Η Μάθιου Πέρι βιογραφία αποτυπώνει τη ζωή του Αμερικανοκαναδού ηθοποιού (1969–2023), γνωστού παγκοσμίως ως Τσάντλερ Μπινγκ στα «Φιλαράκια». Πέθανε τον Οκτώβριο του 2023 από τις επιδράσεις της κεταμίνης, γεγονός που οδήγησε στην καταδίκη πέντε ατόμων το 2026. Πέρα από την υποκριτική, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη στήριξη των εξαρτημένων.

Τα πρώτα χρόνια του Μάθιου Πέρι: Από τη Μασαχουσέτη στην Οτάβα

Ο Μάθιου Λάνγκφορντ Πέρι γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1969 στο Γουίλιαμσταουν της Μασαχουσέτης. Μια συχνή παρανόηση που εντοπίζεται σε πολλές διαδικτυακές βιογραφίες είναι ότι γεννήθηκε στον Καναδά. Στην πραγματικότητα, η οικογένειά του βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη γέννησή του, και η μετακόμιση στην Οτάβα έγινε λίγο πριν κλείσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του, μετά το διαζύγιο των γονιών του. Η μητέρα του, Σούζαν Μαρί Μόρισον (το γένος Λάνγκφορντ), ήταν Καναδή δημοσιογράφος και εργάστηκε ως εκπρόσωπος Τύπου του πρωθυπουργού του Καναδά Πιέρ Τριντό. Ο πατέρας του, Τζον Μπένετ Πέρι, είναι Αμερικανός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Μετά το διαζύγιο, η μητέρα του παντρεύτηκε τον Καναδό δημοσιογράφο Κιθ Μόρισον το 1981, ο οποίος ανέλαβε ουσιαστικά τον ρόλο του πατέρα στο σπίτι.

Ο Πέρι μεγάλωσε κυρίως στην Οτάβα και είχε διπλή υπηκοότητα: την αμερικανική από τη γέννησή του και την καναδική μέσω της μητέρας του. Φοίτησε στο δημόσιο σχολείο Rockcliffe Park και στο ιδιωτικό οικοτροφείο Ashbury College. Αργότερα απέδωσε μεγάλο μέρος της πρώιμης συμπεριφοράς του στο ότι ένιωθε συχνά παιδί του περιθωρίου μέσα στη νέα οικογένεια της μητέρας του. Από την ηλικία των δέκα ετών έκλεβε χρήματα, κάπνιζε και έχανε μαθήματα, ενώ στα απομνημονεύματά του αποκάλυψε ότι στα 14 του χρόνια είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσει σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού.

Παράλληλα, το μεγάλο του πάθος ήταν το τένις. Προπονούνταν καθημερινά επί πολλές ώρες και έγινε ένας από τους κορυφαίους νεαρούς παίκτες του Καναδά, κατακτώντας τη 17η θέση στην εθνική κατάταξη στο απλό παίδων και την 3η θέση στο διπλό, με προοπτική επαγγελματικής καριέρας. Στα 15 του χρόνια πήρε την απόφαση να μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να ζήσει με τον βιολογικό του πατέρα. Εγγράφηκε στο Buckley School του Σέρμαν Όουκς, απ’ όπου αποφοίτησε το 1987. Ο ανταγωνισμός στα γήπεδα της Καλιφόρνιας ήταν πολύ σκληρότερος, γεγονός που λιγόστεψε τις ελπίδες του για το τένις. Τότε άρχισε να σπουδάζει υποκριτική και να παρακολουθεί μαθήματα αυτοσχεδιασμού στο L.A. Connection.

