Μάρω Κοντού

Η Μάρω Κοντού (1934–2026), κατά κόσμον Μαριάνθη Κοντού, ήταν μία από τις πιο γνωστές ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Η βιογραφία της περνά από το Κουκάκι, το Εθνικό Θέατρο και την «Ελενίτσα» του 1965 και φτάνει στη «Γη της Ελιάς». Πέθανε στις 15 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 92 ετών.

Η βιογραφία της Μάρως Κοντού ξεκινά στο Κουκάκι

Η Μαριάνθη Κοντού γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 στο Κουκάκι της Αθήνας. Σύμφωνα με τη Finos Film, μεγάλωσε στην ίδια γειτονιά με τον Μάριο Πλωρίτη και τη Νάνα Μούσχουρη. Ρεπορτάζ αναφέρουν ότι η οικογένειά της καταγόταν από τα Ψαρά.

Ο πατέρας της ήταν Πειραιώτης έμπορος με καλλιτεχνικές ανησυχίες, που ζωγράφιζε και έγραφε στίχους. Πέθανε από φυματίωση όταν εκείνη ήταν δύο ετών. Η Μάρω μεγάλωσε με τη μητέρα και τη γιαγιά της.

Η σύγκρουση με την οικογένεια

Όταν ανακοίνωσε ότι ήθελε να γίνει χορεύτρια και ηθοποιός, η οικογένειά της αντέδρασε σκληρά. Στη συνέντευξή της στη HuffPost, το 2023, είπε ότι πέρασε μεγάλη πίεση και ότι τα κατάφερε επειδή ήταν πεισματάρα. Η μητέρα και η γιαγιά ήθελαν να γίνει υπάλληλος τράπεζας.

Η Finos Film διασώζει μια ιστορία από εκείνα τα χρόνια. Στις εξετάσεις για την Εθνική Τράπεζα, όπου την είχε σπρώξει η οικογένεια, παρέδωσε σημείωμα: «Δεν μ’ ενδιαφέρει να προσληφθώ, με πιέζουν, ευχαριστώ».

Η μητέρα της το αποδέχτηκε τελικά και πρόλαβε να χαρεί την επιτυχία της στο θέατρο και στις ταινίες. Η γιαγιά δεν πρόλαβε. Η ίδια συνόψισε τη στάση της ως εξής:

«Τα «θέλω» πάντα. Τα «πρέπει» τα έχουμε αποχαιρετήσει.»

Η σχολή Πράτσικα και η υποτροφία που έμεινε αχρησιμοποίητη

Σπούδασε χορό στη σχολή της Κούλας Πράτσικα, τη σημερινή Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Με το ταλέντο της κέρδισε υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία. Δεν μπόρεσε να την αξιοποιήσει εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειας.

Στη συνέντευξη του 2023 είπε ότι της έμεινε λίγο απωθημένο ο κλασικός χορός. Εκείνη και η μητέρα της δεν είχαν τα χρήματα για τη Γερμανία. Το επαγγελματικό της ξεκίνημα, πάντως, ήρθε μέσα από τον χορό.

Το Εθνικό Θέατρο και ο «Ιππόλυτος» του 1953

Έχοντας αποφοιτήσει από τη σχολή χορού, συμμετείχε στις οντισιόν του Δημήτρη Ροντήρη για το Εθνικό Θέατρο. Προσελήφθη το 1953 ως μέλος του χορού στις αρχαίες τραγωδίες. Στις επιτυχούσες ήταν και η Μαίρη Χρονοπούλου, σύμφωνα με τη Finos Film.

Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση ήταν στον «Ιππόλυτο» του Ροντήρη, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου έχει φωτογραφία από την παράσταση με λεζάντα «Ρέα Μιχαλοπούλου, Ιουλία Σταμίρη, Μάρω Κοντού (Χορός)». Η ίδια παράσταση εγκαινίασε, σύμφωνα με τη Finos Film, το θεσμό των Επιδαύριων το επόμενο καλοκαίρι, και η Κοντού ήταν κι εκεί.

