Νίκος Σεργιανόπουλος

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος (Δράμα, 24 Σεπτεμβρίου 1952 – Αθήνα, 4 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης. Για το ευρύ κοινό έμεινε ο Κωνσταντίνος Μαρκοράς των «Δύο Ξένων» του MEGA, ο δύστροπος σκηνοθέτης και δάσκαλος υποκριτικής που ερωτεύεται μια τηλεπαρουσιάστρια. Όταν πήρε τον ρόλο ήταν ήδη 45 ετών και είχε πίσω του σχεδόν είκοσι χρόνια στο θέατρο της Θεσσαλονίκης. Βρέθηκε δολοφονημένος με 21 μαχαιριές στο διαμέρισμά του στο Παγκράτι, στα 55 του, και η υπόθεση απασχόλησε την Ελλάδα για χρόνια.

Γεννήθηκε στη Δράμα το 1952

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1952 στη Δράμα και μεγάλωσε εκεί, σε μια συντηρητική οικογένεια, με τη μητέρα του Νικολέτα, την αδελφή του Έφη και μια γιαγιά με την οποία είχε ιδιαίτερη σχέση. Οι φίλοι της παιδικής του ηλικίας τον θυμούνται ως την «ψυχή της παρέας». Μάζευε τα παιδιά του κεντρικού συνοικισμού σε μια μεγάλη αλάνα με λίγα πεύκα, κοντά στο σπίτι του, και στη Δράμα εκείνων των χρόνων δεν έπαιζαν ποδόσφαιρο αλλά μπέιζμπολ. Χωρίζονταν σε δύο ομάδες με αρχηγό τον μικρό Νίκο και γύριζαν αργά το απόγευμα με σκισμένα παντελόνια και ματωμένα γόνατα. Όπως είπε αργότερα ο ίδιος, τα παιδικά του χρόνια ήταν «το καλύτερο κομμάτι της ζωής του».

Ασχολήθηκε με τον προσκοπισμό και το κολύμπι. Με την παρέα του έφευγε κρυφά για την Αγία Βαρβάρα, μια περιοχή με λίμνη, παρά την απαγόρευση των γονιών του, που φοβούνταν μήπως πνιγεί. Μια φορά οι φίλοι του έκρυψαν για πλάκα τα ρούχα του και εκείνος γύρισε γυμνός στο σπίτι, για να ακούσει γερή κατσάδα.

Το παιδί που ανέβαζε παραστάσεις στην αυλή

Το θέατρο το ανακάλυψε πριν μάθει το όνομά του. Στην αυλή του σπιτιού έστηνε μια πρόχειρη σκηνή με κουρελούδες, έφτιαχνε κοστούμια από εφημερίδες, καλούσε τους φίλους του και απαιτούσε πάντα τον πρώτο ρόλο. Είχε «τρέλα» με την Ιλιάδα. Έκλεβε την ποδιά της γιαγιάς του, την έβαζε σαν χλαμύδα, φορούσε μια χάρτινη περικεφαλαία και γινόταν ο Αχιλλέας. Είχε και μια ιδιοτροπία που εξόργιζε τους συμπαίκτες του: άλλαζε το τέλος, γιατί δεν δεχόταν ότι ο ήρωας πεθαίνει.

Στο σχολείο απήγγειλε ένα ποίημα για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου με τόσο πάθος, που, όπως θυμούνται οι συμμαθητές του, σηκώθηκαν όλοι από τις θέσεις τους και τον χειροκρότησαν. Με το διάβασμα δεν τα πήγαινε τόσο καλά, αν και κάποιοι φίλοι του επιμένουν ότι ήταν «πάρα πολύ καλός μαθητής». Ο ίδιος έλεγε σε συνέντευξή του ότι η μητέρα του τον έψαχνε για να καθίσει να διαβάσει.

«Ούτε να το σκέφτεσαι»: η απόφαση να γίνει ηθοποιός

Από τα εφηβικά του χρόνια ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά δίσταζε να το πει στους γονείς του. Ήξερε ότι ζούσε σε μια κλειστή κοινωνία και ότι η οικογένειά του προτιμούσε να τον δει υπάλληλο σε κάποιο δημόσιο οργανισμό. Όταν τόλμησε να το ανακοινώσει, η απάντηση ήταν κατηγορηματική: «Ούτε να το σκέφτεσαι». Δεν το έβαλε κάτω. Κέρδισε χρόνο και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έγραψε ποτέ στα έδρανα. Πέρασε και στις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα, αλλά τα οικονομικά του δεν του επέτρεπαν να ζήσει εκεί και προτίμησε να μείνει στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζε οικονομικά η αδελφή του. Στα 24 του, το 1976, έδωσε εξετάσεις και μπήκε στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ). Παράλληλα με τις σπουδές δούλεψε και ως σερβιτόρος.

