Ρόμι Σνάιντερ

Η Romy Schneider (Ρόμι Σνάιντερ, 1938–1982) γεννήθηκε στη Βιέννη και έγινε διάσημη στα δεκαεπτά της ως αυτοκράτειρα Sissi. Αργότερα έφυγε για τη Γαλλία, δούλεψε με τους Visconti, Welles και Sautet και κέρδισε δύο César, τα γαλλικά βραβεία κινηματογράφου. Έχασε τον γιο της, David, τον Ιούλιο του 1981 και βρέθηκε νεκρή στο Παρίσι στις 29 Μαΐου 1982, 43 ετών. Ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου που πέρασε την ώριμη καριέρα της προσπαθώντας να ξεφύγει από τον ρόλο που την έκανε γνωστή.

Γεννήθηκε έξι μήνες μετά το Anschluss

Η Rosemarie Magdalena Albach γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1938 στη Βιέννη, έξι μήνες μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στο Γερμανικό Ράιχ. Η οικογένεια ήταν θεατρική. Ο πατέρας της, ο Wolf Albach-Retty, ήταν πρωταγωνιστής του Volkstheater της Βιέννης. Η μητέρα της, η Magda Schneider, είχε παίξει σε δεκάδες μουσικές ταινίες στη Γερμανία. Η γιαγιά της από τον πατέρα, η Rosa Albach-Retty, ήταν μία από τις δημοφιλέστερες ηθοποιούς του αυστριακού θεάτρου. Στην οικογένεια την έλεγαν Romy από πολύ μικρή.

Τέσσερις εβδομάδες μετά τη γέννησή της οι γονείς την πήγαν στο Schönau am Königssee της Βαυαρίας. Εκεί, στο αγρόκτημα Mariengrund, μεγάλωσε με τους παππούδες της, Franz Xaver και Maria Schneider, και αργότερα με τον αδελφό της Wolf-Dieter, που γεννήθηκε το 1941. Οι γονείς έλειπαν συνεχώς για δουλειά. Χώρισαν το 1943 και πήραν διαζύγιο το 1945.

Η μητέρα και ο κύκλος του καθεστώτος

Η Magda Schneider ήταν γνωστή ηθοποιός στη ναζιστική Γερμανία και είχε σχέσεις με πρόσωπα του καθεστώτος. Η Romy το έμαθε, και στα ενήλικα χρόνια της ένιωθε ντροπή και ενοχή γι’ αυτό, παρότι είχε γεννηθεί το 1938.

Οι ιστορίες για τη στενότητα της Magda με συγκεκριμένα πρόσωπα του Ράιχ κυκλοφορούν πολύ, αλλά δεν τεκμηριώνονται όλες. Αυτό που φαίνεται καθαρά είναι η συνέπεια. Η Romy έγινε ως ενήλικη στενά συνδεδεμένη με τον εβραϊκό κόσμο, έδωσε στα παιδιά της τα ονόματα David και Sarah, πήγαινε σε συναγωγές και επέλεξε ρόλους που αφορούσαν τον διωγμό. Θα επανέλθουμε σε αυτό.

Το οικοτροφείο Goldenstein

Τον Ιούλιο του 1949 η Romy μπήκε στο Castle Goldenstein, ιδιωτικό οικοτροφείο θηλέων των Αυγουστινιανών Κανονικισσών, στο Elsbethen κοντά στο Σάλτσμπουργκ. Εκεί ανακάλυψε το θέατρο, και ανέβαινε συχνά στη σκηνή στις σχολικές παραστάσεις. Στο ημερολόγιό της, στις 10 Ιουνίου 1952, έγραψε ότι αν ήταν στο χέρι της θα γινόταν αμέσως ηθοποιός.

Της άρεσε και η ζωγραφική. Αποφοίτησε στις 12 Ιουλίου 1953 με το Mittlere Reife, ένα απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης, και σκόπευε να σπουδάσει τέχνη στην Κολωνία. Μετά τις διακοπές πήγε στην Κολωνία, αλλά στο σπίτι της μητέρας της, που ζούσε εκεί με τον εστιάτορα Hans Herbert Blatzheim.

