Τζέιν Μάνσφιλντ

Η Jayne Mansfield (Τζέιν Μάνσφιλντ, 1933–1967) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και Playboy Playmate, και η πιο γνωστή «ξανθιά βόμβα» του Hollywood μετά τη Marilyn Monroe. Έγινε διάσημη στα μέσα της δεκαετίας του 1950, με το «Will Success Spoil Rock Hunter?» στο Broadway και το «The Girl Can’t Help It» στον κινηματογράφο. Φρόντιζε η ίδια τη δημοσιότητά της και σκοτώθηκε σε τροχαίο στη Λουιζιάνα, στις 29 Ιουνίου 1967, 34 ετών. Ήταν μητέρα πέντε παιδιών, ανάμεσά τους η ηθοποιός Mariska Hargitay.

Γεννήθηκε στο Bryn Mawr και μεγάλωσε στο Dallas

Η Vera Jayne Palmer γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 1933 στο νοσοκομείο του Bryn Mawr της Πενσυλβάνια. Ήταν το μοναχοπαίδι του Herbert William Palmer και της Vera Jeffrey Palmer. Ως τα έξι της έζησε στο Phillipsburg του New Jersey, όπου ο πατέρας της δούλευε ως δικηγόρος, με συνεταίρο τον μετέπειτα κυβερνήτη Robert B. Meyner.

Το 1936 ο πατέρας της πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ οδηγούσε. Η Jayne, τριών ετών, ήταν στο αυτοκίνητο. Το 1939 η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε τον μηχανικό πωλήσεων Harry Lawrence Peers και η οικογένεια μετακόμισε στο Dallas του Texas. Στα παιδικά της χρόνια την έλεγαν Vera Jayne Peers.

Από μικρή ήθελε να γίνει σταρ του Hollywood, σαν τη Shirley Temple. Στα δώδεκά της έκανε μαθήματα χορού. Στο Highland Park High School έπαιρνε μαθήματα βιολιού, πιάνου και βιόλας, και μελετούσε ισπανικά και γερμανικά. Αποφοίτησε το 1950.

Το IQ 163 και οι «πέντε γλώσσες»

Η ίδια έλεγε ότι είχε IQ 163. Δεν υπάρχει δημοσιευμένο τεστ που να το επιβεβαιώνει, και ο αριθμός μπήκε στις εφημερίδες μέσω της δημοσιότητάς της. Έλεγε επίσης ότι μιλούσε, εκτός από τα αγγλικά, άλλες τέσσερις γλώσσες. Γαλλικά, ισπανικά και γερμανικά τα έμαθε στο σχολείο, και το 1963 σπούδασε ιταλικά.

Είναι ασφαλές να πούμε ότι ήταν μορφωμένη και ότι έπαιζε κλασική μουσική, όχι να δώσουμε έναν ακριβή αριθμό. Παραπονιόταν ότι το κοινό ενδιαφερόταν μόνο για τα «40–21–35», δηλαδή για τις μετρήσεις του σώματός της.

Παντρεύτηκε στα δεκαεπτά

Γνώρισε τον Paul Mansfield σε πάρτι την παραμονή των Χριστουγέννων του 1949. Εκείνη ήταν μαθήτρια στο Highland Park και εκείνος σπούδαζε στο Sunset High School του Dallas. Παντρεύτηκαν στις 6 Μαΐου 1950 στο Fort Worth. Η Jayne ήταν 17 και τριών μηνών έγκυος, και ο Paul 20. Ο βιογράφος Raymond Strait γράφει ότι είχαν παντρευτεί κρυφά ήδη τον Ιανουάριο. Στις 8 Νοεμβρίου 1950 γεννήθηκε η κόρη τους, η Jayne Marie.

Στο University of Texas at Austin κέρδισε διαγωνισμούς ομορφιάς, όπως τα Miss Photoflash, Miss Magnesium Lamp και Miss Fire Prevention Week. Ο μόνος τίτλος που αρνήθηκε, όπως έλεγε η ίδια, ήταν το Miss Roquefort Cheese, γιατί «δεν ακουγόταν σωστά». Το 1952 ο Paul επιστρατεύτηκε για τον πόλεμο της Κορέας και η Jayne έζησε ένα χρόνο στο Camp Gordon της Georgia, με το παιδί.

Έπαιζε σε μικρές τοπικές παραστάσεις και στις 22 Οκτωβρίου 1953 έπαιξε στο «Death of a Salesman» του Arthur Miller, με τους ηθοποιούς του Knox Street Theater του Dallas, που τους είχε επικεφαλής ο Sidney Lumet. Η παράσταση τράβηξε το ενδιαφέρον της Paramount.

1954: Los Angeles και η πλατινέ ξανθιά

Το 1954 ο Paul δέχτηκε να μετακομίσουν στο Los Angeles. Η Jayne πουλούσε ποπ κορν και καραμέλες σε σινεμά, δίδασκε χορό, έκανε μοντέλο στο Blue Book Model Agency και δούλευε φωτογράφος στο εστιατόριο της Esther Williams. Στο μικρό διαμέρισμά τους στο Van Nuys είχε, μεταξύ άλλων ζώων, δύο τσιουάουα και ένα κανίς βαμμένο ροζ. Έχασε την πρώτη επαγγελματική της δουλειά, μια διαφήμιση της General Electric με γυναίκες με μαγιό. Την έκοψαν από τις φωτογραφίες. Ο φωτογράφος Gene Lester είπε ότι ήταν «πολύ σέξι» για τη διαφήμιση.