Η Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ

Στη σχολή δεν ήταν ο υποδειγματικός σπουδαστής. Τα πρώτα χρόνια πήγαινε σπάνια στα μαθήματα και δύο χρονιές κινδύνευσε να μείνει από απουσίες. Η Μάγια Λυμπεροπούλου, που είχε ήδη διακρίνει το ταλέντο του, τον παρακίνησε να πάρει το θέατρο στα σοβαρά, και από εκεί και πέρα αφοσιώθηκε στην υποκριτική.

Η Έφη Σταμούλη, που έγινε αργότερα συνάδελφος και φίλη του, έχει θυμηθεί ότι γνωρίστηκαν το 1976: εκείνη δευτεροετής, εκείνος πρωτοετής στην ίδια τάξη με τον Χρήστο Αρνομάλλη. Αποφοίτησε το 1979.

1979: η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»

Τον Οκτώβριο του 1979, αμέσως μετά την αποφοίτησή του, ο Σεργιανόπουλος συμμετείχε στην ίδρυση της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη, με διευθυντή τον Νικηφόρο Παπανδρέου. Μαζί του ήταν η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, η Έφη Σταμούλη, ο Χρήστος Αρνομάλλης και, όπως αναφέρουν πηγές για εκείνη την περίοδο, η Λυδία Φωτοπούλου και η Φιλαρέτη Κομνηνού. Η ομάδα ήταν μια παρέα νέων ηθοποιών της ίδιας γενιάς που ήθελαν να παίζουν δικό τους θέατρο, με ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο.

Η πρώτη παράσταση ήταν το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, το 1979, όπου ο Σεργιανόπουλος έπαιξε τον Λύσανδρο. Έμεινε στην ομάδα τέσσερα χρόνια, ως το 1983. Στην Πειραματική Σκηνή και στα πρώτα χρόνια του στο ΚΘΒΕ έπαιξε σε έργα όπως «Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη (ως Μίμης), «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, οι «Αχαρνείς» του Αριστοφάνη (ως Δικαιόπολις), ο «Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ (ως Άστροφ) και «Ο εραστής» του Πίντερ. Η προτίμησή του στους κλασικούς φαίνεται από την πρώτη κιόλας λίστα.

1983–1993: οι ρόλοι στο ΚΘΒΕ

Το 1983 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με μια συμμετοχή στον χορό των «Ικετίδων». Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε δεκαέξι παραστάσεις του ΚΘΒΕ. Έπαιξε τον Ορέστη στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και τον Ιάσονα στη «Μήδεια» (σεζόν 1990–1991), τον γιο στους «Έξι ήρωες ζητούν συγγραφέα» του Πιραντέλο, και πήρε μέρος στον «Γαλιλαίο» και στο «Φονικό στην εκκλησία» (1992–1993). Ανάμεσα στους μεγάλους ρόλους του ήταν ο Τρέπλιεφ στον «Γλάρο» του Τσέχοφ, ένας νέος δημιουργός γεμάτος ανασφάλεια και ανάγκη για αναγνώριση.

«Η νύχτα της ιγκουάνα» (1991)

Ο ρόλος που ξεχωρίζει από εκείνη την περίοδο είναι ο αιδεσιμότατος Σάννον στη «Νύχτα της ιγκουάνα» του Τένεσι Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, στο ΚΘΒΕ, τη σεζόν 1990–1991. Ο Σάννον είναι ένας πρώην κληρικός σε ηθική και ψυχική κατάρρευση, που παλεύει με την ενοχή, το αλκοόλ και την ανάγκη να βρει κάπου σωτηρία. Δεν είναι ρόλος για φωτογενείς πρωταγωνιστές, και δείχνει τι είδους ηθοποιός ήταν ο Σεργιανόπουλος πριν τον γνωρίσει το πανελλήνιο. Ο Βουτσινάς ήταν και φίλος του: υπάρχουν φωτογραφίες τους μαζί στις διακοπές στη Δράμα.