Ο Blatzheim ανέλαβε σε μεγάλο βαθμό την καριέρα της. Η Romy είπε αργότερα ότι της έκανε σεξουαλικές προτάσεις όταν ήταν έφηβη.

1953: το πρώτο φιλμ

Η πρώτη της ταινία, το «Wenn der weiße Flieder wieder blüht» (1953), γυρίστηκε όταν ήταν δεκαπέντε. Την έπαιζε η μητέρα της, και η Romy υποδυόταν την κόρη της. Η ιδέα της πραγματικής μητέρας και κόρης στην οθόνη άρεσε στο κοινό. Η Romy εμφανίστηκε με το όνομα Romy Schneider-Albach.

Το 1954 πρωταγωνίστησε στο «Mädchenjahre einer Königin», ως νεαρή βασίλισσα Victoria. Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε βασιλικό πρόσωπο. Πολλές από τις πρώτες ταινίες της τις έκανε με τη μητέρα της, όπως το «Die Deutschmeister» (1955). Η Magda είχε λόγο στα συμβόλαιά της και στη δημόσια εικόνα της, κάτι αναμενόμενο για μια ανήλικη.

1955: η Sissi

Το 1955 ο σκηνοθέτης Ernst Marischka τη διάλεξε για την Elisabeth της Βαυαρίας, που έγινε αυτοκράτειρα της Αυστρίας. Η ταινία «Sissi» είχε συμπρωταγωνιστή τον Karlheinz Böhm, που έγινε στενός φίλος της. Ακολούθησαν το «Sissi – Die junge Kaiserin» (1956) και το «Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin» (1957).

Η τριλογία είχε τεράστια επιτυχία. Έδινε στο μεταπολεμικό γερμανόφωνο κοινό παλάτια, χρώμα και ρομαντισμό, χωρίς αναφορές στα χρόνια που είχαν περάσει. Η Romy ήταν δεκαεπτά όταν βγήκε η πρώτη ταινία και σε λίγους μήνες έγινε διεθνής σταρ.

Η ίδια ένιωσε σύντομα ότι ο ρόλος την έπνιγε. Είπε κάποτε ότι η Sissi κολλάει πάνω της σαν χυλός.

Η τέταρτη Sissi που δεν έκανε

Μετά την τρίτη ταινία οι παραγωγοί ζήτησαν και τέταρτη. Η Romy αρνήθηκε, παρά τα μεγάλα ποσά που της πρότειναν. Ο γερμανόφωνος Τύπος την επέκρινε, και το κοινό που την είχε λατρέψει ως Sissi δεν της το συγχώρεσε εύκολα.

Στα επόμενα χρόνια δοκίμασε άλλα είδη. Στο «Monpti» (1957), του Helmut Käutner, και στο «The Girl and the Legend» (1957) έπαιξε με τον νεαρό Horst Buchholz. Το 1958 πρωταγωνίστησε με τη Lilli Palmer στη νέα εκδοχή του «Mädchen in Uniform». Ήθελε ρόλους που να της δίνουν κάτι περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο.

1958: Christine και Alain Delon

Το 1958 έπαιξε στην ταινία «Christine», μια νέα εκδοχή του «Liebelei» του Max Ophüls (1933), όπου η μητέρα της είχε παίξει τον ίδιο ρόλο. Έμαθε γαλλικά σε λίγους μήνες για να γυρίσει την ταινία στη Γαλλία. Συμπρωταγωνιστής της ήταν ο νεαρός Alain Delon.

Ερωτεύτηκαν στα γυρίσματα. Η Romy άφησε τη Δυτική Γερμανία και πήγε να ζήσει μαζί του στο Παρίσι. Ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους το 1959. Η Γαλλία έγινε δεύτερη πατρίδα της. Ο Τύπος τους έκανε το πιο φωτογραφημένο ζευγάρι της ευρωπαϊκής διασημότητας.