Τον Απρίλιο του 1954 έκανε οντισιόν στην Paramount. Ο υπεύθυνος του κάστινγκ, ο Milton Lewis, της είπε ότι σπαταλά τα «προφανή ταλέντα» της, και της πρότεινε να βάψει τα μαλλιά της πλατινέ. Εκείνη το έκανε. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στο «Lux Video Theatre» στις 21 Οκτωβρίου 1954. Κάθισε σε ένα πιάνο, είπε μερικές ατάκες και πήρε 300 δολάρια.

Το 1954 διάλεξε και το ροζ ως χρώμα της. Πρώτα είχε σκεφτεί το μοβ, αλλά ήταν πολύ κοντά στο λεβάντα της Kim Novak. Είπε αργότερα ότι από το ροζ πήρε περισσότερο χώρο στις στήλες των εφημερίδων απ’ όσο πήρε ποτέ η Novak από το λεβάντα. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1954 πήγε στο γραφείο του πράκτορα δημοσιότητας James Byron με ένα δώρο και του ζήτησε να αναλάβει την προβολή της. Το έκανε σχεδόν ως το τέλος του 1961.

Silver Springs και Playboy (1955)

Τον Ιανουάριο του 1955 η Jayne εμφανίστηκε σε press junket στο Silver Springs της Florida, για την ταινία «Underwater!» με πρωταγωνίστρια την Jane Russell. Φόρεσε σκόπιμα ένα κόκκινο μαγιό δύο νούμερα μικρότερο, που της είχε δανείσει ο φωτογράφος Peter Gowland. Όταν βούτηξε στην πισίνα μπροστά στους φωτογράφους, το πάνω μέρος βγήκε. Οι φωτογραφίες έκαναν τον γύρο της Αμερικής. Η Warner Bros. και το Playboy τη ζήτησαν αμέσως.

Τον Φεβρουάριο του 1955 υπέγραψε εφτάχρονο συμβόλαιο με την Warner Bros., με μισθό 250 δολάρια την εβδομάδα. Πήρε μικρούς ρόλους στα «Pete Kelly’s Blues», «Hell on Frisco Bay» και «Illegal». Την ίδια εποχή ο Paul και η Jayne χώρισαν, και εκείνη κράτησε το όνομά του. Το πρώτο της φιλμ ήταν το φτηνό «Female Jungle», που γυρίστηκε σε δέκα μέρες και την πλήρωσε 150 δολάρια.

Στο τεύχος Φεβρουαρίου 1955 το Playboy την έβαλε Playmate του μήνα. Το περιοδικό είχε αρχίσει να βγαίνει τον Δεκέμβριο του 1953, και η δημοσίευση των φωτογραφιών της ανέβασε την κυκλοφορία του και την καριέρα της. Το Playboy την έβαζε κάθε Φεβρουάριο από το 1955 ως το 1958, και ξανά το 1960. Ο Paul ζήτησε το 1956 την κηδεμονία της κόρης τους, με το επιχείρημα ότι ήταν ακατάλληλη μητέρα επειδή είχε φωτογραφηθεί γυμνή. Δεν το πέτυχε.

Broadway: «Will Success Spoil Rock Hunter?»

Η Jayne έφυγε από τη Warner και πήγε στη Νέα Υόρκη για το νέο έργο του George Axelrod, «Will Success Spoil Rock Hunter?». Τον ρόλο της Rita Marlowe, μιας ξανθιάς σταρ του Hollywood κατά το πρότυπο της Marilyn Monroe, τον είχε αρνηθεί πρώτη η Mamie Van Doren. Η παράσταση άνοιξε στο Belasco Theatre στις 13 Οκτωβρίου 1955, με τους Walter Matthau και Orson Bean. Η φορεσιά της Jayne ήταν σχεδόν μια πετσέτα μπάνιου, και αυτό έγινε είδηση.

Ο Brooks Atkinson των New York Times έγραψε ότι έπαιζε τη «πλατινέ σειρήνα του σινεμά με τις καμπύλες της Marilyn Monroe» με «αξιέπαινη ελευθερία». Ανέβηκε περίπου 450 φορές στη σκηνή και κέρδισε το Theatre World Award για υποσχόμενη προσωπικότητα. Στο θέατρο δεν υπήρχε μοντάζ και δεύτερες λήψεις. Κάθε βράδυ έπρεπε να κρατά ζωντανό το κοινό.

Η Fox και το «Marilyn Monroe σε μέγεθος XXL»

Στις 3 Μαΐου 1956 η 20th Century Fox την υπέγραψε με εξαετές συμβόλαιο. Το στούντιο ήθελε διάδοχο της Marilyn Monroe, που τότε δημιουργούσε προβλήματα. Η Fox την προώθησε ως «Marilyn Monroe king-sized» και προσπάθησε να πιέσει τη Monroe να επιστρέψει και να ολοκληρώσει το συμβόλαιό της. Η Jayne έπαιξε στο Broadway ως τις 15 Σεπτεμβρίου.

