow. Τον κατηγόρησε για «αίρεση του διδακτικού» και για λογοκλοπή, και ο Longfellow δεν απάντησε ποτέ. Οι επιθέσεις έγιναν γνωστές ως «Longfellow War». Ο Poe έγραψε ότι του αναγνωρίζει υψηλές αρετές, αλλά του αρνείται το μέλλον.

Στα λογοτεχνικά σαλόνια της Νέας Υόρκης, ο Poe φλέρταρε δημόσια, μέσα από τα περιοδικά, με την παντρεμένη ποιήτρια Frances Sargent Osgood. Τον Ιανουάριο του 1846 η συγγραφέας Elizabeth Ellet είδε μια επιστολή της Osgood στο σπίτι του Poe και συμβούλεψε την Osgood να ζητήσει πίσω τις επιστολές της. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανάλογα με τη μαρτυρία. Ο Poe υποστήριξε ότι και η Ellet του είχε στείλει επιστολές, κάτι που εκείνη αρνήθηκε, και της επέστρεψε το δέμα με την παρατήρηση ότι καλά θα έκανε να φροντίσει τις δικές της. Ακολούθησαν αλληλοκατηγορίες, ο Poe ζήτησε από τον Thomas Dunn English ένα πιστόλι ενάντια στον αδελφό της Ellet, ο Poe και ο English πιάστηκαν στα χέρια, και η Anne Lynch τον έβγαλε από τη λίστα των σαλονιών της.

Το σκάνδαλο ζημίωσε τη θέση του στους λογοτεχνικούς κύκλους της πόλης. Ο Rufus Griswold, που είχε κι αυτός ενδιαφέρον για την Osgood, θα το θυμόταν αργότερα.

Fordham: η αρρώστια και ο θάνατος της Virginia

Τον Ιανουάριο του 1842 η Virginia είχε αιμορραγία ενώ τραγουδούσε, και αυτό συνδέθηκε με φυματίωση. Η αρρώστια εναλλασσόταν με περιόδους βελτίωσης, και ο Poe ζούσε με την αγωνία. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό cottage στο Fordham, τότε χωριό έξω από τη Νέα Υόρκη, σήμερα στο Bronx.

Το 1846 η φίλη τους Mary Gove Nichols τους επισκέφθηκε και τους βρήκε και τους δύο σοβαρά άρρωστους, χωρίς αρκετό φαγητό και ρούχα. Περιέγραψε τη Virginia ξαπλωμένη σε αχυρένιο κρεβάτι, τυλιγμένη στο πανωφόρι του άντρα της, με μια γάτα χελωνόχρωμη στο στήθος: το παλτό και η γάτα ήταν η μόνη της ζεστασιά. Στις 15 Δεκεμβρίου η New York Morning Express δημοσίευσε ρεπορτάζ για την κατάστασή τους, και πολλές εφημερίδες το αναδημοσίευσαν.

Η Virginia πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1847, σε ηλικία 24 ετών και πέντε μηνών. Ο Poe είχε γράψει τη μέρα πριν σε φίλη του ότι εκείνη ζούσε ακόμη, αλλά κατέρρεε. Θάφτηκε προσωρινά στις 2 Φεβρουαρίου στην οικογενειακή κρύπτη των Valentine, στην Ολλανδική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία του Fordham. Η μόνη εικόνα της που έχει επιβεβαιωθεί είναι μια ακουαρέλα που ζωγραφίστηκε λίγες ώρες μετά τον θάνατό της. Η μόνη γνωστή σύνθεσή της είναι ένα ακροστιχίδι για τον άντρα της, γραμμένο λιγότερο από έναν χρόνο πριν πεθάνει, για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Ο θάνατός της έριξε τον Poe σε βαθιά κατάθλιψη. Η Maria Clemm έμεινε στο πλευρό του και η σχέση τους έγινε ακόμη πιο στενή.

