Σάρον Τέιτ: η νύχτα στην Cielo Drive και η υπόθεση της ομάδας Μάνσον
Πέντε νεκροί στην Cielo Drive και δύο ακόμη την επόμενη νύχτα. Τα θύματα, τα πειστήρια που άργησαν να συνδεθούν, η κηδεία της Σάρον Τέιτ και οι δίκες που τεκμηρίωσαν την ευθύνη της ομάδας Μάνσον.
ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ · 9–10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1969
Πέντε άνθρωποι στην Cielo Drive. Δύο ακόμη την επόμενη νύχτα. Η έρευνα και οι δίκες που αποκάλυψαν την ευθύνη της ομάδας Μάνσον.
Το πρωί της 9ης Αυγούστου 1969 η Γουίνιφρεντ Τσάπμαν επέστρεψε για δουλειά στο σπίτι της Cielo Drive. Η ανακάλυψη των νεκρών οδήγησε στην κλήση της αστυνομίας. Μέσα στο σπίτι και στον εξωτερικό χώρο βρέθηκαν πέντε θύματα. Στο αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο βρισκόταν ένας δεκαοκτάχρονος που είχε έρθει να επισκεφθεί τον επιστάτη. [1][2]
Το όνομα που έδωσε αμέσως παγκόσμια δημοσιότητα στο έγκλημα ήταν της Σάρον Τέιτ. Ήταν είκοσι έξι ετών και βρισκόταν στις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης της. Μαζί της είχαν δολοφονηθεί ο Τζέι Σίμπρινγκ, η Άμπιγκεϊλ Φόλγκερ, ο Βόιτσεχ Φρικόφσκι και ο Στίβεν Πάρεντ. Κανένας αστυνομικός που έφτασε εκείνο το πρωί δεν είχε ακόμη στα χέρια του την ιστορία που σήμερα συνδέουμε αυτόματα με το όνομα Μάνσον. [2][3]
Ο φόβος έγινε μεγαλύτερος όταν, την επόμενη νύχτα, δολοφονήθηκαν σε άλλο σπίτι ο Λίνο και η Ρόζμαρι ΛαΜπιάνκα. Οι δύο επιθέσεις θα συνδέονταν τελικά σε μία δικαστική υπόθεση. Δεν ήταν, όμως, το ίδιο έγκλημα, στον ίδιο τόπο, με ακριβώς την ίδια ομάδα δραστών. Αυτή η διαφορά είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε τι συνέβη και ποιος καταδικάστηκε για τι. [1]
Η γυναίκα που επέστρεψε σε ένα άλλο σπίτι
Η Τσάπμαν εργαζόταν ως μαγείρισσα και οικιακή βοηθός. Είχε φύγει το απόγευμα της 8ης Αυγούστου και επέστρεψε το επόμενο πρωί. Ανάμεσα στις δύο εργάσιμες ημέρες της είχε μεσολαβήσει η επίθεση. Οι νεκροί βρίσκονταν σε διαφορετικά σημεία: ο Πάρεντ στο αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο, η Φόλγκερ και ο Φρικόφσκι στο γκαζόν, η Τέιτ και ο Σίμπρινγκ μέσα στην κατοικία. Η κατανομή αυτή θα γινόταν μέρος της αποδεικτικής ανασύνθεσης. Για την ίδια ήταν η στιγμή που η καθημερινή της διαδρομή διακόπηκε οριστικά.[1]
Η φωτογραφία της Τσάπμαν ανάμεσα σε μικρόφωνα τραβήχτηκε αργότερα, τον Δεκέμβριο, και δεν δείχνει την ανακάλυψη των θυμάτων. Δείχνει όμως ένα ακόμη πρόσωπο που βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο της δημοσιότητας. Το έγκλημα δεν άφησε πίσω του μόνο οικογένειες νεκρών. Άφησε και ανθρώπους που χρειάστηκε να περιγράψουν ξανά και ξανά τι είχαν δει.