Visconti και Welles

Στο Παρίσι γνώρισε τον Luchino Visconti. Το 1961 τη σκηνοθέτησε στο θέατρο, στο έργο «’Tis Pity She’s a Whore» του John Ford, με τον Delon ως Giovanni και τη Romy ως Annabella, στο Théâtre de Paris. Το 1962 έπαιξε την Anna στον «Γλάρο» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία του Sacha Pitoëff. Ήταν η πρώτη φορά που δούλευε σε σκηνή μπροστά σε κοινό, και πήρε τη δουλειά πολύ σοβαρά.

Στην ταινία «Boccaccio ’70» (1962), στο επεισόδιο «Il lavoro» του Visconti, η Romy δεν είχε καμία σχέση με τη Sissi. Τον ίδιο χρόνο έπαιξε και στη «Δίκη» («The Trial») του Orson Welles, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Kafka. Για το φιλμ πήρε το 1963 το βραβείο Étoile de Cristal καλύτερης ξένης ηθοποιού.

Η δοκιμή του Hollywood

Η διεθνής φήμη την έφερε και στην Αμερική. Για το «The Cardinal» (1963) του Otto Preminger ήταν υποψήφια για Golden Globe. Έπαιξε και στο «Good Neighbor Sam» (1964), με τον Jack Lemmon, και στο «What’s New Pussycat?» (1965), με τον Peter O’Toole, τον Peter Sellers και τον Woody Allen. Η Αμερική δεν έγινε ποτέ το καλλιτεχνικό της σπίτι. Οι καλύτεροι ρόλοι της περίμεναν στην Ευρώπη.

Ο χωρισμός από τον Delon

Τον Δεκέμβριο του 1963 ο Delon την άφησε, για να παντρευτεί τη Nathalie Barthélémy, που ήταν έγκυος. Γεννήθηκε ο γιος τους, ο Anthony Delon. Το ζευγάρι χώρισε το 1969, και ο Delon προσπάθησε να ξαναβρεί τη Romy. Εκείνη αρνιόταν, αλλά έμειναν στενοί φίλοι για όλη τη ζωή. Έπαιξαν μαζί στο «La Piscine» (1969) και στη «Δολοφονία του Τρότσκι» (1972).

L’Enfer: η ταινία που δεν ολοκληρώθηκε

Το 1964 ο Henri-Georges Clouzot ξεκίνησε το «L’Enfer», μια ιστορία παθολογικής ζήλιας, με πειραματικά χρώματα και οπτικά τεχνάσματα. Η Romy έπαιζε την Odette. Ο Serge Reggiani αρρώστησε και αποχώρησε, και ο Jean-Louis Trintignant ήταν να τον αντικαταστήσει. Λίγο μετά ο Clouzot έπαθε καρδιακό επεισόδιο, και η ταινία εγκαταλείφθηκε. Τα δοκιμαστικά πλάνα που σώθηκαν θεωρούνται από τα πιο εντυπωσιακά που γυρίστηκαν ποτέ με τη Romy.

Ο γάμος με τον Harry Meyen και η γέννηση του David

Το 1965 γνώρισε τον Γερμανό ηθοποιό και σκηνοθέτη Harry Meyen, εβραϊκής καταγωγής. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 1966 στο Saint-Jean-Cap-Ferrat. Τον Δεκέμβριο του 1966 γεννήθηκε ο γιος τους, ο David Christopher. Το ίδιο έτος ο Hans-Jürgen Syberberg γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για το πρόσωπό της, το «Romy, Anatomie eines Gesichts».

Για δύο περίπου χρόνια η Romy έμεινε μακριά από τις κάμερες, για να μεγαλώσει το παιδί. Ξαναγύρισε ταινία το 1968.

La Piscine (1969)

Το 1968 η Romy και ο Delon ξαναβρέθηκαν μπροστά στην κάμερα, σε ταινία του Jacques Deray, το «La Piscine». Συμπρωταγωνιστές ήταν ο Maurice Ronet και η πολύ νεαρή Jane Birkin. Σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις, ο Delon επέμεινε να παίξει η Romy. Η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία.