Η πρώτη της πρωταγωνιστική ταινία ήταν το «The Girl Can’t Help It» (1956) του Frank Tashlin. Η Jerri Jordan είναι η φίλη ενός γκάνγκστερ, που εκείνος θέλει να κάνει τραγουδίστρια. Όλοι υποθέτουν ότι μια τόσο εντυπωσιακή γυναίκα πρέπει να είναι σταρ. Το φιλμ σατιρίζει τη βιομηχανία και τον τρόπο που φτιάχνονται οι διασημότητες.

Στην ταινία εμφανίζονται οι Gene Vincent, Eddie Cochran, Fats Domino, οι Platters και ο Little Richard, που για πολλούς θεατές ήταν η πρώτη φορά που έβλεπαν rock ‘n’ roll στην οθόνη. Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1956 και έβγαλε περισσότερα από το «Gentlemen Prefer Blondes» τρία χρόνια νωρίτερα. Το 1957 η Jayne κέρδισε Golden Globe New Star of the Year.

«The Wayward Bus»: ένας πιο δραματικός ρόλος

Στο «The Wayward Bus» (1957), από το μυθιστόρημα του John Steinbeck, η Jayne προσπάθησε να ξεφύγει από την εικόνα της ξανθιάς βόμβας και να παίξει δραματικά. Οι New York Times έγραψαν ότι ήταν «γενικά αποδεκτό» πως ήταν η καλύτερη υποκριτική της. Η ταινία είχε μέτρια εισπρακτική επιτυχία.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι παραγωγοί είχαν ήδη βρει πόσο κέρδιζαν όταν την έβαζαν στο ίδιο κουτί. Η φωνή της ήταν «απαλό γουργούρισμα με στριγγλιές», το σώμα της ήταν γνωστό, και το εύρος της στην υποκριτική θεωρούνταν περιορισμένο.

Το «Rock Hunter» στον κινηματογράφο και η Ευρώπη

Το 1957 ο Tashlin της έδωσε ξανά τον ρόλο της Rita Marlowe στην κινηματογραφική εκδοχή, με τους Tony Randall και Joan Blondell. Η ταινία γελοιοποιεί και τη διαφήμιση και το ίδιο το Hollywood που φτιάχνει γυναίκες σαν τη Rita. Η Jayne δεν είναι μόνο το αντικείμενο του αστείου, είναι μέσα σε αυτό. Η Fox την έστειλε σε περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και σε μια 40ήμερη περιοδεία 16 χωρών της Ευρώπης, από 25 Σεπτεμβρίου ως 6 Νοεμβρίου 1957. Στο Λονδίνο, στην πρεμιέρα, γνώρισε τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄.

Στις 26 Μαΐου 1957 έπαιξε βιολί στο «Ed Sullivan Show», με εξαμελή ορχήστρα. Η εκπομπή είχε 34% του κοινού, σχεδόν 30 εκατομμύρια θεατές. Εκείνη φώναξε ότι «τώρα η μαμά και το Dallas βλέπουν Ed Sullivan». Την ίδια χρονιά πήγε με τον Bob Hope για 13 μέρες σε στρατιωτικές βάσεις του Ειρηνικού, για τη USO.

Το δείπνο για τη Sophia Loren

Τον Απρίλιο του 1957 έγινε δείπνο προς τιμήν της Sophia Loren. Η Jayne κάθισε ανάμεσα στη Loren και στον Clifton Webb και έσκυψε πάνω από το τραπέζι, ώστε το ντεκολτέ της να ξεχειλίσει. Η πιο γνωστή φωτογραφία δείχνει τη Loren να κοιτά το στήθος της. Το UPI τη μετέδωσε σε όλο τον κόσμο, και οι εφημερίδες έβαλαν τη λέξη «censored» πάνω από τη θηλή. Η κίνηση είχε σκοπό να αποσπάσει την προσοχή από τη Loren.

Ήταν σχεδιασμένο πράγμα. Η Jayne δεν χρειαζόταν να είναι η τιμώμενη της βραδιάς για να γίνει η φωτογραφία της επόμενης μέρας.

Το Pink Palace

Τον Νοέμβριο του 1957 η Jayne αγόρασε, με χρήματα από κληρονομιά, μια έπαυλη 40 δωματίων στο 10100 Sunset Boulevard, στο Holmby Hills. Ήταν παλιά ιδιοκτησία του τραγουδιστή Rudy Vallée. Την έβαψε ροζ, με έρωτες (cupids) που φωτίζονταν με ροζ φωτισμό φθορίου, ροζ γούνα στα μπάνια, ροζ καρδιόσχημη μπανιέρα και ένα σιντριβάνι που έχυνε ροζ σαμπάνια. Το ονόμασε «Pink Palace». Ο Mickey Hargitay, που πριν γίνει bodybuilder ήταν υδραυλικός και ξυλουργός, έφτιαξε την καρδιόσχημη πισίνα.

Το επόμενο έτος άρχισε να κυκλοφορεί με ροζ Cadillac Eldorado Biarritz, το μοναδικό ροζ Cadillac του Hollywood. Το σπίτι φωτογραφιζόταν συνεχώς και δεν λειτουργούσε πια ως ιδιωτικός χώρος. Αργότερα το αγόρασαν ο Ringo Starr και ο Engelbert Humperdinck, και ο δεύτερος το πούλησε το 2002 σε κατασκευαστές. Κατεδαφίστηκε τον Νοέμβριο του 2002.