Περιεχόμενα του χρονικού
- Η γυναίκα που επέστρεψε σε ένα άλλο σπίτι
- Το σπίτι είχε νέους ενοίκους
- Τα ονόματα πίσω από τη γνωστή ομαδική φωτογραφία
- Ο νεότερος νεκρός δεν είχε έρθει για την Τέιτ
- Μπορούσε ο επιστάτης να είχε ακούσει;
- Τέσσερις άνθρωποι πήγαν στην Cielo Drive
- Η επόμενη νύχτα είχε διαφορετική σύνθεση
- Στο Spahn Ranch η «οικογένεια» είχε αρχηγό
- Η πρώτη δημόσια εικόνα ήταν γεμάτη κενά
- Μια ανακρίβεια μπορεί να επιβιώσει για δεκαετίες
- Πώς άρχισαν να ενώνονται τα στοιχεία
- Το όπλο είχε φτάσει στην αστυνομία από τα χέρια ενός παιδιού
- Η Κασάμπιαν κατέθεσε με ασυλία
- Οι δηλώσεις της Άτκινς δεν ήταν μία ενιαία κατάθεση
- Η δίκη έγινε θέαμα, αλλά οι ποινές ήταν συγκεκριμένες
- 13 Αυγούστου: η κηδεία πριν ακόμη βρεθούν οι δράστες
- Στο Holy Cross, η οικογενειακή ιστορία συνεχίστηκε
- Οι οικογένειες επέστρεφαν εκεί όπου ακουγόταν ξανά το όνομα των δολοφόνων
- Το χρονολόγιο της υπόθεσης
- Ερωτήσεις για την υπόθεση
Το σπίτι είχε νέους ενοίκους
Η κατοικία στη διεύθυνση 10050 Cielo Drive βρισκόταν στο Μπένεντικτ Κάνιον, στους λόφους του Λος Άντζελες. Η Τέιτ και ο σύζυγός της, σκηνοθέτης Ρόμαν Πολάνσκι, τη νοίκιαζαν. Ο Πολάνσκι βρισκόταν εκτός χώρας όταν έγιναν οι δολοφονίες. Η Φόλγκερ και ο Φρικόφσκι έμεναν επίσης εκεί εκείνη την περίοδο. [1]
Πριν από αυτούς, το σπίτι είχε συνδεθεί με τον μουσικό παραγωγό Τέρι Μέλτσερ. Ο Μάνσον γνώριζε την τοποθεσία μέσα από τις προσπάθειές του να βρει διέξοδο στη μουσική βιομηχανία. Η σύνδεση αυτή είναι σημαντική για την επιλογή του τόπου. Δεν δικαιολογεί τη συχνή απλούστευση ότι οι δράστες περίμεναν υποχρεωτικά να βρουν μέσα τον Μέλτσερ και έπεσαν τυχαία πάνω στην Τέιτ. [4][5]
Η κατηγορία περιέγραφε εντολή επίθεσης στο συγκεκριμένο σπίτι και στους ανθρώπους που θα βρίσκονταν εκεί. Για τα θύματα, η προηγούμενη ιστορία της διεύθυνσης δεν πρόσφερε καμία προειδοποίηση που μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένη. Ζούσαν σε ένα νοικιασμένο σπίτι. Η μετατροπή της διεύθυνσής τους σε σύμβολο ήρθε μετά τον θάνατό τους.
Η Τέιτ είχε ήδη εμφανιστεί στις ταινίες Valley of the Dolls και The Fearless Vampire Killers. Για την πρώτη ήταν υποψήφια στη Χρυσή Σφαίρα του 1968 ως νέα σταρ της χρονιάς. Η υποψηφιότητα τεκμηριώνεται από τον ίδιο τον θεσμό· η ταινία είναι του 1967. Η καριέρα της βρισκόταν σε εξέλιξη. Η φωτογραφία δημοσιότητας στην αρχή αυτού του άρθρου ανήκει σε εκείνη τη διαδρομή, πριν η δημόσια εικόνα της συνδεθεί σχεδόν αποκλειστικά με τον θάνατό της.[29]
Τα ονόματα πίσω από τη γνωστή ομαδική φωτογραφία
Ο Τζέι Σίμπρινγκ ήταν 35 ετών, κομμωτής με αναγνωρίσιμο όνομα στο Χόλιγουντ και δική του επαγγελματική δραστηριότητα. Είχε υπάρξει σύντροφος της Τέιτ και παρέμενε φίλος της. Οι πελάτες του περιλάμβαναν γνωστούς ηθοποιούς, αλλά η δουλειά του δεν ήταν απλώς η εξυπηρέτηση διασήμων: είχε αναπτύξει προϊόντα και επιχειρηματικά σχέδια για την ανδρική περιποίηση. Η επαγγελματική του ζωή χάνεται συχνά πίσω από τη σύντομη περιγραφή «ο πρώην φίλος της».[3]
Η Άμπιγκεϊλ Φόλγκερ, 25 ετών, ήταν σύντροφος του Φρικόφσκι. Το επίθετό της παρέπεμπε στην οικογένεια του καφέ Folgers και σχεδόν κάθε σχετικό ρεπορτάζ την προσδιόριζε ως κληρονόμο. Ο Φρικόφσκι ήταν 32, Πολωνός, φίλος του Πολάνσκι από την πατρίδα τους, με ενδιαφέρον για τη συγγραφή σεναρίων. Οι δύο τους έμεναν στην Cielo Drive εκείνο το διάστημα. Η σχέση τους με την κατοικία ήταν προσωπική και καθημερινή.[3]
Το βράδυ της 8ης Αυγούστου, οι τέσσερις είχαν δειπνήσει μαζί πριν επιστρέψουν. Στην ιστορία που θα ακολουθούσε, αυτή η παρέα θα αντιμετωπιζόταν συχνά σαν να υπήρχε για να γίνει θύμα μιας διάσημης υπόθεσης. Η προγενέστερη φωτογραφία της Τέιτ με τον Φρικόφσκι και τον σκύλο της, την Προύντενς, αποτυπώνει κάτι πολύ απλούστερο: ανθρώπους που βρίσκονταν στον χώρο όπου ζούσαν. Δεν είναι εικόνα από το τελευταίο τους δείπνο και δεν τεκμηριώνεται ως η τελευταία τους φωτογραφία.[3]