Η υπόθεση είναι απλή: μια βίλα, ένα ζευγάρι, ένας παλιός εραστής, η κόρη του και μια πισίνα. Η ένταση βγαίνει από τα πρόσωπα. Το κοινό ήξερε ότι οι δύο πρωταγωνιστές υπήρξαν ζευγάρι, και αυτό φόρτισε την ταινία, αλλά το «La Piscine» στέκεται και χωρίς το κουτσομπολιό. Η Marianne που παίζει η Romy είναι μια ώριμη γυναίκα με σεξουαλική αυτοπεποίθηση, πολύ μακριά από τη Sissi.

Claude Sautet: η σημαντικότερη συνεργασία της

Ο Claude Sautet τη σκηνοθέτησε σε πέντε ταινίες: «Les Choses de la vie» (1970), «Max et les ferrailleurs» (1971), «César et Rosalie» (1972), «Mado» (1976) και «Une histoire simple» (1978). Ο Sautet μιλούσε για τη Romy σαν για Mozart, είπε ο Bertrand Tavernier. Εκείνος θα την έβαζε πλάι στον Verdi και στον Mahler.

Το «Les Choses de la vie», με τον Michel Piccoli, την έκανε είδωλο στη Γαλλία. Δεν ήταν πια η πρώην παιδική σταρ ούτε η πρώην του Delon. Ήταν μια γυναίκα της δεκαετίας του 1970. Στο «César et Rosalie», με τον Yves Montand, η Rosalie επιλέγει μόνη της τη ζωή της. Το περιοδικό Paris Match έγραφε το 1971 ότι σαράντα χρόνια μετά τη Garbo και τη Dietrich και δεκαπέντε μετά τη Marilyn, ο κινηματογράφος είχε ξανά μεγάλη σταρ.

Στο «Une histoire simple» η Marie είναι σαράντα χρονών και παίρνει αποφάσεις για το σώμα, τη σχέση και τη μητρότητά της χωρίς να ζητά συγγνώμη. Η Romy ήταν και η ίδια σαράντα. Η ταινία της έδωσε το δεύτερο César.

Το Stern του 1971: «Wir haben abgetrieben!»

Στις 6 Ιουνίου 1971 το δυτικογερμανικό περιοδικό Stern δημοσίευσε στο εξώφυλλο 28 γυναίκες και στο εσωτερικό 374 ονόματα, που δήλωναν ότι είχαν κάνει άμβλωση. Τότε ήταν παράνομο. Η Romy ήταν μία από τις 28 του εξωφύλλου. Η γαλλική εκδοχή είχε βγει δύο μήνες νωρίτερα στο «Nouvel Observateur», με κείμενο της Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Ludwig και οι ταινίες για τον πόλεμο

Το 1973 ο Visconti της έδωσε ξανά τον ρόλο της Elisabeth, στο «Ludwig», για τον βασιλιά Λουδοβίκο Β΄ της Βαυαρίας. Αυτή τη φορά η αυτοκράτειρα ήταν ώριμη, απόμακρη και ψυχρή. Ήταν σαν απάντηση στη νεανική της Sissi.

Στα ίδια χρόνια έπαιξε στο «Le Train» (1973), με τον Trintignant, στο «Les Innocents aux mains sales» (1975) του Chabrol και στο «Le Vieux Fusil» (1975). Αρκετοί ρόλοι της είχαν σχέση με τον πόλεμο και την Κατοχή. Το 1977 έπαιξε στο «Group Portrait with a Lady», και για αυτόν τον ρόλο κέρδισε το Deutscher Filmpreis καλύτερης ηθοποιού.

Το πρώτο César

Το 1975 γύρισε με τον Πολωνό Andrzej Żuławski το «L’important c’est d’aimer», πολύ πιο ωμό από τον κόσμο του Sautet. Υποδύθηκε μια ηθοποιό που ξεπέφτει. Στην πρώτη απονομή των César, το 1976, η Romy κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού, και ήταν η πρώτη που το πήρε. Το δεύτερο το κέρδισε το 1979, για το «Une histoire simple». Το 2008 η Académie des César της απένειμε και τιμητικό César.