Οι πρώτοι ρόλοι πριν από τα «Φιλαράκια»

Ο πρώτος πιστωμένος ρόλος του, αν και εξαιρετικά μικρός, ήρθε το 1979 στη σειρά «240-Robert», όπου πρωταγωνιστούσε ο πατέρας του. Στη δεκαετία του 1980 εμφανίστηκε σε μεμονωμένα επεισόδια των επιτυχημένων σειρών «Charles in Charge» και «Silver Spoons». Ο πρώτος του ουσιαστικός πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε το 1987 στη σειρά του δικτύου Fox «Second Chance», υποδυόμενος τη νεότερη εκδοχή του συμπρωταγωνιστή του, Κίελ Μάρτιν. Λόγω χαμηλής τηλεθέασης, η παραγωγή αφαίρεσε το μεταφυσικό στοιχείο, απέλυσε τον Μάρτιν και μετονόμασε τη σειρά σε «Boys Will Be Boys», δίνοντας όλο το βάρος στον Πέρι. Ωστόσο, η σειρά ακυρώθηκε οριστικά στο τέλος της δεύτερης σεζόν. Το 1988 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία «A Night in the Life of Jimmy Reardon», δίπλα στον στενό του φίλο, Ρίβερ Φίνιξ.

Ακολούθησαν οι σειρές «Sydney» (1990), όπου έπαιξε τον μικρότερο αδελφό του χαρακτήρα της Βάλερι Μπερτινέλι, και η οικογενειακή κωμωδία «Home Free» (1993), οι οποίες επίσης ολοκληρώθηκαν πρόωρα. Παράλληλα, εξασφάλιζε γκεστ ρόλους που αναδείκνυαν το ταλέντο του στο δράμα. Το 1989 είχε παίξει σε τρία επεισόδια του «Growing Pains» τον Σάντι, έναν νεαρό που πεθαίνει στο νοσοκομείο έπειτα από ατύχημα λόγω οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ, σοκάροντας το τηλεοπτικό κοινό. Το 1991 εμφανίστηκε στο θρυλικό «Beverly Hills, 90210», υποδυόμενος τον Ρότζερ Αζαριάν, έναν αριστούχο μαθητή που έκρυβε έντονες τάσεις αυτοκτονίας.

Ο Τσάντλερ Μπινγκ και τα «Φιλαράκια» (1994–2004)

Το 1994, οι δημιουργοί Μάρτα Κάουφμαν και Ντέιβιντ Κρέιν αναζητούσαν το καστ για τη σειρά «Six of One», όπως ονομαζόταν αρχικά το «Friends». Ο Πέρι δεν ήταν διαθέσιμος για ακρόαση, καθώς είχε ήδη δεσμευτεί με συμβόλαιο για τον πιλότο του «LAX 2194» — μιας κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας που αφορούσε το τμήμα αποσκευών του αεροδρομίου του Λος Άντζελες, 200 χρόνια στο μέλλον. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο ρόλος του Τσάντλερ προσφέρθηκε στον ηθοποιό Κρεγκ Μπίρκο, ο οποίος τελικά τον απέρριψε. Όταν το τηλεοπτικό δίκτυο ακύρωσε οριστικά το «LAX 2194», ο Πέρι βρήκε την ευκαιρία, πήγε στην ακρόαση και πήρε τον ρόλο. Στα 24 του, ήταν ο νεότερος από τους έξι πρωταγωνιστές.

Η σειρά προβλήθηκε στο NBC από το 1994 έως το 2004 (236 επεισόδια) και μετέτρεψε τον Πέρι σε διεθνή διασημότητα. Οι κριτικοί σημείωναν τον ακριβή κωμικό χρονισμό του και τον χαρακτηριστικό τρόπο που μιλούσε ο Τσάντλερ, με εμφατικές παύσεις που μιμήθηκαν εκατομμύρια τηλεθεατές. Ήταν μάλιστα ο μοναδικός ηθοποιός του καστ στον οποίο επιτρεπόταν να μπαίνει στην αίθουσα των σεναριογράφων για να προτείνει ιδέες και ατάκες. Για την ερμηνεία του, έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Emmy Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Κωμική Σειρά το 2002.