Ο νεότερος νεκρός δεν είχε έρθει για την Τέιτ
Ο Στίβεν Πάρεντ είναι συχνά η λιγότερο αναγνωρίσιμη μορφή σε αυτή την ιστορία. Είχε τελειώσει το σχολείο και σχεδίαζε να συνεχίσει τις σπουδές του. Είχε πάει στον ξενώνα της ιδιοκτησίας για να δει τον Γουίλιαμ Γκάρετσον, τον δεκαεννιάχρονο επιστάτη. Έφυγε από εκεί και βρέθηκε μπροστά στην ομάδα που πλησίαζε την κύρια κατοικία. [3][7]
Ο Πάρεντ πυροβολήθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του. Η παρουσία του δεν τον συνέδεε με κάποιον κρυφό κύκλο της ηθοποιού. Δεν συμμετείχε σε συνάντηση με τους υπόλοιπους νεκρούς. Ήταν ένας επισκέπτης άλλου κτιρίου στην ίδια έκταση. Η διαφορά αυτή διαψεύδει την ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν αποτελούσαν μια παρέα με κοινό μυστικό. [1][7]
Ο Γκάρετσον επέζησε. Στην αρχή συνελήφθη ως ύποπτος και η σύλληψή του πέρασε στα πρώτα τηλεγραφήματα. Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Η απόσταση ανάμεσα στα δύο αυτά γεγονότα δείχνει πόσο επισφαλείς ήταν οι πρώτες ερμηνείες: ο μόνος ζωντανός άνθρωπος που βρέθηκε στην ιδιοκτησία έγινε αμέσως κεντρικό πρόσωπο της έρευνας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν ο δράστης. [2][8]
Μπορούσε ο επιστάτης να είχε ακούσει;
Η παρουσία του Γκάρετσον στον ξενώνα δημιουργούσε ένα συγκεκριμένο ερώτημα: πώς ήταν δυνατόν να βρίσκεται στην ίδια ιδιοκτησία χωρίς να έχει ακούσει τους πυροβολισμούς; Η έρευνα δεν περιορίστηκε στην εντύπωση που προκαλούσε η απόσταση των κτιρίων. Στις 18 Αυγούστου 1969 έγινε επιτόπια ακουστική δοκιμή, όπως καταγράφει η απόφαση της έφεσης. Ο πραγματογνώμονας που την πραγματοποίησε κατέθεσε στη δίκη. Το περιεχόμενό της έτεινε να στηρίζει τη μαρτυρία του επιστάτη ότι δεν είχε ακούσει πυροβολισμούς.
Ακόμη και αυτή η σχετικά άγνωστη δοκιμή είχε δεύτερη ιστορία: η αρχική αναφορά είχε χαθεί προσωρινά, εντοπίστηκε αργότερα και ανασυντάχθηκε πριν δοθεί στην υπεράσπιση. Το εφετείο εξέτασε την ένσταση για την καθυστερημένη γνωστοποίηση και δεν θεώρησε ότι προέκυπτε λόγος ανατροπής της καταδίκης. Η σημασία για τον αναγνώστη βρίσκεται στο ίδιο το ερώτημα που ελέγχθηκε. Το ότι κάποιος βρισκόταν κοντά σε ένα έγκλημα δεν αρκούσε για να θεωρηθεί αυτονόητο τι είχε ακούσει ή γνωρίσει.[1]
Τέσσερις άνθρωποι πήγαν στην Cielo Drive
Τη νύχτα της 8ης προς 9η Αυγούστου πήγαν στο σπίτι ο Τσαρλς «Τεξ» Γουότσον, η Σούζαν Άτκινς, η Πατρίσια Κρένγουινκελ και η Λίντα Κασάμπιαν. Ο Τσαρλς Μάνσον δεν ήταν μαζί τους στην επίθεση στην Cielo Drive. Η καταδίκη του αργότερα δεν στηρίχθηκε σε ισχυρισμό ότι κρατούσε προσωπικά το μαχαίρι μέσα στο σπίτι. Αφορούσε τη διεύθυνση και τη συνωμοτική οργάνωση των εγκλημάτων. [1][9]
Η δικαστική ανασύνθεση αποδίδει στον Γουότσον κεντρικό εκτελεστικό ρόλο. Κόπηκαν τα τηλεφωνικά καλώδια και η ομάδα μπήκε στην ιδιοκτησία. Μετά τη δολοφονία του Πάρεντ, ο Γουότσον, η Άτκινς και η Κρένγουινκελ κινήθηκαν προς τους ανθρώπους της κύριας κατοικίας. Η Κασάμπιαν παρέμεινε σε ρόλο επιτήρησης έξω και έγινε αργότερα βασική μάρτυρας κατηγορίας. [9][10]
Οι τέσσερις άνθρωποι στην κύρια κατοικία δέχθηκαν επίθεση με πυροβόλο όπλο και μαχαίρια. Η Τέιτ, ο Σίμπρινγκ, η Φόλγκερ και ο Φρικόφσκι δολοφονήθηκαν. Η δυνατότητα διαφυγής είχε μετατραπεί σε μέρος της ίδιας της βίας. Όσα ακολούθησαν ανασυντέθηκαν από ευρήματα, καταθέσεις και τις δηλώσεις συμμετεχόντων. Οι θέσεις των θυμάτων και τα ίχνη μέσα και έξω από το σπίτι έδειχναν ότι η επίθεση είχε απλωθεί σε περισσότερα από ένα σημεία. [1][9]
Η επόμενη νύχτα είχε διαφορετική σύνθεση