Έμεινε στο Εθνικό έως το καλοκαίρι του 1958, δίπλα στην Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και την Άννα Συνοδινού. Η ίδια θυμόταν την Επίδαυρο σαν παρέα. Τα κορίτσια του χορού έμεναν στο Περίπτερο, οι πρωταγωνιστές σε έναν ξενώνα και οι υπόλοιποι σε διαμερίσματα στο Λυγουριό, όπου έτρωγαν στην ίδια ταβέρνα. Ο Ροντήρης ήταν αυστηρός στις πρόβες.

Τα τεσσεράμισι χρόνια στον χορό της αρχαίας τραγωδίας και της αττικής κωμωδίας τα περιέγραφε σαν σπουδή στον λόγο και στους συγγραφείς. Λίγα χρόνια αργότερα πήρε και την άδεια ηθοποιού, ως «εξαιρετικό ταλέντο», από την Ανωτάτη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας.

Ο Ηλιόπουλος, ο Στέας και ο Χορν

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος την κάλεσε το 1959 στον θίασό του. Περιόδευσαν σε Ελλάδα και Κύπρο με το «Φωνάζει ο Κλέφτης» του Δημήτρη Ψαθά και την «Κυρία του Κυρίου» των Τσιφόρου και Βασιλειάδη. Σε μία από αυτές τις παραστάσεις την είδε ο Άλκης Στέας και τη σύστησε στον Δημήτρη Χορν.

Ο Χορν της πρότεινε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε αθηναϊκή σκηνή, στο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ, τον χειμώνα του 1959–60. Η Finos Film μετρά τρεις σεζόν συνεργασίας τους και η ίδια, το 2023, μίλησε για τέσσερις. Τον θυμόταν ως άνθρωπο μορφωμένο, με χιούμορ και γοητεία, που έμαθε πολλά πλάι του.

Ένα απόσταγμα εκείνης της εποχής ήταν η συμβουλή του. Όταν του είπε ότι ίσως γινόταν «λαϊκό είδωλο», εκείνος της απάντησε ότι το ζητούμενο είναι να παίζει ως τα ογδόντα της, όχι να γίνει σταρ. Η ίδια, στην τελευταία δεκαετία της ζωής της, έπαιζε ακόμη.

Η «Οδός Ονείρων» και η «Μαύρη Φορντ»

Το 1962 ο Μάνος Χατζιδάκις την προσέλαβε στη «θρυλική», κατά τη Finos Film, παράσταση «Οδός Ονείρων». Εκεί ερμήνευσε το τραγούδι «Μαύρη Φορντ», που έγινε διαχρονική επιτυχία.

Στη συνέντευξη του 2023 θυμόταν και μια περιοδεία στη Θεσσαλονίκη, για έναν μήνα, με τον θίασο Ηλιόπουλου και τη Ρένα Βλαχοπούλου. Μια νύχτα, σε ένα άδειο μπαρ, η Βλαχοπούλου ανέβηκε στο πιάνο παίρνοντας μαζί της το κερί του τραπεζιού. Ήθελε, όπως είπε, να τη δει καλά ένας μοναχικός πελάτης. Εκείνος, ξένος, τους έστειλε μια κάσα σαμπάνιες.

Τα πρώτα βήματα στον κινηματογράφο

Η πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση ήρθε λίγο μετά την πρόσληψή της στο Εθνικό. Το 1954 είχε βουβό ρόλο στο «Χαρούμενο Ξεκίνημα» του Ντίνου Δημόπουλου, για τη Finos Film. Ακολούθησαν ρόλοι σε ταινίες άλλων παραγωγών, όπως «Ο Άνθρωπος του Τραίνου», «Έγκλημα στο Κολωνάκι» και «Έγκλημα στα Παρασκήνια».

Πρωταγωνιστικό ρόλο πήρε το 1960 στα «Κίτρινα Γάντια» της Finos Film, ως σύζυγος του ζηλιάρη Νίκου Σταυρίδη. Το 1963 επέστρεψε στη Finos με «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης», δίπλα στον Ντίνο Ηλιόπουλο. Ο Σταυρίδης, είπε αργότερα, ήταν «χιούμορ και ταλέντο», και όλοι οι παλιοί κωμικοί δεν είχαν περάσει από σχολή.