Εκείνη τη χρονιά, η εξάδα των πρωταγωνιστών προχώρησε σε μια ιστορική για τα τηλεοπτικά χρονικά κίνηση: διαπραγματεύτηκαν συλλογικά το συμβόλαιό τους με το δίκτυο NBC. Το αποτέλεσμα ήταν να εξασφαλίσουν αμοιβή 1 εκατομμυρίου δολαρίων ανά επεισόδιο για τις σεζόν 9 και 10, καταγράφοντας ένα άνευ προηγουμένου ρεκόρ στην αμερικανική τηλεόραση.

Ταινίες, τηλεοπτικά δράματα και το θέατρο

Την εποχή των «Φιλαράκια», ο Πέρι πρωταγωνίστησε και στον κινηματογράφο σε παραγωγές όπως το «Fools Rush In» (1997), το «Three to Tango» (1999) και το «The Whole Nine Yards» (Ο Μαφιόζος της Διπλανής Πόρτας, 2000). Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας, έβαλε στοίχημα με τον συμπρωταγωνιστή του, Μπρους Γουίλις, ότι η ταινία θα έβγαινε πρώτη στο box office. Ο Γουίλις έχασε το στοίχημα, εμφανίστηκε στα «Φιλαράκια» δωρεάν και δώρισε την αμοιβή του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ακολούθησαν οι συνέχειές της, το «Serving Sara» (2002) και η μεγάλη επιτυχία «17 Again» (2009) στο πλευρό του Ζακ Έφρον.

Για τον δραματικό ρόλο του δικηγόρου Τζο Κουίνσι στη σειρά «The West Wing», προτάθηκε για Emmy καλύτερου guest ηθοποιού σε δραματική σειρά το 2003 και το 2004. Προτάθηκε επίσης για Emmy και Χρυσή Σφαίρα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεταινία «The Ron Clark Story» (2006). Το 2006–2007 πρωταγωνίστησε στη σειρά του Άαρον Σόρκιν «Studio 60 on the Sunset Strip», κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές παρά τη σύντομη διάρκεια του προγράμματος.

Τα επόμενα χρόνια δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στην κωμωδία «Mr. Sunshine» (2011), που το ABC ακύρωσε μετά από εννέα επεισόδια, και στο «Go On» (2012). Είχε επαναλαμβανόμενο, σκοτεινό ρόλο στα «The Good Wife» (2012–2013) και «The Good Fight» (2017). Συν-ανέπτυξε την αναβίωση του «The Odd Couple» (2015–2017), όπου έπαιξε τον ακατάστατο Όσκαρ Μάντισον, και το 2017 υποδύθηκε τον Τεντ Κένεντι στη μίνι σειρά «The Kennedys: After Camelot». Το 2021 εμφανίστηκε ως ο εαυτός του στο ντοκιμαντέρ «Friends: The Reunion», που αποτέλεσε την τελευταία τηλεοπτική του εμφάνιση.

Το θεατρικό «The End of Longing»

Ο Πέρι δοκίμασε τις δυνάμεις του και ως θεατρικός συγγραφέας. Έγραψε το έργο «The End of Longing», ολοκληρώνοντας το πρώτο προσχέδιο μέσα σε μόλις δέκα ημέρες. Επρόκειτο για μια σκοτεινή κωμωδία που εστίαζε σε τέσσερις ανθρώπους στα 40 τους, γεμάτους εξαρτήσεις και προσωπικά αδιέξοδα. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη παγκόσμια παράσταση, που άνοιξε στις 11 Φεβρουαρίου 2016 στο Playhouse Theatre του Λονδίνου. Η περιορισμένη σειρά παραστάσεων είχε σημαντική εισπρακτική επιτυχία, παρά τις ανάμεικτες κριτικές (η Guardian το χαρακτήρισε ως «δημιουργική άσκηση θεραπευτικής αξίας»). Ο Πέρι ξαναδούλεψε το κείμενο και το ανέβασε στη Νέα Υόρκη, στο Lucille Lortel Theatre, με την Τζένιφερ Μόρισον στο πλευρό του, από τον Ιούνιο του 2017. Αργότερα, περιέγραψε το έργο ως ένα προσωπικό μήνυμα προς τον κόσμο, με μια υπερβολική εκδοχή του εαυτού του ως αλκοολικού.