Ο Λίνο και η Ρόζμαρι ΛαΜπιάνκα σκοτώθηκαν τη νύχτα της 9ης προς 10η Αυγούστου, στη δική τους κατοικία στη Waverly Drive. Αυτή τη φορά ο Μάνσον ακολούθησε την ομάδα στην έξοδο και μπήκε στο σπίτι πριν από τους φόνους. Σύμφωνα με την αποδεικτική αφήγηση, επέστρεψε στους άλλους έχοντας ήδη ακινητοποιήσει το ζευγάρι. [1][4]
Στην εκτέλεση της δεύτερης επίθεσης συμμετείχαν ο Γουότσον, η Κρένγουινκελ και η Λέσλι Βαν Χάουτεν. Η Βαν Χάουτεν δεν συμμετείχε στη δολοφονία της Τέιτ και των άλλων τεσσάρων στην Cielo Drive. Οι δικές της καταδίκες αφορούσαν τις δολοφονίες των ΛαΜπιάνκα. Η συλλογική ονομασία «οικογένεια Μάνσον» δεν καταργεί αυτή τη διαφορά. [1][3]
Η απόφαση της έφεσης περιγράφει επίσης την απόπειρα να χρησιμοποιηθεί το πορτοφόλι της Ρόζμαρι για να στραφούν οι υποψίες προς Μαύρους. Η συγκεκριμένη ενέργεια συνδεόταν με τη ρατσιστική φαντασίωση που εξέθετε ο Μάνσον στους ακολούθους του. Οι επιγραφές με αίμα δεν ήταν απλώς ακατανόητες χειρονομίες. Εντάσσονταν, κατά την κατηγορία, σε προσπάθεια να παραχθεί μια παραπλανητική εικόνα για τους δράστες. [1][5]
Συνολικά, οι δύο νύχτες άφησαν επτά δολοφονημένους ανθρώπους. Η Τέιτ ήταν έγκυος και το αγέννητο παιδί της πέθανε μαζί της. Το γεγονός αυτό αποτελεί κεντρικό μέρος της απώλειας της οικογένειας. Τα επτά θύματα που αναφέρονται στις καταδίκες για τις δύο επιθέσεις δεν πρέπει να μετατρέπονται σε οκτώ κατηγορίες ανθρωποκτονίας από μια ανακριβή αριθμητική. [3][10]
Στο Spahn Ranch η «οικογένεια» είχε αρχηγό
Η ομάδα ζούσε στο Spahn Ranch, έναν χώρο που είχε χρησιμοποιηθεί για κινηματογραφικά γυρίσματα γουέστερν. Το περιβάλλον επέτρεπε σχετική απομόνωση από την πόλη, με εξάρτηση από τις σχέσεις μέσα στην κοινότητα. Η καθημερινότητα, οι μετακινήσεις και οι υποχρεώσεις οργανώνονταν σε μεγάλο βαθμό γύρω από τον Μάνσον. [11]
Η ονομασία «Family» μπορεί να δώσει εκ των υστέρων μια παραπλανητικά ομοιόμορφη εικόνα. Δεν ήταν όλοι συγγενείς ούτε όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από τον χώρο συμμετείχαν στα εγκλήματα. Η ευθύνη προέκυψε για συγκεκριμένα πρόσωπα και πράξεις. Η φήμη της ομάδας δεν αρκεί για να αποδοθεί σε κάθε γνωστό της μια δολοφονία. [1][11]
Ο Μάνσον ενσωμάτωνε στα κηρύγματά του μια καταστροφική ερμηνεία της μουσικής των Beatles. Το «Helter Skelter» έγινε γι’ αυτόν το όνομα ενός υποτιθέμενου επερχόμενου φυλετικού πολέμου. Η κατηγορούσα αρχή συνέδεσε τις δολοφονίες με αυτή τη φαντασίωση και με την πρόθεση να επιταχυνθεί μια κοινωνική σύγκρουση. [5]
Η αναφορά στη μουσική δεν μεταφέρει ευθύνη στο συγκρότημα. Το τραγούδι δεν ήταν μήνυμα για φόνους ούτε οδηγία προς την ομάδα. Η σημασία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ένας αρχηγός μπορούσε να παρουσιάζει την προσωπική του ερμηνεία ως κρυφή γνώση και να ζητά από τους άλλους να δράσουν σύμφωνα με αυτήν. [5]
Η πρώτη δημόσια εικόνα ήταν γεμάτη κενά
Τα δημοσιεύματα των πρώτων ημερών αποτυπώνουν μια πόλη που προσπαθούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Ταυτόχρονα διακινούνταν εκτιμήσεις για τελετουργικά εγκλήματα, ναρκωτικά και μυστικές σχέσεις. Η διασημότητα της Τέιτ και του Πολάνσκι έκανε τις εικασίες εμπορικά ελκυστικές. Η αστυνομική αβεβαιότητα μπορούσε να μετατραπεί πολύ γρήγορα σε βεβαιότητα ενός πρωτοσέλιδου. [2][8]
Η αναδημοσίευση του αρχικού ρεπορτάζ του Associated Press είναι πολύτιμη ακριβώς επειδή δεν γνωρίζει ακόμη την έκβαση. Δείχνει τον Γκάρετσον ως συλληφθέντα και τους ερευνητές να αναζητούν εξηγήσεις. Δεν πρέπει να διαβάζεται ως τελική έκθεση για το ποιος έκανε τι. Είναι καταγραφή μιας συγκεκριμένης στιγμής άγνοιας. [2]
Η εικόνα της Τέιτ επηρεάστηκε από αυτή την παραγωγή υποψιών. Η μεταθανάτια περιέργεια μπορούσε να μετατρέπει την ιδιωτική ζωή των θυμάτων σε υπαινιγμό ότι κάπως είχαν προκαλέσει όσα τους συνέβησαν. Η δικαστική υπόθεση που ακολούθησε δεν θεμελίωσε τέτοια ενοχή των νεκρών. Θεμελίωσε την ευθύνη εκείνων που οργάνωσαν και εκτέλεσαν τις επιθέσεις.