«Annabel Lee» και ένας μύθος που δεν αποδεικνύεται

Το «Annabel Lee», από τα τελευταία του ποιήματα, δημοσιεύτηκε ύστερα από τον θάνατό του, το 1849. Αφηγείται την αγάπη για μια νέα γυναίκα που πεθαίνει, και διαβάζεται συχνά ως μνημείο στη Virginia. Δεν υπάρχει όμως οριστική απόδειξη ότι η Virginia ήταν η μοναδική «Annabel Lee». Το ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο θάνατός της είναι προφανές βιογραφικό πλαίσιο για την εμμονή του με την απώλεια μιας νέας γυναίκας, όχι ότι κάθε σχετικό ποίημα είναι αυτοβιογραφία.

«Eureka»: ο Poe προσπάθησε να εξηγήσει το σύμπαν

Το 1848 ο Poe εξέδωσε ένα από τα πιο παράξενα έργα του, το «Eureka: A Prose Poem». Δεν είναι διήγημα, ούτε ποίημα με τη συνηθισμένη έννοια, ούτε επιστημονική πραγματεία. Είναι ένα υβρίδιο κοσμολογίας, φιλοσοφίας και λογοτεχνίας, όπου προσπάθησε να περιγράψει την προέλευση και το τέλος του σύμπαντος.

Ιστορικοί της κοσμολογίας έχουν επισημάνει ότι έδωσε μια αξιοσημείωτη για την εποχή εξήγηση για το γιατί ο νυχτερινός ουρανός είναι σκοτεινός. Δεν είναι σωστό όμως να λέμε ότι ο Poe «ανακάλυψε το Big Bang» έναν αιώνα νωρίτερα. Δεν δούλευε με τη μαθηματική και παρατηρησιακή μέθοδο της σύγχρονης φυσικής. Το εντυπωσιακό είναι ότι ένας συγγραφέας που ο κόσμος θυμάται για κοράκια και φόνους αφιέρωσε το τελευταίο του μεγάλο βιβλίο στην προσπάθεια να κατανοήσει το ίδιο το σύμπαν.

Οι τελευταίοι έρωτες: Whitman, Annie και η Elmira

Τη Sarah Helen Whitman, ποιήτρια του Providence, ο Poe τη γνώρισε προσωπικά στις 21 Σεπτεμβρίου 1848. Της έκανε πρόταση γάμου, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Οι πηγές συνδέουν τη διάλυση με την ανησυχία της Whitman και της οικογένειάς της για το ποτό του Poe. Μετά τον θάνατό του η Whitman τον υπερασπίστηκε ενάντια στις επιθέσεις του Griswold. Στο Lowell της Massachusetts ο Poe είχε στενή φιλία με την Nancy «Annie» Richmond. Σε εκείνη χάρισε ένα daguerreotype του, που έγινε γνωστό ως «Annie».

Το 1849 επέστρεψε στο Richmond και συνάντησε ξανά την Elmira Royster Shelton, πλέον χήρα. Ξαναρραβωνιάστηκαν. Το Poe Museum διατηρεί το δαχτυλίδι αρραβώνων που της είχε δώσει. Η γυναίκα που είχε χάσει στα 18 του ήταν πάλι δίπλα του στα 40, και δεν πρόλαβαν να παντρευτούν.

Το τελευταίο ταξίδι του Edgar Allan Poe: πέντε χαμένες ημέρες

Ο Poe έφυγε από το Richmond στις 4 το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1849 με πλοίο για τη Βαλτιμόρη, με σχέδιο να συνεχίσει στη Philadelphia και στη Νέα Υόρκη, για να φέρει πίσω τη Maria Clemm. Είχε μόλις περάσει ασθένεια που περιγράφεται ως cholera, και η υγεία του ήταν εύθραυστη.

Από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη καταγραφή για το πού βρισκόταν. Αυτό το κενό των πέντε ημερών είναι ο πυρήνας του μεγαλύτερου μυστηρίου της βιογραφίας του.