Mickey Hargitay

Η Jayne γνώρισε τον Mickey Hargitay στις 13 Μαΐου 1956, στο νυχτερινό κέντρο Latin Quarter της Νέας Υόρκης, όπου χόρευε στη χορωδία του show της Mae West. Ήταν Ούγγρος bodybuilder και είχε κερδίσει το Mr. Universe το 1955. Η Jayne τον ερωτεύτηκε αμέσως, και αυτό προκάλεσε καβγά με τη West.

Ο Hargitay την ζήτησε σε γάμο στις 6 Νοεμβρίου 1957 με δαχτυλίδι δέκα καρατίων. Παντρεύτηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1958, λίγες μέρες μετά το διαζύγιο της Jayne από τον Paul Mansfield (8 Ιανουαρίου), στο γυάλινο Wayfarers Chapel του Rancho Palos Verdes. Η νύφη φορούσε ροζ φόρεμα με πούλιες και 27 μέτρα ροζ τούλι, και στη δεξίωση έβαλε τον Hargitay να πιει ροζ σαμπάνια.

Είχαν κοινές επιχειρήσεις, εμφανίζονταν μαζί σε σκηνή και οθόνη και έγραψαν το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Jayne Mansfield’s Wild, Wild World». Απέκτησαν δύο γιους, τον Miklós (21 Δεκεμβρίου 1958) και τον Zoltán (1 Αυγούστου 1960).

Η δημοσιότητα ως επάγγελμα

Η Mansfield είχε μία από τις πιο επιθετικές στρατηγικές δημοσιότητας του Hollywood. Άνοιγε το σπίτι της σε φωτογράφους. Από τον Σεπτέμβριο του 1956 ως τον Μάιο του 1957 εμφανίστηκε σε περίπου 2.500 φωτογραφίες εφημερίδων, και γράφτηκαν γι’ αυτήν περίπου 122.000 γραμμές. Το 1960 είχε περισσότερες λέξεις στον Τύπο από κάθε άλλον, και ήταν η πιο φωτογραφημένη σταρ του κόσμου.

Ο ευαγγελιστής Billy Graham είπε ότι η Αμερική ξέρει τα νούμερα της Jayne Mansfield καλύτερα από τη Δεύτερη Εντολή. Η ίδια έβγαινε στις εφημερίδες με φορέματα που «έσκαγαν» στις ραφές. Μια φήμη ότι είχε τέτοιο ατύχημα στα Όσκαρ του 1957 βρέθηκε αβάσιμη, όταν την έλεγξαν ερευνητές της Ακαδημίας.

Στα τέλη της δεκαετίας η δημοσιότητα άρχισε να στρέφεται εναντίον της. Ο σχεδιαστής της Richard Blackwell τη διέγραψε από τους πελάτες του, και ο πράκτορας William Shiffrin είπε ότι όταν ανέλαβε μόνη της τη δημοσιότητά της «έγινε φρικιό». Το 1967 οι Los Angeles Times έγραψαν ότι μπέρδευε τη δημοσιότητα και την κακοφημία με την αστρική λάμψη. Ο James Bacon έγραψε το 1973 ότι ήταν ένα κορίτσι με πραγματικό κωμικό ταλέντο που «γελοιοποίησε τον εαυτό της εκτός δουλειάς».

Las Vegas και μουσική

Τον Φεβρουάριο του 1958 το Tropicana του Las Vegas ανέβασε το show της «The Tropicana Holiday», με τον Hargitay συμπρωταγωνιστή. Έπαιρνε 25.000 δολάρια την εβδομάδα, ενώ το συμβόλαιο της Fox την πλήρωνε 2.500. Ήταν ασφαλισμένη στη Lloyd’s του Λονδίνου για ένα εκατομμύριο δολάρια, μήπως την έριχνε ο Hargitay καθώς την περιέστρεφε. Τον Δεκέμβριο του 1960 το Dunes ανέβασε το «The House of Love» με μισθό 35.000 δολάρια την εβδομάδα, το υψηλότερο της καριέρας της.

Η ντουλάπα των show ήταν ένα χρυσό φόρεμα από πλέγμα με πούλιες, που κάλυπταν ελάχιστα. Το 1962 βγήκε ο δίσκος «Jayne Mansfield Busts Up Las Vegas», και το 1964 η MGM Records έβγαλε τον δίσκο «Shakespeare, Tchaikovsky & Me», όπου απήγγελλε ποιήματα με μουσική υπόκρουση Tchaikovsky. Οι New York Times έγραψαν ότι η ποίηση δεν ήταν το δυνατό της σημείο. Το 1965 ο Jimi Hendrix έπαιξε μπάσο και κιθάρα σε δύο τραγούδια της, όταν δούλευε ως μουσικός στούντιο.

Η φωνή της στο «The Sheriff of Fractured Jaw» ήταν της Connie Francis, που τραγούδησε αντί γι’ αυτήν. Η ίδια ήξερε κλασικό βιολί και πιάνο.

Η πτώση στο Hollywood

Η Fox άρχισε να τη χρησιμοποιεί λιγότερο. Η Jayne αρνήθηκε το «Bell, Book and Candle» (1958) επειδή ήταν έγκυος. Το «Kiss Them for Me» (1957), με τον Cary Grant, ήταν εισπρακτική αποτυχία, και ήταν από τις τελευταίες μεγάλες προσπάθειες της Fox να την προωθήσει. Στο «The Sheriff of Fractured Jaw» (1958), που γυρίστηκε στην Ισπανία με τον Kenneth More, η Fox είχε την τελευταία της εμπορική επιτυχία με τη Mansfield.