Μια ανακρίβεια μπορεί να επιβιώσει για δεκαετίες
Το TIME αναγκάστηκε να διορθώσει εκ των υστέρων ανακριβείς περιγραφές της σορού της Τέιτ που είχαν δημοσιευτεί το 1969. Στη σημείωση διόρθωσης του 2018 ξεκαθαρίζεται ότι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί για ακρωτηριασμό και σκόπιμη χάραξη στο σώμα της δεν ανταποκρίνονταν στα στοιχεία. Η διόρθωση έχει σημασία και πέρα από το ίδιο το περιοδικό: δείχνει πόσο εύκολα μια εντυπωσιακή αρχική περιγραφή μπορεί να περάσει σε βιβλία, συζητήσεις και νεότερες αναδρομές σαν να ήταν ιατροδικαστικό δεδομένο.[20]
Στην υπόθεση αυτή, η ακρίβεια προστατεύει και τη μνήμη των θυμάτων. Η πραγματική βία ήταν ήδη τρομακτική. Οι μεταγενέστερες προσθήκες δεν την εξηγούν καλύτερα· δημιουργούν μια δεύτερη ιστορία, στην οποία οι νεκροί καλούνται να χωρέσουν ό,τι χρειάζεται κάθε φορά ένας τίτλος. Η δικαστική απόφαση και η προέλευση κάθε μαρτυρίας είναι πιο σταθερά σημεία από μια περιγραφή που επαναλαμβάνεται χωρίς έλεγχο.
Πώς άρχισαν να ενώνονται τα στοιχεία
Η σύνδεση με την ομάδα Μάνσον δεν ήρθε αμέσως. Χρειάστηκαν μήνες, συλλήψεις για διαφορετικές υποθέσεις, πληροφορίες και καταθέσεις. Η Σούζαν Άτκινς είχε μιλήσει σε συγκρατούμενές της. Οι πληροφορίες αυτές έφτασαν στους ερευνητές και αποτέλεσαν σημαντική καμπή. Η δολοφονία του Γκάρι Χίνμαν, που είχε προηγηθεί, βρισκόταν επίσης μέσα στον ευρύτερο κύκλο ερευνών γύρω από μέλη της ομάδας. [4][12]
Το χρονολόγιο της υπόθεσης καταγράφει τις απαγγελίες κατηγοριών τον Δεκέμβριο του 1969 και την έναρξη της κύριας δικαστικής διαδικασίας το 1970. Ο Γουότσον συνελήφθη στο Τέξας και η έκδοσή του καθυστέρησε. Γι’ αυτό δικάστηκε χωριστά. Η απουσία του από την κοινή δίκη δεν σήμαινε ότι είχε μικρότερο ρόλο στην επίθεση. [10][12]
Το όπλο είχε φτάσει στην αστυνομία από τα χέρια ενός παιδιού
Μία από τις πιο ασυνήθιστες διαδρομές πειστηρίου άρχισε σε έναν κήπο. Ο Στίβεν Γουάις ήταν δέκα ετών όταν βρήκε ένα περίστροφο κοντά στο σπίτι του. Ο πατέρας του ειδοποίησε την αστυνομία και το όπλο παραδόθηκε. Δεν συνδέθηκε αμέσως με τις δολοφονίες. Ο ίδιος ο Γουάις, σε αναδρομική συνέντευξη στο American University Magazine, περιέγραψε πώς ο πατέρας του είδε αργότερα σχετικό δημοσίευμα και αναγνώρισε την ομοιότητα με εκείνο που είχε βρει ο γιος του.[27]
Ακολούθησαν τηλεφωνήματα και παρέμβαση δημοσιογράφου. Το όπλο εντοπίστηκε ξανά ανάμεσα στα καταχωρισμένα πειστήρια και συνδέθηκε με την υπόθεση. Η λεπτομέρεια αλλάζει την εικόνα μιας έρευνας που προχωρά μόνο χάρη σε έναν διορατικό αστυνομικό: εδώ ένα παιδί, η επιμονή του πατέρα του και η δημοσιογραφική μεσολάβηση βοήθησαν να ανακτηθεί η σημασία ενός αντικειμένου που οι αρχές είχαν ήδη στα χέρια τους.[27]
Το ABC κατέγραψε και μια δεύτερη εξωαστυνομική συμβολή. Συνεργείο του KABC βρήκε πεταμένα ρούχα που χρησιμοποιήθηκαν στη δίκη. Ο Βίνσεντ Μπουλιόζι επιβεβαίωσε τη χρήση τους σε συνέντευξή του στο δίκτυο το 1994. Αυτά τα περιστατικά δεν ακυρώνουν τη δουλειά των ερευνητών. Δείχνουν, όμως, ότι η τελική δικογραφία χτίστηκε και από πληροφορίες που έφτασαν απ’ έξω, καθώς και από την καθυστερημένη αναγνώριση ευρημάτων.[28]
Η Κασάμπιαν κατέθεσε με ασυλία