Ο εξαντλητικός αγώνας με τις εξαρτήσεις

Ο εθισμός του στα συνταγογραφούμενα φάρμακα ξεκίνησε μετά από ένα ατύχημα με τζετ σκι το 1997, στα γυρίσματα του «Fools Rush In». Εκείνη τη χρονιά ολοκλήρωσε πρόγραμμα αποτοξίνωσης 28 ημερών στο κέντρο Hazelden Betty Ford. Όπως έγραψε ο ίδιος, ο εθισμός του στο Vicodin ήταν τόσο σαρωτικός που έφτασε να παίρνει έως 55 χάπια την ημέρα, ρίχνοντας το βάρος του στα 58 κιλά. Τον Μάιο του 2000 νοσηλεύτηκε με βαριά παγκρεατίτιδα που προκλήθηκε από το αλκοόλ. Τον Φεβρουάριο του 2001 διέκοψε για δύο μήνες τα γυρίσματα των «Friends» και της ταινίας «Serving Sara» για να μπει σε αυστηρό πρόγραμμα νοσηλείας. Αργότερα παραδέχτηκε δημόσια ότι λόγω των ουσιών δεν θυμόταν απολύτως τίποτα από τα τρία χρόνια της δουλειάς του (από την τρίτη έως την έκτη σεζόν) στη δημοφιλέστερη κωμική σειρά του πλανήτη. Οι συμπρωταγωνιστές του οργάνωσαν στο σετ παρέμβαση για να τον βοηθήσουν, χωρίς ωστόσο επιτυχία εκείνη την εποχή.

Το 2018, το έντερό του διατρήθηκε ολοκληρωτικά από τη χρόνια κατάχρηση οπιοειδών. Νοσηλεύτηκε για πέντε μήνες συνολικά. Για να κρατηθεί στη ζωή, συνδέθηκε με μηχάνημα εξωσωματικής οξυγόνωσης (ECMO), μπήκε σε τεχνητό κώμα για δύο εβδομάδες και οι γιατροί ενημέρωσαν την οικογένειά του ότι είχε 2% πιθανότητα επιβίωσης. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, το βράδυ που διασωληνώθηκε, άλλοι τέσσερις ασθενείς μπήκαν σε ECMO στο ίδιο νοσοκομείο, αλλά ήταν ο μοναδικός που επέζησε. Αναγκάστηκε να ζήσει με σακούλα κολοστομίας για εννέα μήνες. Το 2022 υπολόγισε ότι συνολικά στη ζωή του είχε ξοδέψει περίπου 9 εκατομμύρια δολάρια για τον εθισμό του, έχοντας υποβληθεί σε 14 χειρουργεία στο στομάχι, μετρώντας 15 παραμονές σε κέντρα απεξάρτησης και περίπου 6.000 συναντήσεις των Αλκοολικών Ανωνύμων.

Ο ακτιβισμός, το βραβείο και η αυτοβιογραφία

Μετατρέποντας την ασθένειά του σε πλατφόρμα δράσης, το 2011 ζήτησε από το αμερικανικό Κογκρέσο, ως εκπρόσωπος της Εθνικής Ένωσης Επαγγελματιών των Δικαστηρίων Ναρκωτικών, γενναία χρηματοδότηση για τα ειδικά δικαστήρια ναρκωτικών (drug courts), με σκοπό τη θεραπεία αντί της φυλάκισης. Τον Μάιο του 2013 τιμήθηκε με το βραβείο Champion of Recovery από το Γραφείο Εθνικής Πολιτικής Ελέγχου Ναρκωτικών του Λευκού Οίκου, επειδή είχε μετατρέψει την έπαυλή του στο Μαλιμπού σε μονάδα υποστήριξης για άνδρες που προσπαθούσαν να μείνουν νηφάλιοι (Perry House). Η μονάδα λειτούργησε με δικά του έξοδα από το 2013 έως το 2015.