Το 1959 η Fox την έστειλε στη Βρετανία για δύο φτηνές ταινίες γκάνγκστερ, τις «The Challenge» και «Too Hot to Handle». Το 1960 γύρισε στην Ελλάδα την ταινία «It Happened in Athens» (1962), με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τον νεαρό Trax Colton. Είχε πρώτη χρέωση, αλλά ρόλο δεύτερο. Η ταινία ήταν αποτυχία. Το συμβόλαιό της με τη Fox τέλειωσε το 1962, και ως τότε το στούντιο την έδινε δανεική σε ταινίες της Αγγλίας και της Ιταλίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η ζήτηση για πληθωρικές ξανθιές είχε μειωθεί. Οι κριτικοί σημείωναν ότι η ίδια ανατομία που την είχε κάνει σταρ, την έκανε πια ανέκδοτο. Το πρότυπο του γυναικείου σώματος μετατοπιζόταν προς πιο λεπτοκαμωμένα πρόσωπα, όπως η Twiggy και η Audrey Hepburn.

«Promises! Promises!» (1963)

Ο Tommy Noonan την έπεισε να γίνει η πρώτη γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός που εμφανίζεται γυμνή σε ταινία όπου έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κωμωδία «Promises! Promises!» ήταν αδύναμη, αλλά το Playboy δημοσίευσε φωτογραφίες από το πλατό στο τεύχος Ιουνίου 1963. Ο Hugh Hefner κατηγορήθηκε για χυδαιότητα σε δικαστήριο του Σικάγου.

Η ταινία απαγορεύτηκε στο Cleveland, αλλά είχε εισπρακτική επιτυχία αλλού. Η Mansfield μπήκε στην πρώτη δεκάδα των πιο εμπορικών ονομάτων του 1963, σύμφωνα με οργάνωση ιδιοκτητών κινηματογράφων. Μπορεί κανείς να το διαβάσει ως χειραφέτηση, γιατί χρησιμοποίησε το σώμα της ανοιχτά ως μέρος του brand της. Μπορεί όμως να το διαβάσει και ως επαγγελματική ανάγκη, γιατί οι μεγάλες προτάσεις είχαν μειωθεί. Και οι δύο αναγνώσεις μπορεί να ισχύουν.

Την ίδια χρονιά βγήκε το φωτογραφικό βιβλίο «Jayne Mansfield for President: the White House or Bust», με φωτογραφίες του David Attie, που διαφημίστηκε με billboards. Το 1964 αρνήθηκε τον ρόλο της Ginger στο «Gilligan’s Island», γιατί ήταν το στερεότυπο που ήθελε να αφήσει πίσω. Ο ρόλος πήγε στην Tina Louise.

Nelson Sardelli και η Mariska

Το 1962 είχε ερωτική σχέση με τον Ιταλό παραγωγό Enrico Bomba, που ήταν υπεύθυνος παραγωγής της ταινίας της «Panic Button». Ο Hargitay τον κατηγόρησε ότι σαμπόταρε τον γάμο τους. Το 1963 γνώρισε τον Βραζιλιάνο κωμικό και τραγουδιστή Nelson Sardelli. Στις 30 Απριλίου 1963 πήρε διαζύγιο από τον Hargitay στο Ciudad Juárez του Μεξικού, και ο Sardelli την συνόδευσε. Η σχέση τους τέλειωσε τον Ιούνιο του 1963.

Τον Οκτώβριο του 1963 συμφιλιώθηκε με τον Hargitay, όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Στις 23 Ιανουαρίου 1964 γεννήθηκε η Mariska. Το μεξικανικό διαζύγιο αναγνωρίστηκε τελικά στις 26 Αυγούστου 1964.

Η Mariska Hargitay αποκάλυψε το 2025 ότι ο βιολογικός της πατέρας είναι ο Sardelli. Ο Mickey Hargitay ήταν ο πατέρας που τη μεγάλωσε και τον θεωρεί πατέρα της. Θα επανέλθουμε στο ντοκιμαντέρ της.

Matt Cimber

Τον Μάιο του 1964 ο Matt Cimber (Matteo Ottaviano) σκηνοθέτησε την Jayne στο «Bus Stop» στο Yonkers, με συμπρωταγωνιστή τον Hargitay. Παντρεύτηκαν στις 24 Σεπτεμβρίου 1964 στο Mulegé της Κάτω Καλιφόρνιας. Ο Cimber ανέλαβε και τη διαχείριση της καριέρας της.

Ο γάμος κατέρρευσε, με φερόμενη σωματική κακοποίηση από τον Cimber, με το αλκοόλ της Jayne, με ανοιχτές απιστίες και με την παραδοχή της ότι είχε νιώσει ευτυχισμένη μόνο με τον Sardelli. Χώρισαν στις 11 Ιουλίου 1965 και ο Cimber ζήτησε διαζύγιο στις 20 Ιουλίου 1966. Ο γιος τους, ο Antonio Raphael Ottaviano (Tony Cimber), γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1965. Ο Cimber την σκηνοθέτησε και στο «Single Room Furnished», που γυρίστηκε το 1966 και κυκλοφόρησε πλήρως το 1968, ένα χρόνο μετά τον θάνατό της.