Η Λίντα Κασάμπιαν έγινε η βασική μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής και έλαβε ασυλία. Η θέση της δημιουργούσε ένα προφανές ζήτημα αξιολόγησης: είχε βρεθεί στις εξόδους της ομάδας, μπορούσε να δώσει πληροφορίες εκ των έσω και είχε προσωπικό συμφέρον από τη συνεργασία της. [1][12]
Το δικαστήριο δεν έκρυψε την ασυλία από τους ενόρκους. Η έφεση εξέτασε ειδικά την αποδοχή της μαρτυρίας της και απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η συμφωνία την υποχρέωνε να εξασφαλίσει καταδίκη ή να επαναλάβει μια προκαθορισμένη αφήγηση. Ο όρος ήταν να καταθέσει πλήρως και αληθινά για όσα γνώριζε. [1]
Η διάκριση έχει σημασία. Η ασυλία δεν κάνει έναν μάρτυρα αλάνθαστο. Ούτε ακυρώνει αυτομάτως όσα καταθέτει. Δημιουργεί λόγο για αυστηρό έλεγχο και για σύγκριση με τα υπόλοιπα στοιχεία. Η δικαστική κρίση προκύπτει από αυτή τη διαδικασία και όχι από την εικόνα μιας «μετανοημένης» που αρκεί να εμφανιστεί για να λυθεί η υπόθεση.
Οι δηλώσεις της Άτκινς δεν ήταν μία ενιαία κατάθεση
Σε πολλές αναδρομές, η φράση «η Άτκινς κατέθεσε στη δίκη» χρησιμοποιείται σαν να αρκεί για να περιγράψει όλη τη διαδρομή των λεγομένων της. Η απόφαση της έφεσης διαχωρίζει τα πράγματα: η Άτκινς κατέθεσε ενώπιον του grand jury στις 5 Δεκεμβρίου 1969, αλλά δεν κατέθεσε στη φάση της κοινής δίκης που αφορούσε την ενοχή. Εκεί ακούστηκαν, μεταξύ άλλων, οι συγκρατούμενες Ρόνι Χάουαρντ και Βιρτζίνια Γκράχαμ.[1]
Οι διαφορετικές αφηγήσεις της περιείχαν και αντιφάσεις για τις πράξεις μέσα στο σπίτι. Γι’ αυτό δεν μεταφέρονται εδώ οι διάσημες φράσεις των τελευταίων λεπτών σαν ηχητικό ντοκουμέντο. Η τεκμηριωμένη ευθύνη των δραστών είναι ένα ζήτημα· η απόλυτη βεβαιότητα για κάθε λέξη που ειπώθηκε σε μια επίθεση χωρίς επιζώντα από την κύρια κατοικία είναι άλλο. Η διάκριση επιτρέπει να παραμείνει η αφήγηση συγκεκριμένη χωρίς να προσθέτει ανύπαρκτη πρόσβαση στη σκηνή.
Η δίκη έγινε θέαμα, αλλά οι ποινές ήταν συγκεκριμένες
Η δίκη του Μάνσον, της Άτκινς, της Κρένγουινκελ και της Βαν Χάουτεν εξελίχθηκε μέσα σε τεράστια δημοσιότητα, επεισόδια και προκλήσεις. Η διαρκής παρουσία του Μάνσον στην ειδησεογραφία συνέβαλε στην εικόνα ενός σχεδόν παντοδύναμου αρχηγού. Αυτό το θέαμα συχνά επισκίαζε τα ονόματα των ανθρώπων για τους οποίους γινόταν η διαδικασία. [4]
Στις 25 Ιανουαρίου 1971 οι ένορκοι έκριναν ενόχους τους τέσσερις κατηγορουμένους. Ακολούθησαν θανατικές ποινές. Η Βαν Χάουτεν είχε καταδικαστεί για τις δύο δολοφονίες των ΛαΜπιάνκα, ενώ οι υπόλοιποι τρεις για τις επτά δολοφονίες των δύο νυχτών. [12][13]
Ο Γουότσον κρίθηκε ένοχος στη χωριστή δίκη του τον Οκτώβριο του 1971 για επτά ανθρωποκτονίες πρώτου βαθμού και συνωμοσία. Το 1972 η απόφαση People v. Anderson του Ανώτατου Δικαστηρίου της Καλιφόρνιας έκρινε αντισυνταγματική την τότε θανατική ποινή στην πολιτεία. Η μεταβολή αυτή επηρέασε τις ποινές των καταδικασμένων. Δεν ανέτρεπε την κρίση ενοχής τους. [9][10][14]
Η μεταγενέστερη δικαστική πορεία δεν ήταν ίδια για όλους. Το εφετείο το 1976 επικύρωσε τις καταδίκες του Μάνσον, της Άτκινς και της Κρένγουινκελ, αλλά ανέτρεψε εκείνη της Βαν Χάουτεν για λόγο σχετικό με την εκπροσώπησή της. Ακολούθησαν νέες δίκες για εκείνη. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί αθώωση των άλλων ούτε ακύρωση της υπόθεσης Cielo Drive. [1][3]
13 Αυγούστου: η κηδεία πριν ακόμη βρεθούν οι δράστες
