Καίτη Γκρέυ

Η Καίτη Γκρέυ (1924–2025), κατά κόσμον Αθανασία Γκιζίλη, ήταν μία από τις μεγάλες λαϊκές τραγουδίστριες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Η βιογραφία της ξεκινά με μια υιοθεσία στη Σάμο, περνά από τον Πειραιά και τις πίστες της Αθήνας και φτάνει στο «Βουνό» του 1954. Πέθανε στη Νέα Σμύρνη, στις 19 Ιανουαρίου 2025.

Η βιογραφία της Καίτης Γκρέυ ξεκινά στη Σάμο

Η Αθανασία Γκιζίλη γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1924 στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου, σε οικογένεια με τρία ακόμη παιδιά. Η φτώχεια ήταν τέτοια που η μητέρα της έδωσε για υιοθεσία εκείνη και τον αδελφό της, τον Γιάννη. Η ίδια είπε αργότερα ότι ήταν ενός έτους όταν την πήρε ένα ζευγάρι από τα Ταμπούρια του Πειραιά, ύστερα από προξενιό της αδελφής της θετής της μητέρας, που ζούσε κι αυτή στη Σάμο.

Οι θετοί γονείς λέγονταν Κώστας και Ευρύκλεια Καλαϊτζή. Το κορίτσι μεγάλωσε ως Αγγελική Καλαϊτζή και μέσα στο σπίτι το φώναζαν Κικίτσα. Το «Καίτη Γκρέυ» ήρθε αργότερα, ως καλλιτεχνικό όνομα.

Μερικά ρεπορτάζ δίνουν ως πραγματικό της όνομα το Αγγελική Καλαϊτζή. Το Αρχείο της ΕΡΤ γράφει Αθανασία Γκιζίλη, δηλαδή το όνομα της γέννησης, και αυτό κρατάμε.

Οι θετοί γονείς και η μέρα που γνώρισε τη βιολογική της μητέρα

Στο σπίτι δεν της είχαν πει ότι ήταν υιοθετημένη. Θυμόταν μια «θεία» που της έφερνε σοκολάτες και καραμέλες. Μια μέρα, γυρνώντας από το νηπιαγωγείο, τη συνάντησε στον δρόμο με έναν αστυνομικό, και η γυναίκα την πήρε στο σπίτι της και της είπε ποια ήταν.

Η θετή μητέρα, που είχε καλέσει την αστυνομία, έμεινε στη μνήμη της ως η γυναίκα που τη λάτρεψε και ήταν η πραγματική της μάνα. Τον θετό της πατέρα τον έχασε όταν ήταν επτά ετών. Από τότε η Ευρύκλεια έμεινε μόνη με το παιδί και η οικογένεια ζούσε στην ανέχεια.

Ο πόλεμος: από τη Σάμο στο Σινά και πίσω στον Πειραιά

Στην Κατοχή η θετή μητέρα την έστειλε στη Σάμο, για να γλιτώσει από την πείνα και τους βομβαρδισμούς. Η ίδια είπε ότι βρέθηκε στη φροντίδα μιας θείας που την κακοποιούσε, και ότι τη διέσωσε ένας Ιταλός, που την έβαλε σε βάρκα με μια άλλη ελληνική οικογένεια για να περάσουν στην απέναντι τουρκική ακτή.

Ακολούθησε περιπλάνηση σε Τουρκία και Παλαιστίνη, ως τη χερσόνησο του Σινά, και η επιστροφή στον Πειραιά το 1945. Η Ευρύκλεια τη νόμιζε νεκρή. Για να ζήσουν, η Αγγελική δούλεψε ως μοδίστρα.

Το Αρχείο της ΕΡΤ διατηρεί την τηλεοπτική συνέντευξη της Καίτης Γκρέυ στον Γιάννη Κριτσαντώνη, παραγωγής 1997, όπου μιλά για αυτά τα χρόνια, την κακοποίηση που δέχτηκε και την αναζήτηση της θετής μητέρας της. Μπορείς να τη δεις στη σελίδα του Αρχείου ΕΡΤ.