Sam Brody

Τον Ιούλιο του 1966 η Jayne άρχισε να ζει με τον δικηγόρο της, τον Sam Brody. Οι δυο τους είχαν συχνούς καβγάδες υπό την επήρεια αλκοόλ. Ο Brody φερόταν άσχημα και στην κόρη της, την Jayne Marie. Στο «My Mom Jayne» η Jayne Marie, ο Zoltán και η Ellen, σύζυγος του Hargitay, θυμούνται περιστατικά όπου η Jayne έδειχνε σημάδια σωματικής κακοποίησης από τον Brody. Η σύζυγος του Brody, η Beverly, ζήτησε διαζύγιο και αποκάλεσε τη Jayne «την 41η άλλη γυναίκα» στη ζωή του.

Στις 23 Νοεμβρίου 1966 ένα λιοντάρι επιτέθηκε στον Zoltán και τον δάγκωσε στον λαιμό, ενώ επισκέπτονταν με τη Jayne το Jungleland USA στο Thousand Oaks. Υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, χρειάστηκε τρεις εγχειρήσεις, ανάμεσά τους έξι ώρες εγχείρηση εγκεφάλου, και προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα. Επέζησε. Ο Brody μήνυσε το πάρκο για 1,6 εκατομμύρια δολάρια για λογαριασμό της οικογένειας, και η δημοσιότητα οδήγησε στο κλείσιμο του πάρκου.

Τον Ιούνιο του 1967, δύο εβδομάδες πριν πεθάνει η μητέρα της, η Jayne Marie (16 ετών) κατήγγειλε στην αστυνομία του Los Angeles ότι ο Brody την είχε δείρει. Η κατάθεσή της εμπλέκει και τη μητέρα της, και λίγες μέρες αργότερα ένας δικαστής ανηλίκων έδωσε προσωρινά την κηδεμονία της σε συγγενείς του Paul Mansfield. Ο Hargitay έγινε κηδεμόνας των Miklós, Zoltán και Mariska, αν και συνέχισαν να ζουν με την Jayne.

Η θρησκεία και ο Anton LaVey

Τον Αύγουστο του 1963 η Jayne αποφάσισε να γίνει Καθολική. Δεν ασπάστηκε ποτέ επίσημα, αλλά πήγαινε σε καθολικές λειτουργίες στην Ευρώπη και ακολουθούσε καθολικές πρακτικές όταν είχε Καθολικούς συντρόφους, όπως ο Hargitay, ο Sardelli και ο Cimber. Τον Μάιο του 1967 ακυρώθηκε η εμφάνισή της στο Tralee της Ιρλανδίας, επειδή την καταδίκασαν κληρικοί. Όσο ήταν με τον Brody, ενδιαφέρθηκε και για τον Ιουδαϊσμό.

Το 1966, στο Σαν Φρανσίσκο για το κινηματογραφικό φεστιβάλ, η Jayne και ο Brody επισκέφθηκαν την Church of Satan και γνώρισαν τον ιδρυτή της, τον Anton LaVey. Εκείνος της έδωσε ένα μετάλλιο και τον τίτλο «Αρχιέρεια του Σαν Φρανσίσκο της Church of Satan». Ο Τύπος την παρουσίασε ως σατανίστρια και υπαινίχθηκε ερωτική σχέση. Η ίδια είχε πει σε δημοσιογράφους ότι ήταν Καθολική.

Ο LaVey είπε αργότερα ότι είχε προειδοποιήσει την Jayne για τον Brody. Μετά το τροχαίο, όπου πέθαναν και οι δύο, η ιστορία της «κατάρας» έγινε δημοφιλής. Δεν έχει καμία τεκμηρίωση. Ήταν δημοσιότητα και για τους δύο, και η σχέση τους αποτελεί το κέντρο του ντοκιμαντέρ «Mansfield 66/67» (2017).

Τελευταίες δουλειές

Το 1966 γύρισε το «The Las Vegas Hillbillys», σε χαμηλού προϋπολογισμού κωμωδία με τη Mamie Van Doren και τον Ferlin Husky, και το προωθούσε σε 29ήμερη περιοδεία στις αμερικανικές πόλεις. Το τελευταίο της nightclub show, το «French Dressing», έπαιξε στο Latin Quarter της Νέας Υόρκης το 1966. Στις αρχές του 1967 έκανε μια μικρή εμφάνιση στο «A Guide for the Married Man».

Ένα μήνα πριν πεθάνει διάβασε στο «Joey Bishop Show» ένα ποίημα του Robert Herrick για το πέρασμα του χρόνου και τον πρόωρο θάνατο, «To the Virgins, to Make Much of Time». Ήταν η τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση, δέκα μέρες πριν από το δυστύχημα.

29 Ιουνίου 1967: το τροχαίο

Στις 28 Ιουνίου 1967 η Jayne έπαιξε στο Gus Stevens Supper Club του Biloxi, στο Mississippi. Μετά τα μεσάνυχτα έφυγε για τη Νέα Ορλεάνη, όπου την περίμενε το πρωί η εκπομπή «Midday Show» του WDSU. Στο Buick Electra 225 του 1966, που είχε δανείσει ο Stevens, ήταν ο Sam Brody, ο 19χρονος οδηγός Ronald Harrison και τρία από τα παιδιά της, ο Miklós, ο Zoltán και η τριών ετών Mariska. Μαζί τους ταξίδευαν και τέσσερα τσιουάουα.