Η Σάρον Τέιτ κηδεύτηκε στις 13 Αυγούστου 1969, τέσσερις ημέρες μετά την ανακάλυψη του εγκλήματος. Το αρχείο τηλεοπτικών ειδήσεων του Πανεπιστημίου Vanderbilt διατηρεί καταχώριση του ρεπορτάζ του ABC από εκείνη την ημέρα. Το σύντομο ευρετήριο αναφέρει την παρουσία του Κερκ Ντάγκλας και τον Πολάνσκι που χρειάστηκε βοήθεια για να μπει στο μαυσωλείο. Πρόκειται για την περίληψη του αρχείου, όχι για αναπαράσταση διαλόγων ή σκέψεων των παρευρισκομένων.[26]
Οι φωτογραφίες των πρακτορείων δείχνουν τον Πολάνσκι μαζί με την Ντόρις Τέιτ και τη μικρότερη κόρη της, Πατρίσια. Σε μία από αυτές, ο γιατρός Πίτερ Τόμας στηρίζει τον σκηνοθέτη. Το πένθος της οικογένειας βρισκόταν ήδη μπροστά στους φωτογραφικούς φακούς, ενώ η έρευνα δεν είχε ακόμη συνδεθεί δημόσια με την ομάδα Μάνσον. Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνώριζαν ποια δίκη θα ακολουθούσε· αποχαιρετούσαν τη Σάρον.[22][23]
Η ημερομηνία λήψης χρειάζεται να διαχωρίζεται από την ημερομηνία δημοσίευσης. Η φωτογραφία του UPI αναφέρεται στην κηδεία της 13ης Αυγούστου και δημοσιεύτηκε στις 16. Η άλλη, του AP, δημοσιεύτηκε στις 14. Δεν πρόκειται για διαφορετικές τελετές. Η διάκριση αποκτά σημασία όταν η λεζάντα ενός ψηφιακού αντιγράφου μετατρέπεται, χωρίς έλεγχο, σε ημερομηνία του γεγονότος.[22][23]
Στο Holy Cross, η οικογενειακή ιστορία συνεχίστηκε
Η Τέιτ και το αγέννητο παιδί της τάφηκαν στο Holy Cross του Κάλβερ Σίτι. Η ταφική πλάκα που φαίνεται στη νεότερη φωτογραφία περιλαμβάνει και τη μητέρα της, Ντόρις, καθώς και την αδελφή της, Πατρίσια. Οι χρονολογίες πάνω στην πέτρα δείχνουν ότι πρόκειται για διαδοχικές απώλειες, όχι για ανθρώπους που πέθαναν όλοι το 1969. Η σημερινή μορφή ενός οικογενειακού μνήματος δεν είναι φωτογραφικό αντίγραφο της πρώτης ταφής.[17]
Οι οικογένειες επέστρεφαν εκεί όπου ακουγόταν ξανά το όνομα των δολοφόνων
Ο Μάνσον πέθανε το 2017, σε ηλικία ογδόντα τριών ετών, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της σωφρονιστικής υπηρεσίας της Καλιφόρνιας. Η ανακοίνωση περιγράφει την καταδίκη και τη μεταβολή της ποινής του. Ο θάνατός του έδωσε ξανά τεράστια δημοσιότητα στο πρόσωπό του. [14]
Για τις οικογένειες, όμως, η υπόθεση δεν είχε περιοριστεί στις ημερομηνίες των ετυμηγοριών ή στον θάνατο του αρχηγού. Οι ακροάσεις για πιθανή αποφυλάκιση σήμαιναν ότι έπρεπε να επιστρέφουν επανειλημμένα στην ίδια απώλεια. Η Ντόρις Τέιτ εξελίχθηκε σε ενεργή υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των θυμάτων και της δυνατότητας των συγγενών να ακούγονται. [3][15]
Η Καλιφόρνια ενέκρινε το 1982 την Proposition 8, γνωστή ως Victims’ Bill of Rights. Η επίσημη ιστορία των σχετικών υπηρεσιών καταγράφει τη διεύρυνση της φωνής και της ενημέρωσης των θυμάτων. Η συμβολή της Ντόρις εντασσόταν σε ένα ευρύτερο κίνημα, που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα αντιμετώπιζε τις οικογένειες μετά την καταδίκη. [15][16]
Το βάρος αυτής της δράσης δεν φαίνεται μόνο στις αλλαγές των νόμων. Φαίνεται και στο ότι μια μητέρα αναγκάστηκε να γίνει διαρκώς ο δημόσιος εκπρόσωπος μιας κόρης που είχε ήδη μετατραπεί σε παγκόσμια εικόνα. Η Σάρον μπορούσε να επανεμφανίζεται σε αφίσες, ντοκιμαντέρ και δραματοποιήσεις. Η οικογένειά της έπρεπε να υπενθυμίζει ότι υπήρξε συγκεκριμένος άνθρωπος.