Η Ισμήνη της «Αντιγόνης»

Το 1961 έπαιξε την Ισμήνη στην «Αντιγόνη» του Γιώργου Τζαβέλλα, με την Ειρήνη Παπά στον ομώνυμο ρόλο. Στη συνέντευξή της θυμήθηκε ότι ήταν πολύ νέα και ότι δεν ήξερε καν ποιος σκηνοθετεί. Πήγε με το ένστικτό της.

Η ταινία δείχνει ότι το κοινό που την ταύτισε με την κωμωδία δεν έβλεπε ολόκληρη την πορεία της. Είχε περάσει ήδη πέντε χρόνια στον χορό του Εθνικού, δηλαδή σε αρχαίο δράμα.

«Η Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα»: η Ελενίτσα του 1965

Το 1965 ο Γιώργος Τζαβέλλας γύρισε την ταινία «Η Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα», παραγωγής Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης. Η Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου υποδύθηκαν το ζεύγος Κοκοβίκου, ένα από τα πιο διάσημα ζευγάρια του ελληνικού κινηματογράφου, σύμφωνα με την ΕΡΤ και τη Finos Film. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ, όπως το μεταφέρει ο Νέος Κόσμος, γράφει ότι ο Τζαβέλλας ήταν εκείνος που της έδωσε τη μεγαλύτερη ώθηση στην καριέρα της.

Η ίδια θεωρούσε την ταινία από εκείνες που θα μείνουν στην ιστορία και την ήξερε ως βραβευμένη στο εξωτερικό. Για τον Κωνσταντίνου είπε ότι ήταν «καταπληκτικός ηθοποιός» και ότι ταίριαζαν παικτικά. Το 2012 επέστρεψε στον κινηματογράφο με ρόλο στο «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, ύστερα από μεγάλο διάστημα απουσίας.

Το σπίτι όπου γυρίστηκαν σκηνές της ταινίας έγινε, μετά τον θάνατό της, τόπος συγκέντρωσης. Σύμφωνα με το ertnews, θαυμαστές άφησαν εκεί λουλούδια, σημειώματα και μηνύματα.

Η «Ιταλίδα από την Κυψέλη» και οι 13 ταινίες με τον Κωνσταντάρα

Η τελευταία της συνεργασία με τη Finos Film ήταν το 1968, στη «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», στον κεντρικό ρόλο πλάι στον Αλέκο Αλεξανδράκη. Εκείνον τον περιέγραψε το 2023 ως «τζέντελμαν». Η ταινία βγήκε στις αίθουσες στις 28 Οκτωβρίου 1968.

Η Finos Film μετρά και 13 ταινίες όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, ανάμεσά τους «Ο Γεροντοκόρος», «Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι» και «Κρίμα το Μπόι σου». Η ίδια τον χαρακτήρισε «ταλαντούχο και δύσκολο». Με τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Κώστα Βουτσά και τον Ντίνο Ηλιόπουλο είχε επίσης παίξει, όπως είπε, σε θέατρο ή σε ταινίες.

Πόσες ταινίες και παραστάσεις έκανε

Οι αριθμοί διαφέρουν ανά πηγή. Ρεπορτάζ θανάτου, με βάση βιογραφικό σημείωμα, γράφουν 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 θεατρικά έργα. Η ΕΡΤ και η Finos Film αναφέρουν «πάνω από 50» κινηματογραφικές παραγωγές, και η Finos «πάνω από 90» παραστάσεις.

Το HuffPost, στη συνέντευξη του 2023, έγραφε 50 ταινίες και 130 θεατρικά έργα, ενώ η ΕΡΤ μιλά για «εκατοντάδες» θεατρικά. Καμία από αυτές τις πηγές δεν δίνει κατάλογο, γι’ αυτό το «Έφυγαν» δεν υιοθετεί ακριβή αριθμό.