Gunner’s Hall και το Washington College Hospital

Το βράδυ των εκλογών, στις 3 Οκτωβρίου, ο τυπογράφος της Baltimore Sun Joseph W. Walker βρήκε τον Poe σε άθλια κατάσταση έξω από ή μέσα στο Gunner’s Hall, μια ταβέρνα που εκείνη την ημέρα λειτουργούσε ως εκλογικό κέντρο του 4ου Δήμου, και που αναφέρεται και ως Ryan’s Tavern. Ο Poe ήταν σε σύγχυση και φορούσε φτηνά, ταλαιπωρημένα ρούχα που δεν ήταν δικά του.

Ο Walker έγραψε σημείωμα στον Joseph E. Snodgrass, γνωστό του Poe, που τον πήγε στο Washington College Hospital, όπου τον φρόντισε ο γιατρός John J. Moran. Για τέσσερις ημέρες ο Poe εναλλασσόταν ανάμεσα σε παραλήρημα και ασυνειδησία, χωρίς να εξηγήσει ποτέ πώς βρέθηκε εκεί. Τη νύχτα πριν από τον θάνατό του φώναζε το όνομα «Reynolds», και κανένας μελετητής δεν έχει καταφέρει να βρει ποιος ήταν. Πέθανε γύρω στις 5 το πρωί της Κυριακής 7 Οκτωβρίου 1849. Ήταν 40 ετών.

Από τι πέθανε ο Edgar Allan Poe;

Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν γνωρίζουμε. Σε κατάλογο θανάτων της Βαλτιμόρης του 1849 καταγράφηκε ως αιτία το «phrenitis», παλιός και ασαφής ιατρικός όρος για φλεγμονή του εγκεφάλου. Δεν σώζονται όμως ιατρικοί φάκελοι, ούτε αυθεντικό πιστοποιητικό θανάτου. Δεν έγινε νεκροψία.

Ο Moran έδωσε αργότερα διαφορετικές εκδοχές για τα «τελευταία λόγια» του Poe, και η αξιοπιστία του αμφισβητείται. Το Poe Museum έχει καταγράψει πάνω από 26 δημοσιευμένες θεωρίες. Καμία δεν έχει αποδειχθεί.

Οι θεωρίες: αλκοόλ, «cooping», λύσσα και άλλες

Η θεωρία του αλκοόλ έχει κάποια βάση, γιατί ο Poe είχε προβληματική σχέση με το ποτό και μικρή αντοχή. Ο Snodgrass, ακτιβιστής του κινήματος της εγκράτειας, τη διέδιδε σε διαλέξεις. Δεν εξηγεί όμως γιατί ο Poe βρισκόταν πέντε ημέρες χαμένος, γιατί φορούσε ξένα ρούχα, ή τι τον σκότωσε τέσσερις μέρες αργότερα.

Η θεωρία του «cooping» υποστηρίζει ότι ο Poe έπεσε θύμα συμμοριών που στη Βαλτιμόρη απήγαν ανθρώπους πριν από εκλογές, τους μέθυζαν και τους ανάγκαζαν να ψηφίζουν επανειλημμένα. Ταιριάζει με τον εκλογικό χώρο και τα ξένα ρούχα, αλλά δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία ότι συνέβη στον Poe.

Άλλοι έχουν προτείνει λύσσα, μηνιγγίτιδα, εγκεφαλίτιδα, όγκο στον εγκέφαλο, δηλητηρίαση και ακόμη δολοφονία. Μια ιατρική ανάλυση της δεκαετίας του 1990 έκρινε ότι η εξέλιξη των συμπτωμάτων θα μπορούσε να ταιριάζει με λύσσα, αλλά δεν υπάρχει καταγεγραμμένο δάγκωμα ζώου. Η σωστή ιστορική απάντηση παραμένει ότι η αιτία θανάτου του Edgar Allan Poe δεν έχει εξακριβωθεί.

Ο μύθος του «τρελού οπιομανούς» και ο Rufus Griswold

Η δημοφιλής εικόνα ενός μόνιμα ναρκωμένου ποιητή δεν στηρίζεται εξίσου καλά στις μαρτυρίες της εποχής. Ο Thomas Dunn English, που είχε συγκρουστεί άγρια με τον Poe, έγραψε ότι ως γιατρός θα είχε προσέξει χρόνια συνήθεια οπίου και δεν είχε δει τέτοια σημάδια. Η σχέση με το αλκοόλ έχει καλύτερη τεκμηρίωση.