Από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λίγο πριν τα σαράντα, ήταν γνωστό όνομα στη θεατρική πιάτσα της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν του έφτανε. Κατέβηκε στην Αθήνα, όπου στο Θέατρο Αθηνών έπαιξε τον Ρόμπερτ στο «Πέρα από τον ορίζοντα» του Ευγένιου Ο’ Νιλ (1993).

Τα πρώτα χρόνια στην οθόνη

Η οθόνη ήρθε αργά. Το 1986 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με το «Καραβάν Σαράι» του Τάσου Ψαρρά, που έμεινε η μοναδική του ταινία, και την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση, στη σειρά «Η τελευταία Ιθάκη» της ΕΡΤ, σε σκηνοθεσία Κώστα Αριστόπουλου. Ακολούθησε η «Ασημίνα Λαΐου» (1989), πάλι στην ΕΡΤ. Με την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης πήρε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε σειρές όπως «Εσύ αποφασίζεις», «Έρωτας και πάθος», «Μοιραίο πάθος», «Παλίρροια» και «Ανατομία ενός εγκλήματος» (ANT1, 1994), καθώς και στην «Άφρικα» του MEGA (1992–1993), μια φιλόδοξη παραγωγή με γυρίσματα στην Κένυα.

«Η αλήθεια είναι ότι άργησα να μπω στην τηλεόραση», έλεγε συχνά ο ίδιος. Ήταν γνώριμο πρόσωπο, αλλά όχι ακόμη σταρ. Αυτό άλλαξε στα 45 του.

1997: οι «Δύο Ξένοι»

Στις 9 Οκτωβρίου 1997 το MEGA έκανε πρεμιέρα σε μια νέα κωμική σειρά των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, τους «Δύο Ξένους». Ο Σεργιανόπουλος υποδυόταν τον Κωνσταντίνο Μαρκορά, σκηνοθέτη και ιδιοκτήτη δραματικής σχολής, δάσκαλο υποκριτικής, δύστροπο, εσωστρεφή και ελιτιστή. Απέναντί του η Εβελίνα Παπούλια ως Μαρίνα Κουντουράτου, παρουσιάστρια της πρωινής εκπομπής «Πρωινό χαμόγελο». Η Μαρίνα γράφεται στη σχολή του για να πάψουν να τη θεωρούν «χαζή ξανθιά», και από τη σύγκρουση των δύο κόσμων γεννιέται ο έρωτας. Στο σύμπαν της σειράς ήταν και η Ντένη Μαρκορά (Ντίνα Κώνστα), η μητέρα του σκηνοθέτη, που κουμαντάρει τον καναλάρχη Νικηφόρο Κασιμάτη (Δημήτρης Τσούτσης), τη Φλώρα (Χρυσούλα Διαβάτη) και όλους γύρω της.

Η σειρά προβλήθηκε σε δύο κύκλους, από τον Οκτώβριο του 1997 ως το 1999, και συγκέντρωσε 59 επεισόδια. Έχει ξαναπροβληθεί πολλές φορές και εξακολουθεί να έχει κοινό. Ο Ρήγας γνώρισε τον Σεργιανόπουλο στα γυρίσματα, το 1997, και έγιναν φίλοι. Όπως είπε αργότερα σε δικαστήριο, οι δυο τους απομακρύνθηκαν και ξανασυναντήθηκαν όταν ο ηθοποιός είχε την περιπέτεια με τη δικαιοσύνη.

Ο Μαρκοράς και η δημοσιότητα που δεν ήθελε

Ο ρόλος ταίριαξε επειδή δεν ήταν ξένος προς την πορεία του ηθοποιού. Ο Μαρκοράς μιλούσε για αρχαίο δράμα, για θέατρο, για υποκριτική, και ο Σεργιανόπουλος είχε περάσει δύο δεκαετίες πάνω σε πραγματικές σκηνές. Μπορούσε να είναι ταυτόχρονα υπερόπτης και συμπαθής, αυστηρός και εύθραυστος, καλλιεργημένος αλλά ανίκανος να ελέγξει την προσωπική του ζωή, και είχε το κωμικό timing που ζητούσε η σειρά. Με το αξύριστο look και τους γκρίζους κροτάφους του έγινε σεξ σύμβολο της εποχής, και πολλοί έλεγαν ότι μοιάζει με τον Τζορτζ Κλούνεϊ. Εκείνος απλώς χαμογελούσε.

