Ο θάνατος της Τζούντι Γκάρλαντ έγινε στις 22 Ιουνίου 1969, όταν ο σύζυγός της, Mickey Deans, τη βρήκε νεκρή στο μπάνιο του νοικιασμένου σπιτιού τους στο Λονδίνο. Ο ιατροδικαστής κατέληξε σε ακούσια υπερβολική δόση βαρβιτουρικών. Εδώ βλέπουμε τι έγινε εκείνες τις ημέρες, πού διαφωνούν οι πηγές και τι ακολούθησε.

Ο θάνατος της Τζούντι Γκάρλαντ: Κυριακή 22 Ιουνίου 1969

Η Judy Garland, με πραγματικό όνομα Frances Ethel Gumm, γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1922 στο Grand Rapids της Μινεσότα. Πέθανε δώδεκα ημέρες μετά τα 47α γενέθλιά της, σύμφωνα με το Biography.com. Ο πέμπτος σύζυγός της, Mickey Deans, τη βρήκε νεκρή το πρωί της Κυριακής 22 Ιουνίου στο μπάνιο του νοικιασμένου σπιτιού τους στο Cadogan Lane του Λονδίνου, γράφει η Wikipedia.

Ο ιατροδικαστής Gavin Thurston έγραψε ως αιτία «incautious self-overdosage» βαρβιτουρικών, δηλαδή υπερβολική δόση από απροσεξία, που πήρε η ίδια χωρίς πρόθεση να πεθάνει. Τόνισε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία αυτοκτονίας και η ληξιαρχική πράξη έγραψε «accidental» (ακούσιο). Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούμε εδώ τον όρο «ακούσια υπερβολική δόση», όπως τον διατύπωσε το πόρισμα.

Η ιστορία έχει όμως και πράγματα που λίγοι ξέρουν. Οι πρώτες ανακοινώσεις της Scotland Yard διέφεραν μεταξύ τους, οι γιατροί διαφώνησαν για το ήπαρ της, και το σπίτι που πέθανε δεν βρίσκεται στο Chelsea, όπως γράφουν ορισμένα δημοσιεύματα. Θα τα δούμε με τη σειρά.

Το σπίτι στο Cadogan Lane: Belgravia ή Chelsea;

Η διεύθυνση ήταν 4 Cadogan Lane, SW1. Το λήμμα της Wikipedia για το Cadogan Lane το τοποθετεί στο Belgravia, βόρεια της οδού Pont Street. Το ίδιο γράφουν η Wikipedia για την ίδια την Garland και το Biography.com. Η Corinna Tomrley, που επισκέφθηκε το σπίτι το 2014 και έγραψε γι’ αυτό στο Civilian, το περιγράφει ως «tiny mews house» (μικροσκοπικό σπιτάκι σε πίσω δρομάκι) κοντά στον σταθμό Knightsbridge.

Γιατί λοιπόν ακούμε «Chelsea»; Για δύο λόγους. Πρώτον, το ζευγάρι παντρεύτηκε στο Chelsea Register Office. Δεύτερον, εφημερίδες της εποχής και μεταγενέστεροι οδηγοί γράφουν «Chelsea». Η αμερικανική Daily News μίλησε το 1969 για το «Chelsea home» του ζευγαριού, κατά τη σελίδα Judy Garland News που αναδημοσιεύει τα δημοσιεύματα. Για την ακρίβεια, ο τόπος του θανάτου είναι το Belgravia, στα όρια των γειτονιών, και το Chelsea αναφέρεται στον γάμο.

Το Λονδίνο του 1968–69: το Talk of the Town

Στα τέλη του 1968 η Garland είχε οικονομικά προβλήματα και δούλευε στο εξωτερικό για να τα καλύψει, όπως γράφει το TIME. Η τελευταία της εμφάνιση στην αμερικανική τηλεόραση ήταν στο The Merv Griffin Show στις 23 Δεκεμβρίου 1968, κατά το The Judy Room. Έφτασε στο Heathrow παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 1969 και της επιδόθηκε δικαστική απαγόρευση, με την οποία δύο Αμερικανοί επιχειρηματίες υποστήριζαν ότι είχε συμβόλαιο μαζί τους ως τον επόμενο Ιούνιο. Εκείνη τραγούδησε παρ’ όλα αυτά, γράφει το Biography.com.