Μεγάλο μέρος της μεταθανάτιας εικόνας του δημιούργησε ο Rufus Wilmot Griswold, ανθολόγος και παλιός αντίπαλός του. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Poe δημοσίευσε νεκρολογία με το ψευδώνυμο «Ludwig» και αργότερα έγινε εκτελεστής της λογοτεχνικής περιουσίας του. Στην εισαγωγή που έγραψε για τα έργα του τον παρουσίασε ως ασταθή, μέθυσο και μοχθηρό. Μέρος των ισχυρισμών του ήταν παραποιημένο, και ο Griswold κατηγορήθηκε ότι άλλαξε επιστολές. Η Sarah Helen Whitman και άλλοι φίλοι του Poe τον υπερασπίστηκαν. Η προσπάθεια του Griswold να καταστρέψει τη φήμη του τελικά έφτιαξε τον μυστηριώδη «καταραμένο ποιητή» που το κοινό βρήκε ακαταμάχητο.

Η κηδεία και ο πρώτος τάφος του Edgar Allan Poe

Ο Poe τάφηκε τη Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 1849, στις 4 το απόγευμα, με ελαφριά βροχή, παρουσία έξι ανθρώπων. Τάφηκε στο οικογενειακό οικόπεδο Lot 27 του Westminster Burying Ground, δίπλα στον παππού του, τον «General» David Poe, και τον αδελφό του Henry. Ο τάφος έμεινε χωρίς μνημείο. Η Maria Clemm, στο Fordham, έμαθε τον θάνατό του μόλις στις 9 Οκτωβρίου, όταν ο Poe είχε ήδη θαφτεί.

Ο ξάδελφός του Neilson Poe παρήγγειλε αργότερα μαρμάρινο μνημείο. Πριν προλάβει να τοποθετηθεί, ένα τρένο εκτροχιάστηκε και διέσχισε το μαρμαράδικο όπου φυλασσόταν, και το μνημείο καταστράφηκε. Ο τάφος σημάνθηκε τότε με ένα απλό ψαμμιτικό μπλοκ, χωρίς το όνομα του Poe, μόνο με τον αριθμό «80».

«Pennies for Poe»: ο δεύτερος τάφος και τα παιδιά της Βαλτιμόρης

Η δασκάλα Sara Sigourney Rice και χιλιάδες μαθητές της Βαλτιμόρης οργάνωσαν εκστρατεία για να αποκτήσει ο Poe αξιοπρεπές μνημείο: «Pennies for Poe». Με τη βοήθεια του εκδότη George W. Childs από τη Philadelphia μαζεύτηκαν τα χρήματα. Την 1η Οκτωβρίου 1875 τα λείψανα του Poe μεταφέρθηκαν στη σημερινή θέση του, κοντά στην είσοδο του κοιμητηρίου, και στις 17 Νοεμβρίου έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου, παρουσία του Walt Whitman. Το παλιό φέρετρο είχε διαλυθεί σχεδόν ολόκληρο. Το Poe Museum διατηρεί ένα κομμάτι του από μαόνι.

Η μεταφορά έγινε μέσα στο ίδιο νεκροταφείο, σε απόσταση περίπου 60 μέτρων, και όχι σε άλλη πόλη ή άλλο κοιμητήριο. Το νέο μνημείο ήταν πολύ μεγάλο για το αρχικό οικόπεδο, και ο χώρος κοντά στην είσοδο αγοράστηκε ώστε οι επισκέπτες να βλέπουν τον τάφο από τον δρόμο. Στο μνημείο υπάρχει ένα λάθος που δεν διορθώθηκε ποτέ: η ημερομηνία γέννησης του Poe είναι χαραγμένη 20 Ιανουαρίου αντί για 19. Στο ίδιο μνημείο αναπαύονται σήμερα η Maria Clemm και η Virginia Clemm Poe, που μεταφέρθηκε από το Fordham το 1885. Οι επισκέπτες αφήνουν πένες πάνω στο μνημείο, στη μνήμη της εκστρατείας.