Η δόξα όμως δεν τον ενθουσίαζε. Όσοι τον γνώριζαν λένε ότι δεν τρελαινόταν για τις φωτογραφήσεις, τα εξώφυλλα και τις συνεντεύξεις και ότι προτιμούσε να περνάει απαρατήρητος. Κράτησε την ιδιωτική του ζωή έξω από τα περιοδικά, και αυτό έχει σημασία για όσα ακολούθησαν.

Μετά τους «Δύο Ξένους»

Η επιτυχία δεν τον κλείδωσε σε έναν ρόλο. Συνέχισε να δουλεύει σταθερά στην τηλεόραση: «Ποτέ δεν είναι αργά» (2000), «Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη» (2002, πάλι με το δίδυμο Ρήγα–Αποστόλου), «Φάε τη σοκολάτα σου» (2004), «Επαφή» (2005) και «Πολυθρόνα για τρεις» (2006). Στο θέατρο έπαιξε το «Νυφικό κρεβάτι» με τη Ρένια Λουιζίδου (2001–2002), μια παράσταση για δύο ηθοποιούς που πρέπει να κρατήσουν μόνοι τους ολόκληρη τη σκηνή. Στο θέατρο, όπως γράφτηκε, δεν έπεφτε καρφίτσα.

Ο άνθρωπος πίσω από τον ρόλο

Οι συνάδελφοι της θεατρικής του περιόδου μιλούσαν για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα ευγενικό, εργασιομανή και τελειομανή. Ζούσε στο Παγκράτι, σε ρετιρέ στον πέμπτο όροφο, στην οδό Μετεώρων. Είχε ζήσει στη γειτονιά περίπου δεκαέξι χρόνια. Το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό για τους φίλους του, και είχε και ένα σκάφος.

Για την προσωπική του ζωή δεν μιλούσε δημόσια, και ό,τι ξέρουμε σήμερα για την εσωτερική του πλευρά προέρχεται κυρίως από μαρτυρίες φίλων, συγγενών και του δικηγόρου της οικογένειας μετά τον θάνατό του. Ο δικηγόρος Αλέξης Στεφανάκης έχει μιλήσει για μια «φωτεινή» εξωτερική πραγματικότητα και μια «σκοτεινή» εσωτερική, για έναν άνθρωπο που δεν αποδεχόταν τον εαυτό του. Ο Αλέξανδρος Ρήγας είπε στο Εφετείο ότι αν υπήρχε κάποιος στον οποίο έκανε κακό, αυτός ήταν ο ίδιος του ο εαυτός.

Αλκοόλ, κοκαΐνη και η σύλληψη του Δεκεμβρίου 2007

Η εξάρτηση ήταν πραγματική, και ο ίδιος τη δήλωσε στη δικαιοσύνη. Στον ανακριτή είπε ότι από το 1990 κατανάλωνε μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, ιδίως τις μέρες που δεν είχε πρόβες ή παραστάσεις. Πρόσθεσε ότι έπαιρνε κοκαΐνη για να αντεπεξέλθει στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και να αντισταθμίσει την κατάπτωση από το ποτό, και ότι η συνήθεια είχε φτάσει περίπου το ένα γραμμάριο την ημέρα. Για τα αίτια υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Κάποιοι τα συνδέουν με τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του, άλλοι με το ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη σκοτεινή πλευρά του σόου μπίζνες. Καμία δεν είναι αποδεδειγμένη.

Στις 2 Δεκεμβρίου 2007 ο Σεργιανόπουλος συνελήφθη στον Κολωνό, έπειτα από τυχαίο αστυνομικό έλεγχο, με περίπου 35 γραμμάρια κοκαΐνης στην κατοχή του. Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών, αλλά δεν προφυλακίστηκε, γιατί δήλωσε και διαγνώστηκε εξαρτημένος χρήστης. Ο Ρήγας τον επισκέφθηκε στο αστυνομικό τμήμα.

Η είδηση έγινε πρωτοσέλιδο, και για έναν άνθρωπο που είχε προστατεύσει επί δεκαετίες την ιδιωτική του ζωή ήταν βαρύ πλήγμα. Οι γείτονές του στην οδό Μετεώρων είπαν αργότερα ότι ντρεπόταν ακόμη και να τους δει, ότι έκλαιγε και ζητούσε συγγνώμη. Τους τελευταίους μήνες, όπως λένε όσοι τον έζησαν, οι περισσότεροι φίλοι του τον είχαν ξεχάσει. Στο πλευρό του ήταν η οικογένειά του, στην οποία είχε υποσχεθεί ότι θα στηθεί ξανά στα πόδια του.