Γιατί οι ηλικίες στις αφηγήσεις της δεν ταιριάζουν

Η καθιερωμένη ημερομηνία γέννησης, 14 Μαΐου 1924, δεν συμβαδίζει με τις ηλικίες που η ίδια έδινε για τα γεγονότα της εποχής. Το Αρχείο της ΕΡΤ περιγράφει την αφήγησή της για ένα εννιάχρονο παιδί σε στρατόπεδο προσφύγων στη Μέση Ανατολή, από το 1941 ως το 1945. Η ΕΡΤ και το ertnews τη βάζουν να παντρεύεται στα 14 της, ενώ το LiFO γράφει ότι στα 18 της είχε πίσω της έναν αποτυχημένο γάμο και δύο παιδιά.

Οι γιοι της γεννήθηκαν το 1947 και το 1950, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ένα κορίτσι εννέα ετών το 1941 θα είχε γεννηθεί γύρω στο 1932, όχι το 1924. Η Βικιπαίδεια βάζει τον γάμο στα 15, και ο Στέλιος Καζαντζίδης, με τον οποίο έζησε πέντε χρόνια, γεννήθηκε το 1931.

Καμία πηγή που ελέγξαμε δεν εξηγεί τη διαφορά και δεν έχει δημοσιευτεί κάποιο επίσημο έγγραφο. Το «Έφυγαν» κρατά την ημερομηνία που επαναλαμβάνουν η ΕΡΤ, το ΑΠΕ-ΜΠΕ και η Βικιπαίδεια, και όπου αναφέρει ηλικίες τις παρουσιάζει ως δική της μαρτυρία.

Ο πρώτος γάμος με τον Νίκο Ηλιάδη

Σύμφωνα με το ertnews, ένας γείτονας, ο Νίκος Ηλιάδης, ζήτησε σε γάμο το κορίτσι και ήταν 22 χρόνια μεγαλύτερός του. Εκείνη τον παντρεύτηκε χωρίς να τον θέλει. Στην αυτοβιογραφία της περιέγραψε έναν σύζυγο που την περιόριζε σχεδόν μέσα στο σπίτι.

Το Αρχείο της ΕΡΤ καταγράφει ότι μίλησε και για τον αγώνα της να διεκδικήσει τον γιο της από τον πρώτο της άνδρα. Από τον γάμο γεννήθηκαν ο Φίλιππος, το 1947, και ο Βασίλης, το 1950. Ο γάμος έληξε με χωρισμό.

Παντρεύτηκε ξανά, τον χρυσοχόο Μιχάλη Παπαναστασόπουλο. Οι πηγές δεν δίνουν χρονολογίες για τον δεύτερο γάμο, ούτε άλλα παιδιά.

Από το «Πανελλήνιον» στα θεατρικά μπουλούκια

Η Κικίτσα λάτρευε τον Τζίμη Μακούλη, μεγάλο όνομα του ελαφρού τραγουδιού. Πήγε να τον δει στο καφενείο-εστιατόριο «Πανελλήνιον», στην Πανεπιστημίου, και εκεί την πρόσεξε το χορευτικό ζευγάρι Ντούο Ρεξ. Ξεκίνησε ως χορεύτρια και σύντομα έπαιζε ως ηθοποιός σε μπουλούκι.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρει τον θίασο της Ρίτας Τσάκωνα, όπου έπαιζε τη «Γκόλφω». Τραγουδούσε ευρωπαϊκό και ελαφρό ρεπερτόριο με τους μαέστρους Γιάννη Βέλλα και Γιώργο Μυρογιάννη και έκανε μαθήματα φωνητικής με τον Μεταξά. Εκείνη την περίοδο, σύμφωνα με το LiFO, απέκτησε και το καλλιτεχνικό της όνομα: η Κικίτσα Καλαϊτζή έγινε Καίτη Γκρέυ.

Το μπαρ του Μάριου και «Το Βουνό»

Η μετάβαση στο λαϊκό έγινε στην Αθήνα των αρχών του 1950. Κομβικό σημείο ήταν το μπαράκι του Μάριου, στην οδό Ίωνος κοντά στην Ομόνοια, όπου σύχναζαν συνθέτες, στιχουργοί, τραγουδιστές και μουσικοί του ρεμπέτικου και του λαϊκού.