Την ιστορία και τα τραύματά του τα κατέγραψε στα απομνημονεύματα «Friends, Lovers, and the Big Terrible Thing», που κυκλοφόρησαν τον Νοέμβριο του 2022 και έγιναν αμέσως μπεστ σέλερ στους New York Times. Σκοπός του βιβλίου ήταν να δώσει φωνή και ελπίδα σε ανθρώπους που πίστευαν ότι παλεύουν μόνοι.

Ο θάνατος και η ιατροδικαστική έκθεση

Στις 28 Οκτωβρίου 2023, ο Πέρι βρέθηκε αναίσθητος στο σπίτι του στο Pacific Palisades του Λος Άντζελες και κηρύχθηκε νεκρός στις 4:17 μ.μ. από τις μονάδες διάσωσης. Αν και πολλά πρώτα δημοσιεύματα έγραφαν ότι βρέθηκε σε εξωτερικό τζακούζι, η ιατροδικαστική έκθεση τον τοποθετεί στο θερμαινόμενο, συνδεδεμένο τμήμα της πισίνας του σπιτιού του. Η είδηση προκάλεσε παγκόσμιο σοκ.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2023, η ιατροδικαστική υπηρεσία της κομητείας του Λος Άντζελες έκρινε τον θάνατο ατυχηματικό και κατέγραψε ως αιτία τις οξείες επιδράσεις της κεταμίνης. Ως παράγοντες που συνέβαλαν αναφέρθηκαν ο πνιγμός, η στεφανιαία νόσος και οι επιδράσεις της βουπρενορφίνης. Σύμφωνα με την έκθεση, ο ηθοποιός ήταν καθαρός από ουσίες για 19 μήνες και έκανε ιατρικά εγκεκριμένη θεραπεία με εγχύσεις κεταμίνης για κατάθλιψη και άγχος. Η τελευταία του ιατρική συνεδρία είχε πραγματοποιηθεί περίπου μιάμιση εβδομάδα πριν από τον θάνατό του. Η ποσότητα στο αίμα του όμως (που αντιστοιχούσε σε γενική αναισθησία) δεν μπορούσε να προέρχεται από εκείνη τη θεραπεία, καθώς ο χρόνος ημιζωής της κεταμίνης είναι μόλις τρεις με τέσσερις ώρες. Το πώς και από ποιον την είχε προμηθευτεί την ημέρα του θανάτου του αποτέλεσε αντικείμενο ομοσπονδιακής έρευνας.

Οι πέντε καταδίκες για τον θάνατό του

Στις 15 Αυγούστου 2024, έπειτα από έρευνα της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (DEA), το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ απήγγειλε κατηγορίες σε πέντε άτομα που εκμεταλλεύτηκαν τον εθισμό του. Κατηγορούμενοι ήταν ο προσωπικός βοηθός του, Κένεθ Ιουαμάσα, οι γιατροί Σαλβαδόρ Πλασένσια και Μαρκ Τσάβες, ο μεσάζοντας Έρικ Φλέμινγκ και η Τζασβίν Σάνγκα, γνωστή στο κύκλωμα ως «Ketamine Queen». Και οι πέντε ομολόγησαν ενοχή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο Ιουαμάσα (ο οποίος δεν είχε ιατρική εκπαίδευση) έκανε στον Πέρι τις ενέσεις κεταμίνης που προμηθευόταν από τον Φλέμινγκ, ο οποίος με τη σειρά του τις αγόραζε από τη Σάνγκα. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η μοιραία δόση. Ο Πλασένσια δεν προμήθευσε την κεταμίνη της 28ης Οκτωβρίου, αλλά είχε πουλήσει ο ίδιος φιάλες στον βοηθό και τον δίδαξε να κάνει τις ενέσεις, αδιαφορώντας για τους κινδύνους.