Ο Fassbinder ήθελε να την πάρει για τον «Γάμο της Maria Braun», αλλά οι διαπραγματεύσεις κόπηκαν όταν την αποκάλεσε «χαζή αγελάδα». Εκείνη απάντησε ότι δεν θα δούλευε ποτέ με αυτό το «κτήνος». Ο ρόλος πήγε στη Hanna Schygulla.

Ο δεύτερος γάμος και η Sarah

Η Romy και ο Meyen χώρισαν το 1975. Στις 18 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους παντρεύτηκε τον Daniel Biasini, τον προσωπικό της γραμματέα. Στις 21 Ιουλίου 1977 γεννήθηκε η κόρη τους, η Sarah Magdalena Biasini. Ο γάμος διαλύθηκε το 1981.

Ο δεσμός της με τον εβραϊκό κόσμο

Σε όλη την ενήλικη ζωή της η Romy είχε στενό δεσμό με τον εβραϊκό κόσμο και αντιτασσόταν στον αντισημιτισμό. Σε αυτό είχε βάρος η ενοχή για τη μητέρα της και η εβραϊκή καταγωγή του Meyen. Έδωσε στα παιδιά της εβραϊκά ονόματα, David και Sarah, και πήγαινε σε συναγωγές. Σύμφωνα με πηγές, τάφηκε με κολιέ με το Άστρο του Δαβίδ.

Οι ρόλοι της το δείχνουν: η Anna Kupfer στο «Le Train», η Clara Dandieu στο «Le Vieux Fusil», η Emma Eckhert, Εβραία τραπεζίτρια, στη «La Banquière» (1980) και η Lisa Baumstein στη «La Passante du Sans-Souci» (1982). Η ίδια πρότεινε στον σκηνοθέτη Jacques Rouffio να γυρίσει την ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Joseph Kessel, μετά τη βομβιστική επίθεση σε συναγωγή του Παρισιού το 1980.

1979–1981: Meyen, «La Mort en direct», Quiberon

Το 1979 ο πρώην σύζυγός της, Harry Meyen, αυτοκτόνησε. Η Romy συνέχισε να δουλεύει. Το 1980 έπαιξε στο «La Mort en direct» του Bertrand Tavernier, μια αγγλόφωνη ταινία με τον Harvey Keitel, για μια γυναίκα που πεθαίνει ενώ μια κάμερα στο κεφάλι ενός δημοσιογράφου μεταδίδει τις τελευταίες της μέρες στην τηλεόραση. Για μια γυναίκα που η ιδιωτική ζωή της ήταν υλικό περιοδικών, το θέμα ήταν σχεδόν προσωπικό. Το 1981 έπαιξε στο «Garde à vue», με τον Michel Serrault και τον Lino Ventura.

Την άνοιξη του 1981 πήγε στο Quiberon της Βρετάνης για κούρα και για να κόψει το αλκοόλ και τα αγχολυτικά. Εκεί έδωσε μια πολύ γνωστή συνέντευξη στο Stern, με τον δημοσιογράφο Michael Jürgs και τον φωτογράφο Robert Lebeck. Η ταινία «3 Days in Quiberon» (2018) βασίστηκε σε εκείνες τις τρεις μέρες.

Στις 23 Μαΐου 1981 υποβλήθηκε σε επέμβαση στο American Hospital του Neuilly. Βρέθηκε όγκος στο δεξί της νεφρό και το αφαίρεσαν.

5 Ιουλίου 1981: ο θάνατος του David

Ο David ήταν δεκατεσσάρων. Την Κυριακή 5 Ιουλίου έμενε στο σπίτι των γονιών του Biasini, στο Saint-Germain-en-Laye. Προσπάθησε να σκαρφαλώσει στην κλειστή σιδερένια αυλόπορτα, γλίστρησε και τραυματίστηκε σοβαρά από τις αιχμές της περίφραξης. Πέθανε στο νοσοκομείο, κατά την επέμβαση.