Η εμφάνιση στο νυχτερινό κέντρο Talk of the Town κράτησε πέντε εβδομάδες, με αμοιβή 2.500 λίρες την εβδομάδα, σύμφωνα με τη Wikipedia. Το Biography.com περιγράφει εκτεταμένα προβλήματα: καθυστερήσεις, μπερδεμένη ομιλία, κοινό που τη χλεύαζε. Μια βραδιά ήρθε μία ώρα και είκοσι λεπτά αργά, το κοινό πέταξε αντικείμενα και εκείνη δοκίμασε τρία τραγούδια πριν φύγει. Η σελίδα History vs Hollywood αναφέρει, με παραπομπή στους Los Angeles Times, ψωμάκια και ποτήρια που πετάχτηκαν.

Το TIME είχε γράψει στο νεκρολόγιο του 1969 ότι ήταν «το μεγαλύτερο φιάσκο της ζωής της» και ότι έμοιαζε με «walking casualty». Η φράση παρατίθεται στο άρθρο του TIME του 2019. Η τελευταία της συναυλία έγινε στις 25 Μαρτίου 1969 στο Falkoner Centret της Κοπεγχάγης, κατά το American Songwriter και το London Remembers, και δεν υπάρχει γνωστή ηχογράφηση.

Ο γάμος με τον Mickey Deans

Το διαζύγιο από τον Mark Herron οριστικοποιήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1969. Λίγες εβδομάδες αργότερα η Garland παντρεύτηκε τον Mickey Deans, διευθυντή νυχτερινού κέντρου, στο Chelsea Register Office. Η ημερομηνία είναι 15 Μαρτίου 1969 κατά τη Wikipedia, το London Remembers και τη δημοσίευση της εποχής στο Cincinnati Enquirer. Το Biography.com γράφει 16 Μαρτίου.

Ο Deans γεννήθηκε ως Michael DeVinko Jr. στις 24 Σεπτεμβρίου 1934 στο Garfield του New Jersey και ήταν 12 χρόνια νεότερός της. Η Wikipedia γράφει ότι τη γνώρισε στις 10 Μαρτίου 1967 στο ξενοδοχείο St. Regis της Νέας Υόρκης, όπου πήγε να της παραδώσει φάρμακα. Η σελίδα History vs Hollywood σημειώνει ότι η εκδοχή αυτή προέρχεται από το δικό του βιβλίο, Weep No More, My Lady (1972), και όχι από ανεξάρτητη πηγή. Στη δεξίωση στο Quaglino’s είχαν προσκληθεί εκατοντάδες, αλλά ήρθαν περίπου 50, και η Liza Minnelli δεν παρευρέθηκε.

Μετά τον γάμο η Garland είπε σε δημοσιογράφους, κατά το Biography.com: «Finally, finally, I am loved.» Στο Cincinnati Enquirer της 23ης Ιουνίου 1969 παρατίθενται λόγια της προς τους δημοσιογράφους στο Λονδίνο: «This is it. For the first time in my life I’m really happy.» Η κόρη της Lorna Luft έγραψε αργότερα ότι η μητέρα της «πέθαινε μπροστά στα μάτια του Deans», σύμφωνα με το ίδιο Biography.com.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα

Οι πληροφορίες για το Σάββατο 21 Ιουνίου προέρχονται από δημοσιεύματα που αναδημοσιεύει το Judy Garland News. Φίλοι που τη συνάντησαν σε πάρτι είπαν ότι φαινόταν «terribly tired and wan» (πολύ κουρασμένη και χλωμή) και ότι έφυγε νωρίς με τον Deans. Ένας φίλος θυμήθηκε ότι «έσφιξε το χέρι μου και συνέχιζε να με διαβεβαιώνει ότι όλα είναι εντάξει».