«Η Εξαφάνιση»: η τελευταία σειρά

Στις 11 Ιανουαρίου 2008 ο Alpha έκανε πρεμιέρα στη δραματική σειρά «Η Εξαφάνιση», με πρωταγωνίστρια τη Ναταλία Δραγούμη. Ο Σεργιανόπουλος υποδυόταν τον Φίλιππο Ιωάννου, έναν σύζυγο που ψάχνει πανικόβλητος τη γυναίκα του, η οποία εξαφανίζεται σε ένα παζάρι της Τυνησίας. Ο πρώτος κύκλος είχε 20 επεισόδια, ως τον Ιούνιο του 2008. Σύμφωνα με τις καταγραφές προβολών, το 18ο επεισόδιο προβλήθηκε την Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008, την ημέρα που βρέθηκε νεκρός ο πρωταγωνιστής του. Στον δεύτερο κύκλο, το φθινόπωρο του 2008, τον ρόλο ανέλαβε ο Φίλιππος Σοφιανός.

4 Ιουνίου 2008: το έγκλημα στο Παγκράτι

Το πρωί της Τετάρτης 4 Ιουνίου 2008 η γυναίκα που καθάριζε το διαμέρισμα του ηθοποιού, στην οδό Μετεώρων 14, στο Παγκράτι, άνοιξε με το κλειδί της και τον βρήκε νεκρό στο σαλόνι. Βρισκόταν γυμνός, ανάσκελα στο πάτωμα. Ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης, που εξέτασε πρώτος τη σορό, κατέγραψε 21 μαχαιριές, στην καρδιά, στον λαιμό και στους πνεύμονες. Αιτία θανάτου ήταν πολλαπλά τραύματα στον λαιμό, στον θώρακα και στην κοιλιά από αιχμηρό και κοφτερό όργανο. Στις εξετάσεις βρέθηκαν ίχνη κοκαΐνης και φαρμάκων.

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα στην Ελλάδα. Από το διαμέρισμα έλειπαν το κινητό του τηλέφωνο και υπολογιστές. Ο ηθοποιός είχε γνωρίσει τον δράστη το προηγούμενο βράδυ στην πλατεία Βικτωρίας και τον είχε πάρει στο σπίτι του.

Η έρευνα: 51 μέρες ως τη σύλληψη

Για 51 μέρες η υπόθεση έμενε ανοιχτή και στον Τύπο κυκλοφορούσαν κάθε είδους σενάρια. Η Ασφάλεια ταυτοποίησε αποτυπώματα από το διαμέρισμα, και η λύση ήρθε από το κινητό του θύματος. Όπως εξήγησε αργότερα ο δικηγόρος της οικογένειας, ο δράστης το είχε πάρει μαζί του, και όταν το ενεργοποίησε οι αστυνομικοί τον εντόπισαν. Το χρησιμοποιούσε, μάλιστα, για να μιλά με την οικογένειά του.

Στις 25 Ιουλίου 2008, 51 μέρες μετά το έγκλημα, ο 30χρονος Γεωργιανός David Murtikneli (Ντέιβιντ Μουρτικνέλι), που ζούσε παράνομα στη χώρα, συνελήφθη στη συμβολή των οδών Πατησίων και Ανάφης. Την επόμενη μέρα ομολόγησε.

Οι δίκες: από τα 20 χρόνια στα ισόβια

Ο δράστης υποστήριξε ότι τον μαχαίρωσε γιατί ο ηθοποιός «έθιξε τη σεξουαλική του αξιοπρέπεια», και στο Εφετείο επανέλαβε τη θέση του, λέγοντας ότι είχαν πιει και δεν θυμάται τις λεπτομέρειες. Πρόκειται για ισχυρισμό κατηγορουμένου, όχι για αποδεδειγμένο γεγονός, και δεν έγινε δεκτός ως ελαφρυντικό.

Σε πρώτο βαθμό το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας τον έκρινε ένοχο και, κατά πλειοψηφία, του αναγνώρισε το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Η ποινή ήταν 20 χρόνια και 10 μήνες. Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση. Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας, το 2013, ο δράστης κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση, δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό και του επιβλήθηκε ισόβια κάθειρξη. Στην ακροαματική διαδικασία κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο δικηγόρος της οικογένειας.