Εκεί τη βρήκε ο Λουκάς Νταράλας και της πρότεινε να πει στο ραδιόφωνο «Το Βουνό», σε στίχους Ευάγγελου Πρέκα. Ήταν ακόμη άγνωστη και δεν είχε κάνει δίσκο, και το LiFO γράφει ότι στο στούντιο ενθουσιάστηκαν όλοι. Η ίδια θυμόταν, σε συνέντευξή της στον κυπριακό «Φιλελεύθερο» το 2018, ότι μέχρι τότε τραγουδούσε ευρωπαϊκά, ενώ ο Χρηστάκης και ο Άκης Πάνου, στο «Αττικόν», της έδιναν ό,τι λαϊκό υπήρχε.

Στη συνέχεια γνώρισε τον Αντώνη Λαουτάρη, και ο στιχουργός Χαράλαμπος Βασιλειάδης, ο «Τσάντας», την πήγε στην Columbia, όπου υπέγραψε συμβόλαιο για δίσκο, όπως περιγράφει το Αρχείο της ΕΡΤ.

Η πρώτη ηχογράφηση: 1952 ή 1953;

Το πρώτο της τραγούδι ήταν «Το δικό σου το μαράζι», γνωστό και ως «Να ‘χεις χάρη που σ’ αγαπώ», του Γιώργου Μητσάκη. Το Αρχείο της ΕΡΤ και το ΑΠΕ-ΜΠΕ το χρονολογούν στο 1952. Το Ogdoo και το LiFO το βάζουν στις 3 Νοεμβρίου 1953, και το LiFO σημειώνει ότι έγινε αμέσως επιτυχία, κάτι σπάνιο για ντεμπούτο.

Η ίδια περιέγραψε πώς ήταν τότε οι ηχογραφήσεις: η φωνή γραφόταν σε κερί και όποιος χαλούσε λιγότερα κεριά ξεχώριζε. Είπε ότι το τραγούδι βγήκε με την πρώτη και ότι το ξαναέγραψαν μία φορά ακόμη, ως εφεδρικό.

«Το Βουνό» και η φωνή που τράβηξε κόσμο

Το 1954 ηχογράφησε πρώτη «Το Βουνό», με δεύτερη φωνή τον Δημήτρη Ρουμελιώτη. Το LiFO ξεχωρίζει το ανέβασμα της φωνής της, με ψηλές νότες που δεν έχαναν σε όγκο. Η ίδια θυμόταν ότι, όταν δούλευε με τον Μπιθικώτση και τον Ζαμπέτα στον «Κήπο του Αλλάχ» στο Αιγάλεω, ο κόσμος στεκόταν σε ουρά για να ακούσει αυτή που λέει «Το Βουνό».

Ήταν λεπτοκαμωμένη, και πολλοί δεν πίστευαν ότι τέτοια φωνή έβγαινε από αυτό το κορίτσι. Αργότερα ο Γεράσιμος Κλουβάτος την έπεισε να πάει μαζί του στο «Ζέφυρο», ένα μαγαζί στο Νέο Ηράκλειο.

Στέλιος Καζαντζίδης: η γνωριμία και οι 14 κοινές ηχογραφήσεις

Σύμφωνα με την αφήγησή της στο βιβλίο «Αυτή είναι η ζωή μου», γνώρισε τον Καζαντζίδη το καλοκαίρι του 1953 στο «Ζέφυρο». Εκείνος υπηρετούσε τότε τη θητεία του. Η ίδια είχε γνωρίσει πρώτα τη μητέρα του, τη Γεσθημανή, και της έδινε μικρά ποσά για να στέλνει τσιγάρα στον γιο της.

Το Ogdoo καταγράφει 14 κοινές ηχογραφήσεις μέσα σε επτά μήνες, από το «Στη θάλασσα θα πέσω» στις 26 Οκτωβρίου 1954 ως το «Έφυγες και πού μ’ αφήνεις» στις 18 Μαΐου 1955. Σε δέκα από αυτές πρώτη φωνή είναι ο Καζαντζίδης, σε τρεις οι ρόλοι αντιστρέφονται και στο «Η μάνα μου θα κλάψει» τραγουδούν σε μορφή διαλόγου. Εκείνος είχε ήδη πάνω από τριάντα ηχογραφήσεις όταν εκείνη μπήκε για πρώτη φορά στο στούντιο.