Αυτά είναι αφηγήσεις φίλων που δημοσιεύθηκαν μέρες μετά τον θάνατο, όχι επίσημα ευρήματα. Όσο για το πώς πέρασε η Garland το βράδυ στο σπίτι, δεν έχουμε πηγή που να το περιγράφει αξιόπιστα. Ο Deans έγραψε βιβλίο το 1972, που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε, και δεν αναπαράγουμε εκδοχές από δεύτερο χέρι.

Η ανακάλυψη το πρωί της Κυριακής

Ο Deans βρήκε τη Garland νεκρή στο μπάνιο. Η ώρα διαφέρει ανάλογα με το δημοσίευμα: το UPI έγραψε 11 π.μ., κατά το Judy Garland News, ενώ η Cincinnati Enquirer της 23ης Ιουνίου γράφει απλώς «early Sunday» (νωρίς την Κυριακή). Ο Howard Markel, ιατρός και ιστορικός της ιατρικής, γράφει στο PBS NewsHour ότι ο Deans «έσπασε» μια κλειδωμένη πόρτα του μπάνιου.

Ο Deans τηλεφώνησε στη Scotland Yard, σύμφωνα με πηγές της Enquirer. Ένας εκπρόσωπος της Scotland Yard είπε ότι ήταν «a simple, plain case of sudden death» (απλή υπόθεση ξαφνικού θανάτου) και η αστυνομία απέκλεισε την αυτοκτονία. Οι εφημερίδες δεν συμφωνούσαν για το πώς βρέθηκε η Garland, και γι’ αυτό δεν περιγράφουμε τη θέση του σώματος.

Οι πρώτες ειδήσεις και οι αντιφάσεις

Τις πρώτες 48 ώρες οι ανακοινώσεις διέφεραν πολύ. Η Philadelphia Daily News της 23ης Ιουνίου έγραψε ότι η Scotland Yard μίλησε για «φυσικά αίτια». Η Daily News της Νέας Υόρκης παρέθεσε εκπρόσωπο της Scotland Yard να χαρακτηρίζει «καθαρές ανοησίες» τα δημοσιεύματα για υπερβολική δόση. Το UPI, με πηγή από τη Scotland Yard, έγραψε ότι η αυτοψία έδειξε περίσσεια υπνωτικών και ότι ήταν «απολύτως αδύνατο να πει κανείς» αν ήταν ατύχημα ή όχι.

Τρία διαφορετικά μηνύματα μέσα σε δύο ημέρες δείχνουν πόσο μπερδεμένη ήταν η εικόνα πριν την ανάκριση. Όλα προέρχονται από αναδημοσιεύσεις εφημερίδων και όχι από επίσημα έγγραφα της Scotland Yard, οπότε αξίζει να τα διαβάζουμε ως δημοσιεύματα και όχι ως ευρήματα.

Η ανάκριση και το πόρισμα του ιατροδικαστή

Ο ιατροδικαστής του Westminster, Gavin Thurston, όρισε ανάκριση (inquest) για την Τετάρτη 25 Ιουνίου, κατά το UPI και τη Daily News. Η Daily News έγραψε, με ανώνυμες πηγές, ότι θα μπορούσε να κηρύξει φυσικό θάνατο, αλλά επέλεξε την ανάκριση ώστε να μην υπάρξει υποψία συγκάλυψης αυτοκτονίας. Η Liza Minnelli ζήτησε με τηλεγράφημα να σταλεί το σώμα στις ΗΠΑ.

Η κατάληξη της ανάκρισης ήταν «incautious self-overdosage» βαρβιτουρικών (απρόσεκτη υπερδοσολογία από την ίδια), ακούσια, χωρίς στοιχεία αυτοκτονίας. Στη ληξιαρχική πράξη, όπως τη μεταφέρει ο Markel, γράφτηκε «Barbiturate poisoning (quinabarbitone) incautious self-overdosage. Accidental.» Το quinabarbitone είναι ο βρετανικός όρος για το secobarbital, που στις ΗΠΑ πωλούνταν ως Seconal.