Δύο τάφοι για τον Edgar Allan Poe

Στο πίσω μέρος του κοιμητηρίου υπάρχει και δεύτερη πλάκα, με χαραγμένο κοράκι, που σημειώνει την αρχική ταφή. Τοποθετήθηκε γύρω στο 1912-13 με δωρεά του Orrin C. Painter. Το 1920 η Βαλτιμορέζα ιστορικός May Garrettson Evans αντιλήφθηκε ότι σημάδευε λάθος οικόπεδο, γιατί το πραγματικό ήταν το Lot 27. Η πλάκα μεταφέρθηκε το 1921, σε σημείο πιο κοντά στο σωστό, χωρίς όμως να είναι απολύτως σίγουρο το ακριβές. Γι’ αυτό οι διοργανωτές επισκέψεων στη Βαλτιμόρη λένε ότι ο Poe έχει δύο τάφους.

Το νεκροταφείο Westminster Hall and Burying Ground είναι σήμερα εθνικό ιστορικό μνημείο και δέχεται επισκέπτες. Η ιστορία του αξίζει ξεχωριστή καταχώριση στους τάφους διασήμων και τόπους μνήμης του «Έφυγαν».

Επιμένει στη Βαλτιμόρη ένας θρύλος ότι το 1875 μετέφεραν από λάθος τα λείψανα κάποιου άλλου. Η Edgar Allan Poe Society τον θεωρεί απίθανο: την εκταφή επέβλεπαν ο George W. Spence, που είχε θάψει τον Poe το 1849, και ο ξάδελφός του Neilson Poe, που είχε παρευρεθεί στην κηδεία, και οι δύο είχαν πάει επισκέπτες στον τάφο πολλές φορές στα 25 χρόνια που μεσολάβησαν.

Ο Poe Toaster

Για δεκαετίες, κάθε 19 Ιανουαρίου, γενέθλια του Poe, ένας άγνωστος επισκέπτης έφτανε τα ξημερώματα στο μνημείο και άφηνε τριαντάφυλλα και ένα μισοάδειο μπουκάλι κονιάκ. Κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιος ήταν. Ο διευθυντής του Poe House είχε υποθέσει ότι η παράδοση περνούσε από πατέρα σε γιο. Το 2010 ο επισκέπτης δεν εμφανίστηκε και η παράδοση τελείωσε.

Η κληρονομιά του Edgar Allan Poe

Η θέση του Poe δεν στηρίζεται σε ένα έργο. Στον τρόμο μετακίνησε το κέντρο από τα εξωτερικά τέρατα στο μυαλό: στο «The Tell-Tale Heart» ο τρόμος είναι ένας αφηγητής που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι λογικός ενώ περιγράφει έναν φόνο. Στο αστυνομικό διήγημα έδωσε στον Dupin τους κανόνες που ακολούθησαν οι επόμενοι. Στην επιστημονική φαντασία χρησιμοποίησε ψευδοεπιστημονικές αναφορές ώστε οι ιστορίες να μοιάζουν πιθανές. Ως κριτικός προσπάθησε να διατυπώσει συγκεκριμένες αρχές για το πώς λειτουργεί ένα λογοτεχνικό έργο.

Σύμφωνα με τους βιογράφους του, ήταν ο πρώτος γνωστός Αμερικανός συγγραφέας που προσπάθησε να ζήσει αποκλειστικά από το γράψιμο, σε μια αγορά που δεν είχε ακόμη τις οικονομικές προϋποθέσεις. Το όνομά του φέρουν τα βραβεία Edgar Awards της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας, και η ομάδα American football Baltimore Ravens πήρε το όνομά της από το ποίημά του το 1996.

Από 1 έως 4 Οκτωβρίου 2026, για τα 177 χρόνια από τον θάνατό του, το Poe Museum, το Poe Baltimore, η βιβλιοθήκη Enoch Pratt και το National Cryptologic Museum της NSA παρουσίασαν στο Westminster Hall την έκθεση «Edgar Allan Poe’s History of Mystery», με θέμα τον Poe και τη γέννηση του αστυνομικού μυθιστορήματος.