Η νομική διαδικασία κατέληξε σε βαρύτατες ποινές. Ο Πλασένσια καταδικάστηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2025 σε 30 μήνες φυλάκιση και ο Τσάβες στις 16 Δεκεμβρίου 2025 σε οκτώ μήνες κατ’ οίκον περιορισμού, τρία χρόνια επιτήρησης και 300 ώρες κοινωνικής εργασίας. Η Σάνγκα καταδικάστηκε στις 8 Απριλίου 2026 σε 15 χρόνια φυλάκιση και ο Φλέμινγκ τον Μάιο του 2026 σε δύο χρόνια. Στις 27 Μαΐου 2026, ο Ιουαμάσα καταδικάστηκε σε 41 μήνες φυλάκισης και σε πρόστιμο 10.000 δολαρίων, και έγινε ο πέμπτος και τελευταίος κατηγορούμενος που έλαβε ποινή.

Η ενότητα αυτή ισχύει έως τον Οκτώβριο του 2026.

Πού αναπαύεται ο Μάθιου Πέρι

Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2023, σε απόλυτα στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, με την παρουσία των γονέων του και των πέντε βασικών συμπρωταγωνιστών του από την τηλεοπτική σειρά. Αναπαύεται στο ιστορικό νεκροταφείο Forest Lawn Memorial Park, στο Hollywood Hills του Λος Άντζελες.

Ο συγκεκριμένος τόπος μνήμης βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα στούντιο της Warner Bros, εκεί όπου γυρίστηκαν τα 236 επεισόδια της σειράς που καθόρισε τη ζωή του. Η ακριβής θέση του τάφου του βρίσκεται στο τμήμα Court of Remembrance, μέσα στον χώρο του Sanctuary of Treasured Love, δίπλα σε άλλα μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου όπως η Κάρι Φίσερ και ο Πολ Γουόκερ. [ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΕΓΩ: Να προστεθεί φωτογραφία του εξωτερικού μνημείου από το Court of Remembrance].

Η μνήμη του και το Ίδρυμα

Λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του δημιουργήθηκε το Matthew Perry Foundation, το οποίο προσφέρει άμεση οικονομική υποστήριξη και καθοδήγηση σε ανθρώπους που νοσούν από εξάρτηση. Ο ίδιος είχε δηλώσει εμφατικά στο παρελθόν ότι ήθελε να τον θυμούνται πρώτα για όσους βοήθησε να μείνουν νηφάλιοι, και έπειτα για την επιτυχία του στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία

• Όταν ήταν περίπου δέκα ετών, είχε χτυπήσει στον προαύλιο χώρο του σχολείου τον συμμαθητή του και μετέπειτα πρωθυπουργό του Καναδά, Τζάστιν Τριντό. Το 2017 ο Τριντό απάντησε αστειευόμενος μέσω X (τότε Twitter), προκαλώντας τον σε ρεβάνς.
• Του έλειπε το πάνω μέρος από το μεσαίο δάκτυλο του δεξιού του χεριού, αποτέλεσμα ενός ατυχήματος με πόρτα αυτοκινήτου όταν ήταν νήπιο. Το έκρυβε συχνά στις σκηνές του.
• Το 2004 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο αναλαμβάνοντας ένα επεισόδιο της σειράς «Scrubs», στο οποίο εμφανίστηκε και ως guest ηθοποιός ο πατέρας του.
• Έδωσε τη φωνή του στον γκάνγκστερ Μπένι στο βιντεοπαιχνίδι «Fallout: New Vegas» (2010). Εξασφάλισε τον ρόλο επειδή είχε κάνει δώρο ένα αντίτυπο του προηγούμενου παιχνιδιού της σειράς στην Έλεν Ντε Τζένερις, κατά τη διάρκεια της εκπομπής της.
• Έπαιξε και στη σκηνή του Λονδίνου πολύ πριν το δικό του θεατρικό, συμμετέχοντας το 2003 στο έργο του Ντέιβιντ Μάμετ «Sexual Perversity in Chicago».

Συχνές ερωτήσεις