Η Wikipedia γράφει ότι η αυτοψία δεν βρήκε φλεγμονή στο στομάχι ούτε υπολείμματα φαρμάκου εκεί, κάτι που δείχνει ότι τα φάρμακα πάρθηκαν επί μακρόν και όχι σε μία δόση. Δίπλα στο κρεβάτι της βρέθηκαν συνταγογραφημένα βαρβιτουρικά. Ποσότητες δεν δίνουμε, γιατί δεν προσθέτουν τίποτα στην κατανόηση της υπόθεσης.

«She took more barbiturates than she could tolerate.»

Η φράση είναι του Thurston προς τον Τύπο, και την παραθέτουν ο Markel και το American Songwriter. Ο ίδιος είπε ακόμη ότι για κάποιον που έπαιρνε βαρβιτουρικά για πολύ καιρό ήταν «quite clearly an accidental circumstance» (ξεκάθαρα ατυχής συγκυρία). Το πλήρες πρακτικό της ανάκρισης δεν ήταν προσβάσιμο από εμάς και τα στοιχεία προέρχονται από δημοσιεύματα και δευτερεύουσες πηγές.

Τι σημαίνει «ακούσια» και γιατί υπάρχει διαφωνία

Στη νομική γλώσσα το «accidental» σημαίνει ότι δεν αποδείχθηκε πρόθεση θανάτου. Δεν σημαίνει ότι η δόση ήταν ασυνήθιστη για εκείνη ή ότι δεν υπήρχε εξάρτηση. Ο Howard Markel γράφει στο PBS NewsHour (2019) ότι «Accidental is not exactly the word I would have used to make the final diagnosis» (ακούσιο δεν είναι ακριβώς η λέξη που θα επέλεγα για την τελική διάγνωση). Υποστηρίζει ότι η Garland ήταν εξαρτημένη από ουσίες πολύ πριν τα 30 της χρόνια και ότι ο εθισμός είναι «μια αργή αλλά βέβαιη μορφή θανάτου».

Οι δύο θέσεις απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα. Ο ιατροδικαστής του 1969 έκρινε αν σκόπευε να πεθάνει. Ο Markel μιλά για το πώς έφτασε σε αυτή την κατάσταση, και τα δύο μπορούν να ισχύουν μαζί.

Η κόρη της, Liza Minnelli, είπε στο TIME το 1972, όπως παρατίθεται στο άρθρο του TIME του 2019: «She didn’t die from an overdose. I think she just got tired.» (Δεν πέθανε από υπερβολική δόση. Νομίζω ότι απλώς κουράστηκε). Είναι προσωπική εκτίμηση της κόρης της.

Η κίρρωση και η διαφωνία των γιατρών

Την επομένη του θανάτου ο Dr. Philip Lebon, πρώην χειρουργός της στο Λονδίνο, δήλωσε ότι η Garland είχε κίρρωση και ότι «ζούσε με δανεικό χρόνο». Σύμφωνα με τη Daily News, είχε υπολογίσει οκτώ χρόνια νωρίτερα ότι θα επιζούσε το πολύ πέντε. Ο Markel γράφει ότι η αυτοψία βρήκε κίρρωση, η οποία κατά τη γνώμη του θα μπορούσε να την είχε σκοτώσει αργότερα.

Η Wikipedia, όμως, γράφει ότι δεύτερη αυτοψία δεν βρήκε ίχνη αλκοολισμού ή κίρρωσης. Οι πηγές δεν συμφωνούν, και δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν υπήρχε κίρρωση. Αυτό που επιβεβαιώνεται είναι η αιτία που κατέγραψε ο ιατροδικαστής: τα βαρβιτουρικά.