Το θέατρο μετά τη χρυσή εποχή

Τη δεκαετία του 1970 στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στο θέατρο. Έπαιζε κυρίως ελληνικές κωμωδίες, των Τσιφόρου και Βασιλειάδη, των Γιαλαμά και Πρετεντέρη, του Ψαθά. Αρκετές χρονιές ήταν συνθιασάρχισσα με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Κώστα Βουτσά ή τον Γιώργο Κωνσταντίνου, και οι παραστάσεις έκαναν μεγάλες εισπράξεις.

Δεν απέφυγε και τους νεότερους δημιουργούς. Έπαιξε με τον Λάκη Λαζόπουλο στο «Τι Είδε ο Γιαπωνέζος» (1987) και με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο «Χ-Σκηνής, Αυτά που κάψαν το σανίδι» (2008). Το 2012 υποδύθηκε τη βασίλισσα Ελισάβετ στο έργο του Ντάριο Φο «Ελισάβετ – Μια Γυναίκα από Σύμπτωση», σε σκηνοθεσία Γιώργου Κατσιμίχου. Το 1981 είχε ρόλο και στην ταινία «Το Μεγάλο Κανόνι» με τον Θανάση Βέγγο.

«Ο Γλάρος» και το πρώτο έγχρωμο τηλεοπτικό θεατρικό

Το 1981 πρωταγωνίστησε στον «Γλάρο» του Τσέχωφ για το «Θέατρο της Δευτέρας», ως Αρκάντινα, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Χονδρογιάννη. Τον Τριγκόριν έπαιζε ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Σύμφωνα με το Αρχείο της ΕΡΤ, ήταν το πρώτο έγχρωμο θεατρικό έργο στην ελληνική τηλεόραση και προβλήθηκε στις 11 Μαΐου 1981.

Οι τηλεοπτικές της συμμετοχές στη διάρκεια της καριέρας της ήταν περιορισμένες. Η ΕΡΤ αναφέρει ενδεικτικά τους «Ενόχους», τους «Τρεις στο Γύρο» και το «Πάθος».

Οι δύο γάμοι

Η Μάρω Κοντού παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας Αριστείδης Καρύδης-Φουκς, που συνδέθηκε στενά με τη Finos Film. Ο γάμος έγινε το 1960 και κράτησε περίπου δύο χρόνια, σύμφωνα με το CNN Greece. Η ίδια τον έχει χαρακτηρίσει ως τον μεγάλο έρωτα και τη μεγάλη αγάπη της ζωής της.

Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο διαφημιστής Γιώργος Δόξας, κατά τη Finos Film και το Skai. Το CNN Greece τον ονομάζει επιχειρηματία «Γιώργο Δοξιάδη», και η διαφορά δεν λύνεται από τις πηγές. Ο γάμος, που έγινε δεκατρία χρόνια μετά το διαζύγιο από τον Καρύδη-Φουκς, δεν κράτησε πολύ.

Η ίδια είχε πει ότι έκανε δύο γάμους, έναν στα 25 και έναν στα 45, και ότι ο δεύτερος ήταν «εκτός χώρου». Στη HuffPost, το 2023, είπε ότι πρώτα ερχόταν πάντα η προσωπική της ζωή και μετά η επαγγελματική, και ότι δεν το μετάνιωσε. Για όλα, είπε, είναι υπεύθυνη η ίδια.

Η απόφαση για τα παιδιά

Η Μάρω Κοντού δεν απέκτησε παιδιά. Σε συνέντευξή της, που παραθέτει το Dnews, είπε ότι από πολύ νέα ήξερε πως δεν θα μπορούσε. Σε άλλη, όπως τη μεταφέρει το Aftodioikisi, είπε ότι τα παιδιά τα λατρεύει αλλά δεν της λείπουν.

Η εικόνα δεν είναι ενιαία. Σύμφωνα με το ProtoThema, σε τηλεοπτική συνέντευξη του Μάνου Νιφλή παραδέχτηκε ότι για πολλά χρόνια το είχε βιώσει ως μεγάλο ψυχολογικό βάρος. Το «Έφυγαν» παρουσιάζει και τις δύο μαρτυρίες, χωρίς να διαλέγει.