Στο Holy Cross του Κάλβερ Σίτι, η ταφική πλάκα φέρει το όνομα της Τέιτ και του παιδιού της, μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας που τάφηκαν εκεί αργότερα. Η σύγχρονη φωτογραφία του τάφου δείχνει αυτή τη συνέχεια της οικογενειακής μνήμης. Δεν προσθέτει κάτι στη δράση των δολοφόνων. Επιστρέφει το βλέμμα σε εκείνους που χάθηκαν και σε εκείνους που έμειναν. [17]
Η Cielo Drive έγινε μία από τις διασημότερες διευθύνσεις του αμερικανικού εγκλήματος. Το να θυμόμαστε την υπόθεση με ακρίβεια σημαίνει να μπορούμε να πούμε και τα πέντε ονόματα της πρώτης νύχτας, να ξεχωρίζουμε τη δεύτερη επίθεση και να αναγνωρίζουμε τις διαφορετικές ευθύνες. Ο μύθος του Μάνσον απλώνεται εύκολα. Οι ζωές των θυμάτων χρειάζονται περισσότερο χώρο για να ακουστούν.
Το χρονολόγιο της υπόθεσης
| Χρόνος | Εξέλιξη |
|---|---|
| Νύχτα 8–9.08.1969 | Δολοφονίες Τέιτ, Σίμπρινγκ, Φόλγκερ, Φρικόφσκι και Πάρεντ στην Cielo Drive. [1][3] |
| Πρωί 09.08.1969 | Ανακάλυψη των νεκρών και έναρξη της έρευνας. [1][2] |
| 13.08.1969 | Κηδεία και ταφή της Σάρον Τέιτ στο Holy Cross, Κάλβερ Σίτι.[22][23][26] |
| Νύχτα 9–10.08.1969 | Δολοφονίες Λίνο και Ρόζμαρι ΛαΜπιάνκα. [1] |
| Δεκέμβριος 1969 | Κατηγορίες κατά Μάνσον και συνεργατών. [12] |
| 1970 | Κοινή δίκη· η Κασάμπιαν καταθέτει με ασυλία. [1][12] |
| 25.01.1971 | Ετυμηγορία ενοχής στην κοινή δίκη. [12][13] |
| Οκτώβριος 1971 | Ετυμηγορία ενοχής στη χωριστή δίκη Γουότσον. [9] |
| 1972 | Η People v. Anderson επηρεάζει τις θανατικές ποινές. [9][14] |
| 13.08.1976 | Απόφαση έφεσης με διαφορετικό αποτέλεσμα για τη Βαν Χάουτεν. [1] |
Ερωτήσεις για την υπόθεση
Ποιοι δολοφονήθηκαν στην Cielo Drive;
Η Σάρον Τέιτ, ο Τζέι Σίμπρινγκ, η Άμπιγκεϊλ Φόλγκερ, ο Βόιτσεχ Φρικόφσκι και ο Στίβεν Πάρεντ, τη νύχτα της 8ης προς 9η Αυγούστου 1969. Η Τέιτ ήταν έγκυος και πέθανε μαζί της το αγέννητο παιδί της. [1][3]
Ήταν ο Μάνσον μέσα στο σπίτι της Τέιτ;
Δεν ήταν παρών στην επίθεση της Cielo Drive. Η ποινική ευθύνη του συνδέθηκε με τη διεύθυνση και τη συνωμοσία για τα εγκλήματα. Στη δεύτερη έξοδο, προς την κατοικία των ΛαΜπιάνκα, ήταν παρών πριν από τους φόνους. [1][4]
Η Λέσλι Βαν Χάουτεν συμμετείχε στην Cielo Drive;
Όχι. Συμμετείχε στη δεύτερη επίθεση, στις δολοφονίες Λίνο και Ρόζμαρι ΛαΜπιάνκα. Η συχνή συγχώνευση των δύο νυχτών οδηγεί σε λανθασμένη απόδοση πράξεων. [1][3]
Γιατί η Λίντα Κασάμπιαν δεν καταδικάστηκε μαζί με τους άλλους;
Έλαβε ασυλία και κατέθεσε για όσα γνώριζε από τις εξόδους της ομάδας. Η παρουσία της και το προσωπικό όφελος από τη συμφωνία τέθηκαν σε δικαστικό έλεγχο. Η ασυλία δεν αποσιωπήθηκε. [1][12]
Γιατί ο Γουότσον δικάστηκε χωριστά;
Συνελήφθη στο Τέξας και η έκδοσή του καθυστέρησε. Η χωριστή δίκη κατέληξε το 1971 σε καταδίκη για επτά ανθρωποκτονίες πρώτου βαθμού και συνωμοσία. [9][10]
Πόσα ήταν τα θύματα των δύο νυχτών;
Πέντε άνθρωποι δολοφονήθηκαν στην Cielo Drive και δύο στην κατοικία των ΛαΜπιάνκα. Η Τέιτ ήταν έγκυος και το αγέννητο παιδί της πέθανε μαζί της. Οι επτά ανθρωποκτονίες είναι ο αριθμός που αποτυπώνεται στις σχετικές καταδίκες. [1][3]
Πηγές και τεκμηρίωση
Τελευταίος έλεγχος: 21 Οκτωβρίου 2026. Οι αναδρομικές μαρτυρίες αποδίδονται στους αφηγητές τους. Οι παλαιότερες αναφορές στο καθεστώς κράτησης δεν παρουσιάζονται ως σημερινή ενημέρωση.
Τελευταία ενημέρωση:
Βρήκες λάθος ή παράλειψη; Πρότεινε διόρθωση.