Τα οικονομικά και η κληρονομιά

Παρότι κέρδισε εκατομμύρια στην καριέρα της, η περιουσία της ήταν περίπου 40.000 δολάρια όταν πέθανε, γράφει η Wikipedia. Το 1966 είχε χρέη περίπου 500.000 δολαρίων, υπήρχαν φορολογικές κατασχέσεις, και είχε πουλήσει το σπίτι της στο Brentwood πολύ κάτω από την αξία του. Η Liza Minnelli προσπάθησε να εξοφλήσει τα χρέη της μητέρας της, με τη βοήθεια του Frank Sinatra.

Η Minnelli είπε στο TIME το 1970 ότι η μητέρα της «ήταν τόσο απένταρη» που ίσως χρωστούσε σε ιδιοκτήτες, κατά το άρθρο του TIME του 2019. Τα παιδιά της Garland ήταν η Liza (γεν. 1946), η Lorna Luft (1952) και ο Joey Luft (1955).

Η επιστροφή στη Νέα Υόρκη και η κηδεία

Το φέρετρο έφτασε στη Νέα Υόρκη τα ξημερώματα της Πέμπτης 26 Ιουνίου. Η Liza ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας που το υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο Kennedy, κατά το Judy Garland News. Την ίδια ημέρα περίπου 20.000 άνθρωποι πέρασαν από το Frank E. Campbell Funeral Chapel στο Manhattan, σύμφωνα με τους New York Times, όπως τους παραθέτει το AOL. Το TIME μίλησε για 21.000, και η ιστοσελίδα Judy Garland News για πάνω από 22.000. Οι αριθμοί διαφέρουν και είναι εκτιμήσεις.

Η κηδεία έγινε την Παρασκευή 27 Ιουνίου. Την τελετή τέλεσε ο επισκοπιανός ιερέας Peter Delaney και ο ηθοποιός James Mason εκφώνησε επικήδειο: «She gave so richly and so generously, that there was no currency in which to repay her» (Έδωσε τόσο πλούσια και γενναιόδωρα, που δεν υπήρχε νόμισμα για να της το ανταποδώσουν). Ο Ray Bolger, που έπαιξε τον Σκιάχτρο στον Μάγο του Οζ, είπε: «She just plain wore out» (απλώς εξαντλήθηκε). Τα δύο αποσπάσματα παραθέτει η Wikipedia. Η τελετή ήταν κλειστή για το κοινό και τον Τύπο, σύμφωνα με τη Wikipedia. Μετά από αυτήν, μερικές εκατοντάδες πενθούντες με λουλούδια πέρασαν τα οδοφράγματα, γράφουν οι Times στο AOL.

Από το Ferncliff στο Hollywood Forever

Η Garland τοποθετήθηκε αρχικά σε κρύπτη στο κοινό μαυσωλείο του νεκροταφείου Ferncliff στο Hartsdale της Νέας Υόρκης, όπου περίμενε μόνιμο μαυσωλείο, κατά τους New York Times που παραθέτει το AOL. Τον Ιανουάριο του 2017, ύστερα από αίτημα των παιδιών της, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Hollywood Forever του Λος Άντζελες. Η Liza, η Lorna και ο Joseph αποφάσισαν να φέρουν τη μητέρα τους «σπίτι, στο Hollywood», όπως είπε η εκπρόσωπος Τύπου Victoria Varela.

Η νέα της θέση ονομάζεται Judy Garland Pavilion. Ακολούθησε ιδιωτική τελετή μνήμης στα 95α γενέθλιά της, στις 10 Ιουνίου 2017, κατά το ίδιο δημοσίευμα του AOL.

Ο μύθος του Stonewall

Ένας πολύ διαδεδομένος ισχυρισμός λέει ότι η κηδεία της Garland πυροδότησε τα επεισόδια του Stonewall στη Νέα Υόρκη. Οι ημερομηνίες είναι κοντινές: κηδεία στις 27 Ιουνίου 1969, επιδρομή της αστυνομίας στο Stonewall Inn τα ξημερώματα της 28ης Ιουνίου, κατά το History News Network.