Στις 2:25 τα ξημερώματα, στον U.S. Highway 90, ένα μίλι δυτικά από τη γέφυρα Rigolets, το αυτοκίνητο έτρεχε με 97 ως 129 χιλιόμετρα την ώρα. Μπροστά του, ένα tractor-trailer είχε επιβραδύνει από τα 80 στα 56 χιλιόμετρα την ώρα, επειδή πλησίαζε ένα φορτηγό που ψέκαζε εντομοκτόνο και αναβόσβηνε κόκκινο φως. Το Buick χτύπησε στο πίσω μέρος του trailer και πέρασε από κάτω του. Η Jayne, οι δύο άλλοι ενήλικες που ήταν στα μπροστινά καθίσματα και δύο από τα σκυλιά σκοτώθηκαν ακαριαία. Τα παιδιά, που κοιμούνταν πίσω, επέζησαν με ελαφριά τραύματα.

Τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Ochsner, όπου έφτασε την ίδια μέρα ο Hargitay. Στο «My Mom Jayne» ο Zoltán θυμάται ότι η μητέρα του και ο Brody τσακώνονταν στο μπροστινό κάθισμα και ότι εκείνη φώναξε τη στιγμή της σύγκρουσης.

Όχι, δεν αποκεφαλίστηκε

Ο μύθος ότι η Mansfield αποκεφαλίστηκε είναι ψευδής. Ξεκίνησε από φωτογραφίες της αστυνομίας, όπου το αυτοκίνητο φαινόταν με τη σκεπή σχεδόν κομμένη και κάτι που έμοιαζε με ξανθό κεφάλι μπλεγμένο στο σπασμένο παρμπρίζ. Η αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό ήταν «συντριβή κρανίου με αποκόλληση κρανίου και εγκεφάλου». Έπαθε βαρύ τραύμα στο κεφάλι, αλλά όχι αποκεφαλισμό. Το σχήμα που φαινόταν στο παρμπρίζ δεν έχει εξηγηθεί με βεβαιότητα.

Οι «Mansfield bars»

Το όνομά της έμεινε σε μια διάταξη οδικής ασφάλειας. Το underride guard, η μπάρα στο πίσω μέρος των trailers, λέγεται στην Αμερική και «Mansfield bar». Το πρόβλημα όμως ήταν παλαιότερο. Ο ICC είχε βγάλει τον πρώτο ομοσπονδιακό κανόνα για πίσω προστασία το 1953, με μέγιστο ύψος 30 ίντσες από το έδαφος, και αυτός ο κανόνας ήταν ανεπαρκής.

Μετά τον θάνατό της η NHTSA πρότεινε νέες απαιτήσεις το 1967, αλλά η βιομηχανία φορτηγών αντιστάθηκε και τα νέα standards, τα FMVSS 223 και 224, έγιναν ισχύον μόλις τον Ιανουάριο του 1998. Το 2022 η NHTSA αύξησε ξανά την απαιτούμενη αντοχή τους. Δεν υπήρξε, όπως γράφεται συχνά, ένας νόμος που «άλλαξε αμέσως» μετά τον θάνατό της. Το δυστύχημα έφερε το θέμα στα πρωτοσέλιδα και επιτάχυνε μια συζήτηση που κράτησε δεκαετίες.

Η κηδεία και ο τάφος της Jayne Mansfield

Η σορός της μεταφέρθηκε από τη Νέα Ορλεάνη στη Νέα Υόρκη και μετά στην Πενσυλβάνια. Η ιδιωτική κηδεία έγινε στις 3 Ιουλίου 1967 στο παρεκκλήσι του γραφείου τελετών Pullis στο Pen Argyl, από τον πάστορα της μεθοδιστικής εκκλησίας Zion, Charles Montgomery. Εκατοντάδες άνθρωποι στάθηκαν στον κεντρικό δρόμο. Το Pen Argyl ήταν ο τόπος καταγωγής της μητέρας της, και ο παππούς της εργαζόταν στη βιομηχανία σχιστόλιθου.

Η Jayne τάφηκε στο Fairview Cemetery του Pen Argyl, δίπλα στον πατέρα της. Ο Mickey Hargitay ήταν ο μόνος πρώην σύζυγός της στην κηδεία. Η ταφόπλακα έχει σχήμα καρδιάς. Στο Hollywood Forever Cemetery του Los Angeles υπάρχει κενοτάφιο στο όνομά της, με λάθος έτος γέννησης. Για άλλους τόπους ταφής δες τους τάφους διασήμων και τους τόπους μνήμης.

Το 1968 κατατέθηκαν δύο αγωγές για αδικοπραξία θανάτου. Στη δίκη του 1971 οι ένορκοι έκριναν αμελή τον οδηγό Harrison. Ο οδηγός του φορτηγού με το εντομοκτόνο κρίθηκε επίσης αμελής, αλλά η αμέλειά του δεν ήταν η αιτία του δυστυχήματος. Ο οδηγός του trailer κρίθηκε μη υπεύθυνος.

Η περιουσία

Η Jayne άφησε πέντε παιδιά και μια περιουσία που κατέρρεε. Αρχικά εκτιμήθηκε σε 600.000 δολάρια, με το Pink Palace, τα κοσμήματα και τα 185.000 δολάρια που της είχε αφήσει ο Brody στη διαθήκη του. Το 1977 τα τέσσερα μεγαλύτερα παιδιά της έμαθαν στο δικαστήριο ότι η περιουσία ήταν αφερέγγυα, με χρέη περίπου 500.000 δολάρια, ανάμεσά τους 11.000 για εσώρουχα και 11.600 για τα υδραυλικά της καρδιόσχημης πισίνας.