Ο δράστης και η δεύτερη δολοφονία

Τον Ιούνιο του 2021, δεκατρία χρόνια μετά, ο Μουρτικνέλι, που εξέτιε την ποινή του στις φυλακές Αγιάς Χανίων, σκότωσε με αυτοσχέδιο αιχμηρό αντικείμενο έναν 49χρονο συγκρατούμενό του, επίσης Γεωργιανό. Αντιμετώπισε νέες κατηγορίες για ανθρωποκτονία και παράνομη οπλοχρησία.

Μια οικογένεια που ξεκληρίστηκε

Η δολοφονία δεν χτύπησε μόνο τον ίδιο. Περίπου ένα χρόνο μετά πέθανε από καρκίνο η αδελφή του, η Έφη, και λίγο αργότερα ο σύζυγός της. Ακολούθησε η μητέρα τους, η Νικολέτα, που περνούσε ώρες στα μνήματα των παιδιών της. Όπως είπε ο δικηγόρος της οικογένειας, οι θάνατοι έρχονταν λίγο πριν από κάθε δικαστήριο. Η περιουσία του ηθοποιού, το ρετιρέ του Παγκρατίου και το σκάφος του, πέρασε στα παιδιά της αδελφής του. Ο ανιψιός του, ο Γιώργος, που έγινε γιατρός, πούλησε το σκάφος, γιατί δεν μπορούσε να το συντηρήσει. Για το σπίτι είπε ότι δεν σκεφτόταν καν να το πουλήσει, γιατί «είναι η ίδια η ζωή του μέσα εκεί».

Η κηδεία στη Δράμα

Η κηδεία έγινε την Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008, στη γενέτειρά του, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Λίγο νωρίτερα δεκάδες άνθρωποι είχαν περάσει από το πατρικό του σπίτι για να στηρίξουν τη μητέρα του. Στο νεκροταφείο συγκεντρώθηκαν συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και απλός κόσμος. Το κλίμα ήταν βαρύ, και ένας παιδικός του φίλος μονολόγησε: «Αν ήταν έτσι, ας μην επέστρεφε ποτέ.»

Ο τάφος του Νίκου Σεργιανόπουλου

Ο Νίκος Σεργιανόπουλος είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της Δράμας, την πόλη από την οποία είχε φύγει για να γίνει ηθοποιός. Για άλλους τόπους ταφής δες τους τάφους διασήμων και τους τόπους μνήμης.

Η δολοφονία ως τηλεοπτικό θέαμα

Η υπόθεση μετατράπηκε γρήγορα σε θέαμα. Εκπομπές εξέταζαν την προσωπική του ζωή, αναζητούσαν γνωριμίες και αναπαρήγαγαν πληροφορίες που δεν μπορούσαν να επαληθευτούν. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ασχολήθηκε επίσημα με τον τρόπο που παρουσιάστηκε η υπόθεση, με απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 2008 εξέτασε την κάλυψη της υπόθεσης από τον Alpha. Η περίπτωση έγινε παράδειγμα ενός ευρύτερου ζητήματος, του πού τελειώνει η ενημέρωση και πού αρχίζει η μεταθανάτια εισβολή στην ιδιωτικότητα. Για άλλα εγκλήματα που άφησαν εποχή δες τις δολοφονίες στα γεγονότα του «Έφυγαν».

Μύθοι και πραγματικότητα

Ότι ήταν 56 ετών όταν πέθανε: αρκετά δημοσιεύματα το γράφουν, αλλά γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1952 και πέθανε στις 4 Ιουνίου 2008, δηλαδή στα 55.

Ότι ήταν «μόνο» τηλεοπτικός ηθοποιός: πριν από τους «Δύο Ξένους» είχε σχεδόν είκοσι χρόνια θεάτρου, με ρόλους σε Σαίξπηρ, Τσέχοφ, Αριστοφάνη και Τένεσι Ουίλιαμς.

Ότι έγινε διάσημος νέος: η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε στα 45 του.

Ότι η δολοφονία έμεινε ανεξιχνίαστη: ο δράστης συνελήφθη 51 μέρες μετά, ομολόγησε και καταδικάστηκε.

Ότι ο δράστης πήρε εξαρχής ισόβια: πρωτόδικα του επιβλήθηκαν 20 χρόνια και 10 μήνες. Τα ισόβια ήρθαν το 2013, στο Εφετείο.