Οι ιστορικοί όμως διαφωνούν. Ο Charles Kaiser (The Gay Metropolis, 1997) έγραψε ότι κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποια ήταν η σημαντικότερη αιτία. Ο David Carter, στο βιβλίο του για το Stonewall, σημειώνει ότι καμία σύγχρονη μαρτυρία γκέι ανθρώπου για τα επεισόδια δεν αναφέρει τη Garland. Ο Martin Duberman (1994) περιγράφει ότι η Sylvia Rivera ήταν συγκλονισμένη εκείνη τη μέρα από την κηδεία, χωρίς όμως να συνδέει αυτό με τα επεισόδια. Η Rachel Corbman, του New-York Historical Society, είπε στο TIME ότι ο μύθος υποβαθμίζει τις πραγματικές αιτίες, την αστυνομική παρενόχληση και την ομοφοβία, κατά το Snopes.

Συμπέρασμα: η σύμπτωση των ημερομηνιών είναι πραγματική, η αιτιώδης σχέση δεν τεκμηριώνεται.

Η ταινία Judy (2019)

Η ταινία Judy του Rupert Goold, με την Renée Zellweger, αφηγείται τους τελευταίους μήνες της Garland στο Λονδίνο. Η πρεμιέρα έγινε στο φεστιβάλ του Τορόντο στις 10 Σεπτεμβρίου 2019, όπως γράφει η εφημερίδα Τα Νέα. Η Zellweger κέρδισε Όσκαρ για τον ρόλο.

Το TIME σημειώνει ότι ορισμένες σκηνές της ταινίας δεν επιβεβαιώνονται από τις πηγές, και ότι η Liza Minnelli αποστασιοποιήθηκε δημόσια: «I do not approve nor sanction the upcoming film about Judy Garland in any way» (δεν εγκρίνω ούτε επικυρώνω με κανέναν τρόπο την επερχόμενη ταινία για την Judy Garland). Όποιος θέλει την ιστορική εικόνα, καλύτερα να ξεκινά από τις πηγές αυτού του άρθρου και όχι από το σενάριο.

Το σπίτι σήμερα

Η English Heritage προσπάθησε επί 20 περίπου χρόνια να τοποθετήσει μπλε πλακέτα στο 4 Cadogan Lane, αλλά οι ιδιοκτήτες αρνήθηκαν να δώσουν συγκατάθεση, και, κατά το London Remembers, δεν ήθελαν το σπίτι τους να συνδέεται με μια τραγωδία. Το 2014 η Tomrley βρήκε το εσωτερικό «εντελώς γκρεμισμένο» και σε ανακαίνιση. Αναφορά της Telegraph του 2019, όπως τη μεταφέρει το London Remembers, έγραφε ότι το σπίτι είχε ερειπωθεί και επρόκειτο να κατεδαφιστεί, και η Wikipedia γράφει ότι κατεδαφίστηκε το 2019.

Δεν βρήκαμε πρόσφατη φωτογραφία που να επιβεβαιώνει την κατεδάφιση, γι’ αυτό την αναφέρουμε ως αναφορά και όχι ως βεβαιωμένο γεγονός.

Τι δεν γνωρίζουμε

Ο πυρήνας της υπόθεσης είναι καλά τεκμηριωμένος: 22 Ιουνίου 1969, Λονδίνο, βαρβιτουρικά, ακούσια υπερβολική δόση. Μερικές λεπτομέρειες διαφέρουν από πηγή σε πηγή:

• Η ακριβής ώρα της ανακάλυψης, από «νωρίς» ως 11 π.μ.
• Η ημερομηνία του γάμου, 15 ή 16 Μαρτίου 1969.
• Το αν υπήρχε κίρρωση, αφού οι ιατρικές εκτιμήσεις αντικρούονται.
• Τι ακριβώς είπαν οι μάρτυρες στην ανάκριση, γιατί δεν είδαμε πρακτικό.
• Η κατάσταση του σπιτιού σήμερα.
• Η ακρίβεια της εκδοχής του Deans, που προέρχεται από το δικό του βιβλίο.