Λίγο μετά την κηδεία ο Hargitay μήνυσε την περιουσία της και έχασε. Παντρεύτηκε το 1968 την αεροσυνοδό Ellen Siano και μαζί μεγάλωσαν τον Miklós, τον Zoltán και τη Mariska.

«My Mom Jayne»: η Mariska ψάχνει τη μητέρα της

Η Mariska ήταν τριών όταν πέθανε η μητέρα της. Μεγάλωσε με την εικόνα μιας σταρ και όχι με αναμνήσεις. Το 2025 σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ «My Mom Jayne», το πρώτο της φιλμ ως σκηνοθέτιδα. Έκανε πρεμιέρα στις Cannes Classics στις 17 Μαΐου 2025 και προβλήθηκε στο HBO στις 27 Ιουνίου 2025.

Στο φιλμ μιλούν τα αδέλφια της, Jayne Marie, Mickey Jr., Zoltán και Tony Cimber, η Ellen Hargitay και ο γραμματέας τύπου της Jayne, Raymond «Rusty» Strait. Στην πρεμιέρα η Mariska είπε δημόσια για πρώτη φορά ότι ο βιολογικός της πατέρας είναι ο Nelson Sardelli. Το έμαθε όταν, στα είκοσί της, είδε μια φωτογραφία του, και τον γνώρισε στα τριάντα της, στο Atlantic City. Λέει ότι το φιλμ είναι και ερωτικό γράμμα στον Mickey Hargitay, τον πατέρα που τη μεγάλωσε.

Μύθοι και πραγματικότητα

Ότι ήταν χαζή: η εικόνα της «χαζής ξανθιάς» ήταν περσόνα. Σπούδασε θέατρο, έπαιζε βιολί και πιάνο και κέρδισε βραβείο στο Broadway.

Ότι είχε αποδεδειγμένα IQ 163: το έλεγε η ίδια, και δεν υπάρχει δημοσιευμένο τεστ.

Ότι ήταν σατανίστρια: γνώρισε τον LaVey και πήρε από εκείνον τον τίτλο της «αρχιέρειας», αλλά δήλωνε Καθολική. Ήταν δημοσιότητα.

Ότι σκοτώθηκε από «κατάρα»: σκοτώθηκε σε σύγκρουση με φορτηγό, μέσα στο σκοτάδι και σε νέφος από εντομοκτόνο.

Ότι αποκεφαλίστηκε: δεν ισχύει.

Η θέση της στην ιστορία

Η Mansfield βοήθησε να οριστεί το στερεότυπο της «χαζής ξανθιάς». Ταυτόχρονα είναι από τα πρώτα παραδείγματα προσώπου που φτιάχνει το brand του μόνο του: σπίτι, γάμοι, παιδιά, φορέματα, πισίνα. Στις 8 Φεβρουαρίου 1960 πήρε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Hollywood. Το 1968 ο Hollywood Publicists Guild καθιέρωσε το «Βραβείο Jayne Mansfield», για την ηθοποιό με τη μεγαλύτερη δημοσιότητα της χρονιάς. Την πρώτη φορά, το 1969, το πήρε η Raquel Welch.

Στο αρχείο μας θα βρεις και άλλες προσωπικότητες στις βιογραφίες διασήμων, όπως τη Δαλιδά και την Romy Schneider, δύο ακόμη γυναίκες που έγιναν σύμβολα και πέθαναν νωρίς.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία για τη Jayne Mansfield

• Γεννήθηκε ως Vera Jayne Palmer και μεγάλωσε ως Vera Jayne Peers.
• Ο πατέρας της πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ οδηγούσε, και εκείνη ήταν στο αυτοκίνητο.
• Έπαιζε βιολί, πιάνο και βιόλα.
• Αρνήθηκε τον τίτλο Miss Roquefort Cheese.
• Τον Οκτώβριο του 1953 έπαιξε σε «Death of a Salesman» στο Dallas.
• Στην πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση πήρε 300 δολάρια.
• Το μαγιό του Silver Springs το είχε δανείσει ο φωτογράφος Peter Gowland.
• Το ροζ ήταν δεύτερη επιλογή μετά το μοβ.
• Το «Rock Hunter» το είχε αρνηθεί πρώτη η Mamie Van Doren.
• Στο Broadway ανέβηκε περίπου 450 φορές.
• Πήρε 25.000 δολάρια την εβδομάδα στο Tropicana, ενώ η Fox την πλήρωνε 2.500.
• Ο Hargitay έφτιαξε ο ίδιος την καρδιόσχημη πισίνα.
• Το «It Happened in Athens» γυρίστηκε στην Ελλάδα το 1960.
• Αρνήθηκε τη Ginger στο «Gilligan’s Island».
• Ο Jimi Hendrix έπαιξε σε δύο τραγούδια της το 1965.
• Το Pink Palace κατεδαφίστηκε το 2002.
• Η τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν η απαγγελία ενός ποιήματος για τον πρόωρο θάνατο.
• Η Mariska έμαθε ποιος είναι ο βιολογικός πατέρας της από μια φωτογραφία.

Συχνές ερωτήσεις