Η ζωγραφική

Η ζωγραφική ήταν παράλληλη ενασχόλησή της. Ατομική έκθεση έργων της έγινε το 1993 στην Γκαλερί Αντήνωρ, και πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ, σύμφωνα με τη Finos Film. Το 2023 έλεγε ότι ζωγράφιζε και έγραφε στίχους, μαγείρευε, διάβαζε και έπαιζε μπιρίμπα.

Η πολιτική: δημοτική σύμβουλος και βουλευτής

Ξεκίνησε από την τοπική αυτοδιοίκηση το 1994, ως εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, όπου έμεινε επτά χρόνια, σύμφωνα με τη Finos Film. Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9,84 και αργότερα πρόεδρος του Κέντρου Βρεφών «Μητέρα».

Στη Βουλή έκανε τρεις σύντομες θητείες, το 1999–2000, το 2003–2004 και το 2007, με τη Νέα Δημοκρατία, ως πρώτη επιλαχούσα στην Α΄ Αθηνών. Η Βουλή την αποχαιρέτησε ως «πρώην βουλευτή» και δημοτική σύμβουλο της Αθήνας.

Στη HuffPost είπε ότι την έσπρωξαν στην πολιτική η περιέργεια και η άγνοια, επειδή όλα θέλει να τα δοκιμάζει. Δεν απογοητεύτηκε, διαπίστωσε όμως ότι δεν κάνει για πολιτικός. Τη δουλειά την έβρισκε «φρικτή».

Η «Γη της Ελιάς»

Το 2021 επέστρεψε στην τηλεόραση με τη «Γη της Ελιάς» του Mega, ως Μαρία Αναγνώστου. Στη HuffPost, το 2023, είπε ότι τη σεναριογράφο και τον σκηνοθέτη τους ήξερε από άλλες δουλειές τους και ότι προτίμησε να είναι guest star παρά να έχει μεγάλο ρόλο. Ανέφερε και πόσο διαφορετικά ήταν τα γυρίσματα σε σχέση με την εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, με άλλες μηχανές και άλλο φωτισμό.

Στις προβολές της σειράς εμφανιζόταν ως «guest star Μάρω Κοντού», και έμεινε μέχρι το τέλος. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 8 Ιουλίου 2026 μετά από πέντε σεζόν. Το τελευταίο γύρισμα έγινε στο Σούνιο, με την Άντζελα Γκερέκου. Η «Γη της Ελιάς» ήταν και η τελευταία τηλεοπτική δουλειά της.

Λίγες ημέρες πριν πεθάνει, μετά την έξοδό της από το νοσοκομείο «Αττικόν», έκανε την τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση, σε εκπομπή για την ολοκλήρωση της σειράς. Το ανέφερε το iefimerida.

Ο θάνατος της Μάρως Κοντού

Ο θάνατος είναι πρόσφατος. Οι πληροφορίες ελέγχθηκαν στις 4 Οκτωβρίου 2026 και μπορεί να αλλάξουν.

Η Μάρω Κοντού πέθανε το πρωί της Τετάρτης 15 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 92 ετών, στο Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Άγιος Σάββας». Στην ανακοίνωσή του το νοσοκομείο, όπως τη μεταφέρει το Skai, έγραψε ότι ο θάνατος ήρθε μετά από σοβαρή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της, παρά τις επίμονες προσπάθειες των ιατρών.

Η ανακοίνωση δεν κατονομάζει αιτία θανάτου, και ούτε η οικογένεια έχει ανακοινώσει κάποια. Στην κηδεία ο Νικήτας Κακλαμάνης, πρόεδρος της Βουλής και φίλος της, είπε ότι έδινε μάχη με τον καρκίνο τα τελευταία δύο χρόνια, «σχεδόν μόνη της». Το «Έφυγαν» το καταγράφει ως δήλωση φίλου και όχι ως επίσημη αιτία θανάτου.

Ο Κακλαμάνης την αποχαιρέτησε με δήλωση ως «εμβληματική Κυρία» του θεάτρου και του κινηματογράφου, όπως ανέφερε το γραφείο Τύπου της Βουλής. Το ίδιο το Αρχείο της ΕΡΤ ανέβασε αφιέρωμα την ημέρα του θανάτου, με τον «Γλάρο» του 1981.