Το πλήρες πρακτικό της ανάκρισης και το βιβλίο του Mickey Deans Weep No More, My Lady δεν ήταν προσβάσιμα από εμάς. Γι’ αυτό τα στοιχεία της ανάκρισης προέρχονται από δημοσιεύματα της εποχής, από το PBS NewsHour και από τη Wikipedia.

Τέσσερις παρανοήσεις για τον θάνατό της

• «Αυτοκτόνησε». Ο ιατροδικαστής δεν βρήκε στοιχεία αυτοκτονίας και έκρινε τον θάνατο ακούσιο.
• «Πέθανε στο Chelsea». Το σπίτι ήταν στο Belgravia. Στο Chelsea έγινε ο γάμος.
• «Πέθανε από κίρρωση». Η κίρρωση ήταν δήλωση ενός γιατρού και αμφισβητήθηκε. Η καταγεγραμμένη αιτία ήταν τα βαρβιτουρικά.
• «Ο θάνατός της πυροδότησε το Stonewall». Δεν τεκμηριώνεται, όπως είδαμε παραπάνω.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία

• Για την τελευταία της συναυλία, στην Κοπεγχάγη, δεν υπάρχει γνωστή ηχογράφηση.
• Ο ιατροδικαστής επέλεξε ανάκριση, αν και μπορούσε να κηρύξει φυσικό θάνατο, ώστε να μην υπάρξει υποψία συγκάλυψης.
• Η περιουσία της ήταν περίπου 40.000 δολάρια, παρά τις εκατοντάδες χιλιάδες που είχε κερδίσει.
• Μια μπλε πλακέτα δεν μπήκε ποτέ στο σπίτι, γιατί οι ιδιοκτήτες δεν ήθελαν τη σύνδεση με την τραγωδία.
• Ο Deans δημοσίευσε το βιβλίο του το 1972, και η Lorna Luft έγραψε ότι είχε σταματήσει σε γραφείο στο Manhattan για να συζητήσει βιογραφία όταν γύριζε από την κηδεία, κατά τη Wikipedia.

Χρονολόγιο

• 10/06/1922: Γεννιέται στο Grand Rapids της Μινεσότα.
• 10/03/1967: Γνωρίζει τον Mickey Deans στη Νέα Υόρκη, κατά τη Wikipedia.
• 23/12/1968: Τελευταία τηλεοπτική εμφάνιση στις ΗΠΑ, στο Merv Griffin Show.
• Αρχές 1969: Πεντάεβδομη παράσταση στο Talk of the Town.
• 11/02/1969: Διαζύγιο από τον Mark Herron.
• 15/03/1969: Γάμος με τον Mickey Deans στο Chelsea Register Office.
• 25/03/1969: Τελευταία συναυλία, Κοπεγχάγη.
• 10/06/1969: Γίνεται 47 ετών.
• 22/06/1969: Βρίσκεται νεκρή στο 4 Cadogan Lane.
• 25/06/1969: Ανάκριση στο Westminster, κατά δημοσιεύματα της εποχής.
• 26/06/1969: Το σώμα φτάνει στη Νέα Υόρκη και εκτίθεται στο Frank E. Campbell.
• 27/06/1969: Κηδεία.
• 28/06/1969: Επιδρομή στο Stonewall Inn.
• 01/2017: Μεταφορά των λειψάνων στο Hollywood Forever.
• 10/06/2017: Ιδιωτική τελετή στα 95α γενέθλιά της.

Αν θες να διαβάσεις για άλλες περιπτώσεις, δες τους τραγικούς θανάτους, τους τραγουδιστές και τους διάσημους που πέθαναν ανά έτος.

Συχνές ερωτήσεις