Σύμφωνα με τον βιογράφο Bernard Pascuito, ο David αγαπούσε τον Biasini σαν πατέρα και δεν δεχόταν το διαζύγιο. Λίγο πριν είχε έρθει σε σύγκρουση με τη μητέρα του για τον νέο της σύντροφο.

Η Romy είπε αργότερα στην τηλεόραση, με οργή, ότι κάποιος μεταμφιέστηκε σε νοσηλευτή για να φωτογραφίσει το νεκρό παιδί, και ρώτησε πού βρίσκεται η ηθική. Μετά τον θάνατο του David άρχισε να πίνει πολύ.

La Passante du Sans-Souci: η τελευταία ταινία

Η Romy ήταν ήδη δεσμευμένη στη «La Passante du Sans-Souci» του Jacques Rouffio και δεν την άφησε. Η φίλη της Simone Signoret, σύμφωνα με αφηγήσεις, την έπεισε να κάνει την ταινία. Έπαιζε διπλό ρόλο, και απέναντί της ήταν ο Michel Piccoli. Η ταινία αφορά τον διωγμό των Εβραίων και τη μνήμη. Στους τίτλους υπάρχει αφιέρωση: «Στον David και στον πατέρα του».

Η ταινία βγήκε τον Απρίλιο του 1982, έναν μήνα πριν πεθάνει. Της χάρισε μεταθανάτια υποψηφιότητα για César. Μαζί με την Pascale Ogier είναι οι μοναδικοί ηθοποιοί με μεταθανάτια υποψηφιότητα.

Στην τελευταία της τηλεοπτική συνέντευξη, τον Απρίλιο του 1982, στον Michel Drucker, είπε ότι η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Ήθελε να δουλεύει λιγότερο και να έχει περισσότερο χρόνο για τη Sarah. Λίγες εβδομάδες πριν είχε αγοράσει αγρόκτημα στο Boissy-sans-Avoir και σχεδίαζε με τον Delon μια νέα ταινία του Pierre Granier-Deferre, που δεν γυρίστηκε.

29 Μαΐου 1982: ο θάνατός της

Το πρωί του Σαββάτου 29 Μαΐου 1982 ο σύντροφός της, ο παραγωγός Laurent Pétin, τη βρήκε στο γραφείο της, στο διαμέρισμά τους στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην οδό Barbet-de-Jouy. Ο θάνατος διαπιστώθηκε γύρω στις επτά. Ήταν 43 ετών. Σύμφωνα με αφηγήσεις, δίπλα της υπήρχε ένα ανολοκλήρωτο χειρόγραφο γράμμα.

Ο ανακριτής Laurent Davenas έκλεισε την υπόθεση χωρίς νεκροψία. Η επίσημη αιτία ήταν ανακοπή καρδιάς. Επειδή δεν έγινε νεκροψία, οι ακριβείς συνθήκες δεν διευκρινίστηκαν ποτέ, και τα δημοσιεύματα της εποχής έκαναν λόγο για αυτοκτονία με αλκοόλ και υπνωτικά. Η Claude Pétin, φίλη της Romy και αδελφή του Laurent, υποστήριξε το 2012 ότι ο θάνατος ήταν φυσικός και ότι η Romy δεν έπινε πια εκείνη την περίοδο. Απέδωσε την ανακοπή σε καρδιά εξασθενημένη από την επέμβαση του προηγούμενου έτους.

Δεν υπάρχει τεκμηρίωση ούτε για αυτοκτονία ούτε για κάτι άλλο, και η σοβαρή βιογραφία δεν μπορεί να γράψει περισσότερα. Η φράση «πέθανε από ραγισμένη καρδιά» είναι ποιητική, όχι ιατρική διάγνωση.

Η κηδεία και ο τάφος της Romy Schneider

Η κηδεία έγινε στις 2 Ιουνίου 1982 στην εκκλησία Saint-Sébastien του Boissy-sans-Avoir, χωριού των Yvelines, 60 χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν οι Jean-Claude Brialy, Michel Piccoli, Jean-Loup Dabadie και Jean Rochefort. Η Romy τάφηκε στο μικρό κοιμητήριο του χωριού. Η ταφόπλακα γράφει το πραγματικό της όνομα, Rosemarie Albach. Ο Alain Delon φρόντισε να ταφεί στον ίδιο τάφο και ο γιος της, David. Για άλλους τόπους ταφής δες τους τάφους διασήμων και τους τόπους μνήμης.