Η κηδεία στη Μητρόπολη Αθηνών

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε το πρωί της Παρασκευής 17 Ιουλίου 2026 στη Μητρόπολη Αθηνών. Σύμφωνα με την Naftemporiki, η σορός δεν εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Η οικογένεια ζήτησε, αντί για στεφάνια, να γίνουν δωρεές στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», του οποίου η Κοντού υπήρξε πρόεδρος.

Επικήδειους εκφώνησαν ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Άντζελα Γκερέκου και η Νίκη Παλληκαράκη, ενώ ο Ανδρέας Γεωργίου μίλησε έξω από τη Μητρόπολη, κατά τα Νέα. Ο Κακλαμάνης είπε ότι απέδειξε πως η ηλικία είναι απλώς δύο αριθμοί. Η Γκερέκου τη φώναξε «μαμά», και είπε ότι έμαθε από εκείνη πόσο σπουδαίος άνθρωπος πρέπει να είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός.

Το ertnews μετέφερε μια τελευταία επιθυμία που είχε εκφράσει στον Κακλαμάνη. Στην επόμενη συνάντηση της παρέας τους θα κρατούσαν μια θέση στο τραπέζι της, με ένα ποτήρι ουίσκι και ένα αναμμένο τσιγάρο μπροστά στην άδεια καρέκλα.

Πού αναπαύεται η Μάρω Κοντού

Η ταφή έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε οικογενειακό τάφο, δίπλα στη μητέρα της, σύμφωνα με τα Νέα και το ertnews. Δεν έχει δημοσιευτεί αριθμός ή τμήμα του τάφου, γι’ αυτό δεν καταγράφουμε θέση. Για άλλα μέρη μνήμης δες τη σελίδα με τους τάφους διασήμων και τους τόπους μνήμης.

Η θέση της στο ελληνικό θέατρο και στον κινηματογράφο

Η Finos Film μιλά για παρουσία «σχεδόν 70 χρόνια» στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Η πορεία ξεκίνησε το 1953 στον χορό του «Ιππόλυτου» και έφτασε ως τα γυρίσματα της «Γης της Ελιάς» το 2026. Στο μεταξύ πέρασε από την Επίδαυρο και τον Χορν στην «Οδό Ονείρων», από τη «Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα» στον «Γλάρο» και από τη ζωγραφική στη Βουλή.

Η ίδια δεν ήθελε το σταριλίκι. Ο Χορν της είχε πει να παίζει ως τα ογδόντα της, και πράγματι έπαιζε ακόμη όταν πέθανε. Στο αρχείο μας θα βρεις και άλλους Έλληνες ηθοποιούς που έφυγαν, ανάμεσά τους την Ελένη Προκοπίου, ηθοποιό του ελληνικού σινεμά της ίδιας εποχής, καθώς και τη λίστα με τις βιογραφίες διασήμων.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία

• Μεγάλωσε στο Κουκάκι, στην ίδια γειτονιά με τον Μάριο Πλωρίτη και τη Νάνα Μούσχουρη.
• Κέρδισε υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία, αλλά δεν την αξιοποίησε για οικονομικούς λόγους.
• Στις εξετάσεις για την Εθνική Τράπεζα παρέδωσε σημείωμα ότι δεν ήθελε να προσληφθεί.
• Το 1962 τραγούδησε τη «Μαύρη Φορντ» στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.
• Έπαιξε σε 13 ταινίες με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, σύμφωνα με τη Finos Film.
• Ο «Γλάρος» του 1981, με την ίδια ως Αρκάντινα, ήταν το πρώτο έγχρωμο θεατρικό έργο στην ελληνική τηλεόραση.
• Το 2012 υποδύθηκε τη βασίλισσα Ελισάβετ στο έργο του Ντάριο Φο.
• Οι δυο γάμοι της ήταν στα 25 και στα 45 της, κατά δική της μαρτυρία.
• Έπαιζε ακόμη όταν πέθανε: η «Γη της Ελιάς» ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες πριν.
• Πριν από τη «Γη της Ελιάς» η τελευταία της ταινία ήταν το «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη (2012).

Συχνές ερωτήσεις