Για αυτό η θέση του στις βιογραφίες διασήμων δεν είναι μόνο ότι ήταν ένας διάσημος συγγραφέας του 19ου αιώνα. Πολλά στοιχεία που βλέπουμε σήμερα σε βιβλία, ταινίες και σειρές ξεκίνησαν από εκείνον, ακόμη κι όταν οι θεατές δεν το ξέρουν.

Περισσότερα για τη ζωή του μπορείς να διαβάσεις στο προφίλ του National Park Service και στη χρονολογία της Edgar Allan Poe Society.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία για τον Edgar Allan Poe

• Γεννήθηκε ως Edgar Poe. Το «Allan» το πρόσθεσε η οικογένεια που τον μεγάλωσε, χωρίς να τον υιοθετήσει ποτέ.
• Πέρασε πέντε χρόνια της παιδικής του ηλικίας σε Αγγλία και Σκωτία.
• Στα δεκαπέντε του ήταν υπολοχαγός στο νεανικό σώμα που συνόδευσε τον Marquis de Lafayette στο Richmond.
• Έγραψε ότι κολύμπησε έξι μίλια στον ποταμό James ενάντια στην παλίρροια.
• Το πρώτο του βιβλίο τυπώθηκε σε 40 έως 50 αντίτυπα, ανώνυμα, και σώζονται σήμερα 12.
• Κατατάχθηκε στον στρατό ως «Edgar A. Perry» και ανέβηκε σε δύο χρόνια ως Sergeant Major.
• Άρχισε να αγνοεί τις υποχρεώσεις του στο West Point, για να οδηγηθεί σε στρατοδικείο, αφού ο Allan αρνήθηκε να εγκρίνει την παραίτησή του.
• Οι δόκιμοι χρηματοδότησαν το βιβλίο «Poems» του 1831 περιμένοντας σάτιρα και εξοργίστηκαν.
• Στο έγγραφο του γάμου του με τη Virginia δηλώθηκε ότι εκείνη ήταν 21 ετών. Ήταν 13.
• Κέρδισε 100 δολάρια για το «The Gold-Bug», πιθανότατα το μεγαλύτερο ποσό που πήρε για ένα έργο, και ήταν η μόνη ιστορία του που ανέβηκε στο θέατρο όσο ζούσε.
• Τον Απρίλιο του 1844 δημοσίευσε μια ψεύτικη είδηση για διάσχιση του Ατλαντικού με αερόστατο.
• Το «The Raven» του απέφερε μόνο 9 έως 15 δολάρια.
• Η μόνη επιβεβαιωμένη εικόνα της Virginia είναι μια ακουαρέλα που ζωγραφίστηκε λίγες ώρες μετά τον θάνατό της.
• Η Maria Clemm έμαθε για τον θάνατό του μία ημέρα μετά την κηδεία.
• Στο σημείωμα της 3ης Οκτωβρίου 1849, ο τυπογράφος που τον βρήκε τον περιγράφει ως κύριο «rather the worse for wear», δηλαδή σε κακή κατάσταση.
• Η καταγεγραμμένη αιτία θανάτου, «phrenitis», δεν είναι σημερινή διάγνωση.
• Το αρχικό του μνημείο καταστράφηκε από εκτροχιασμένο τρένο πριν τοποθετηθεί.
• Ο τάφος του σημειώθηκε για χρόνια με ένα ψαμμιτικό μπλοκ και τον αριθμό «80».
• Η σημερινή του ταφή, του 1875, οφείλεται και στις πένες των μαθητών της Βαλτιμόρης.
• Στο μνημείο του η ημερομηνία γέννησής του είναι χαραγμένη λάθος: 20 Ιανουαρίου, αντί για 19.
• Από το 2010 ο μυστηριώδης «Poe Toaster» δεν εμφανίζεται πια.

Συχνές ερωτήσεις