Ότι ο δράστης συνελήφθη τον Νοέμβριο του 2008: συνελήφθη στις 25 Ιουλίου 2008.

Η θέση του στην ελληνική τηλεόραση και στο θέατρο

Ο Κωνσταντίνος Μαρκοράς θα μείνει ο ρόλος με τον οποίο θυμάται το κοινό τον Σεργιανόπουλο. Νέες γενιές τον γνωρίζουν από τις επαναλήψεις των «Δύο Ξένων», χωρίς να έχουν ζήσει τη δολοφονία του ως είδηση. Πίσω από τον Μαρκορά όμως υπάρχει ο Λύσανδρος της Πειραματικής Σκηνής, ο Τρέπλιεφ, ο Σάννον, ο Ορέστης και ο Ιάσονας του ΚΘΒΕ. Η δολοφονία του είναι μέρος της βιογραφίας του, αλλά δεν είναι η εξήγησή της. Για περισσότερες προσωπικότητες δες τις βιογραφίες διασήμων.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία για τον Νίκο Σεργιανόπουλο

• Ως παιδί ανέβαζε παραστάσεις στην αυλή και άλλαζε το τέλος της Ιλιάδας για να μη χάνει ο Αχιλλέας.
• Στη Δράμα της παιδικής του ηλικίας η παρέα του έπαιζε μπέιζμπολ και όχι ποδόσφαιρο.
• Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Εθνικό Θέατρο, αλλά διάλεξε το ΚΘΒΕ.
• Δούλεψε ως σερβιτόρος για να σπουδάσει.
• Η πρώτη του σειρά ήταν «Η τελευταία Ιθάκη» το 1986.
• Η μοναδική του ταινία ήταν το «Καραβάν Σαράι» του Τάσου Ψαρρά.
• Ήταν 45 ετών όταν έπαιξε τον Μαρκορά.
• Έλεγαν ότι μοιάζει με τον Τζορτζ Κλούνεϊ.
• Ο Αλέξανδρος Ρήγας τον επισκέφθηκε στο αστυνομικό τμήμα το 2007.
• Το 18ο επεισόδιο της «Εξαφάνισης» προβλήθηκε την ημέρα που βρέθηκε νεκρός.
• Ο δράστης συνελήφθη επειδή ενεργοποίησε το κινητό του θύματος.
• Η μητέρα, η αδελφή και ο γαμπρός του πέθαναν τα χρόνια των δικών.

Συχνές ερωτήσεις

Πηγές

• Το Βήμα (Grace), για την παιδική ηλικία, τις σπουδές, την κηδεία και τη μαρτυρία του ηθοποιού στον ανακριτή: tovima.gr
• Parallaxi, για τα θεατρικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη: parallaximag.gr
• Εφημερίδα Μακεδονία, για τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ: emakedonia.gr
• Βικιπαίδεια, για το θεατρικό και τηλεοπτικό ρεπερτόριο: el.wikipedia.org και en.wikipedia.org
• Το Βήμα, για τις ημερομηνίες προβολής των «Δύο Ξένων»: tovima.gr
• TheTVDB, για τους κύκλους και τα επεισόδια των «Δύο Ξένων» και της «Εξαφάνισης»: Δύο Ξένοι και Η Εξαφάνιση
• Σαν Σήμερα, για τη σύλληψη του Δεκεμβρίου 2007 και τη δολοφονία: sansimera.gr
• Antenna, για την ιατροδικαστική εξέταση: antenna.gr
• enikos.gr, για τη σύλληψη του δράστη στην Πατησίων και Ανάφης: enikos.gr
• Patris.gr, για τη διεύθυνση του διαμερίσματος και τον εντοπισμό του σώματος: patris.gr
• in.gr και CNN Greece, για τη συνέντευξη του δικηγόρου της οικογένειας: in.gr και cnn.gr
• Parapolitika και Aftodioikisi, για την οικογένεια και την περιουσία: parapolitika.gr και aftodioikisi.gr
• Lifo, για τη δίκη σε δεύτερο βαθμό και την κατάθεση του Αλέξανδρου Ρήγα: δίκη και κατάθεση
• iefimerida.gr, για τη δολοφονία στις φυλακές Αγιάς το 2021: iefimerida.gr
• Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, απόφαση 519/14.10.2008: repository-esr.ekt.gr