Στις 11 Ιουνίου 1982 το Paris Match δημοσίευσε επιστολή του Delon με τίτλο «Adieu ma puppelé», όπου αποχαιρετούσε τη Romy με το χαϊδευτικό που της έλεγε.

Η μνήμη της

Από το 1984 απονέμεται στη Γαλλία το Prix Romy Schneider σε νεαρές ηθοποιούς, και από το 1990 η αυστριακή εφημερίδα Kurier απονέμει το τηλεοπτικό βραβείο ROMY. Η Google της αφιέρωσε doodle στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. Ο Pedro Almodóvar αφιέρωσε εν μέρει την ταινία «Όλα για τη μητέρα μου» (1999) σε εκείνη, μαζί με άλλες ηθοποιούς. Η κόρη της, η Sarah Biasini, είναι ηθοποιός και έγραψε βιβλίο για τη μητέρα της, το «La Beauté du ciel» (2016).

Μύθοι και πραγματικότητα

Ότι ήταν μόνο η Sissi: η ώριμη καριέρα της είχε συνεργασίες με τους Visconti, Welles, Clouzot, Sautet, Żuławski, Chabrol, Costa-Gavras και Tavernier. Δύο φορές κέρδισε César καλύτερης ηθοποιού.

Ότι δεν ξεπέρασε ποτέ τον Delon: χώρισαν το 1963. Μετά η Romy παντρεύτηκε δύο φορές, απέκτησε δύο παιδιά και έκανε τις πιο σημαντικές ταινίες της. Ο Delon ήταν σημαντικός φίλος της, αλλά όχι ολόκληρη η ζωή της.

Ότι αυτοκτόνησε μετά τον θάνατο του γιου της: δεν έχει αποδειχθεί. Η επίσημη αιτία ήταν ανακοπή καρδιάς και δεν έγινε νεκροψία.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία για τη Romy Schneider

• Γεννήθηκε έξι μήνες μετά το Anschluss της Αυστρίας.
• Μεγάλωσε στο αγρόκτημα Mariengrund, με τους παππούδες της.
• Σκόπευε να σπουδάσει ζωγραφική στην Κολωνία.
• Το ντεμπούτο της, στα δεκαπέντε, ήταν μαζί με τη μητέρα της, ως κόρη της.
• Έμαθε γαλλικά σε λίγους μήνες για την ταινία «Christine».
• Έπαιξε στη σκηνή με τον Delon, σε σκηνοθεσία Visconti, το 1961.
• Ήταν υποψήφια για Golden Globe για το «The Cardinal».
• Το «L’Enfer» του Clouzot δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
• Ήταν μία από τις 28 γυναίκες στο εξώφυλλο του Stern το 1971.
• Ήταν η πρώτη ηθοποιός που κέρδισε César καλύτερης ηθοποιού.
• Ο Fassbinder την αποκάλεσε «χαζή αγελάδα» και έχασε τη συνεργασία.
• Στη «La Mort en direct» έπαιζε με τον Harvey Keitel, στα αγγλικά.
• Αφαιρέθηκε το δεξί της νεφρό στις 23 Μαΐου 1981.
• Η ταφόπλακά της γράφει «Rosemarie Albach».
• Ο τάφος της είναι σε χωριό όπου είχε αγοράσει αγρόκτημα λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει.
• Έχει μεταθανάτια υποψηφιότητα για César, για τη «La Passante du Sans-Souci».

Στο αρχείο μας θα βρεις και άλλες προσωπικότητες στις βιογραφίες διασήμων, όπως τη Δαλιδά, άλλη μια ξένη σταρ που έκανε καριέρα στο Παρίσι.

Συχνές ερωτήσεις