Η σχέση τους κράτησε περίπου πέντε χρόνια και έφτασε σε αρραβώνα, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Τα δημοσιεύματα της εποχής έγραφαν ότι δεν παντρεύτηκαν επειδή διαφωνούσε η μητέρα του. Το φθινόπωρο του 1957 ο Καζαντζίδης γνώρισε τη Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη, και το LiFO βάζει εκεί το τέλος της σχέσης.

Η Γκρέυ είπε ότι εκείνος γύρισε μετά από έναν χρόνο, αλλά εκείνη είχε προχωρήσει και ήταν ευτυχισμένη με τον εφοπλιστή Νίκο Λαιμό. Ο βιογράφος της, Γιώργος Χρονάς, είπε ότι ο Καζαντζίδης θύμωσε με το βιβλίο της, επειδή δεν μιλούσε με καλά λόγια για τη μητέρα του.

Οι δυο τους έμειναν δεμένοι και μέσα από τη δισκογραφία. Το 1972 ηχογράφησε για τη Minos έναν ολόκληρο δίσκο με δώδεκα τραγούδια που είχε πρωτοπεί εκείνος. Το 1990 έγραψε η ίδια τα λόγια και τη μουσική του «Όταν ακούω Καζαντζίδη», που έδωσε το όνομά του σε άλμπουμ της.

Ο Τσιτσάνης και «Τα ξένα χέρια»

Το 1956, μέσω του Γιάννη Παπαϊωάννου, γνώρισε τον Βασίλη Τσιτσάνη. Σε πρώτη εκτέλεση τραγούδησε το «Για κύττα κόσμε», το ζεϊμπέκικο «Θέλω να είναι Κυριακή» (1961) και το χασάπικο «Τα ξένα χέρια» (1962). Το 1960 συμμετείχε στις ηχογραφήσεις των «Νύχτες μαγικές (Αραπίνες)» και «Σε τούτο το παλιόσπιτο», και το 1961 ηχογράφησε το «Για τα μάτια π’ αγαπώ» με τον Αντώνη Ρεπάνη και τον ίδιο τον Τσιτσάνη.

Τα «Ξένα χέρια» ακούστηκαν στην ταινία «Ορφανή σε ξένα χέρια» του Ερρίκου Θαλασσινού. Για όποιον ήξερε τη βιογραφία της, ο τίτλος είχε πρόσθετο βάρος, αφού η ίδια είχε πει «Μεγάλωσα στα ξένα χέρια», δίπλα σε μια γυναίκα που την αγάπησε σαν μάνα. Καμία πηγή δεν λέει ότι το τραγούδι γράφτηκε για εκείνη.

Τσιφτετέλια, πρώτες εκτελέσεις και ένα τραγούδι που δεν ήθελε να πει

Το LiFO τη θεωρεί κορυφαία στο τσιφτετέλι. Της έγραψαν ο Θόδωρος Δερβενιώτης το «Μια γυφτοπούλα αγάπησα» (1957), ο Γεράσιμος Κλουβάτος το «Άναψε το τσιγάρο» (1958), ο Στέλιος Χρυσίνης το «Κάτσε στον καναπέ μου» (1959) και ο Μπάμπης Μπακάλης το «Ο σκληρός χωρισμός» (1959).

Το «Τώπες και τώκανες» (1962) του Στέλιου Μακρυδάκη έγινε μία από τις μεγάλες επιτυχίες της, αν και η ίδια δεν ήθελε να το πει. Στο βιβλίο του 2006 θυμάται ότι το βρήκε σαν ποίημα, με τον ίδιο ρυθμό σε όλο το τραγούδι, και ότι την έπεισε ένας άνθρωπος της Columbia. Περίμενε να πετύχει ένα άλλο τραγούδι του Μακρυδάκη.

Έπειτα από πρώτη ματιά στα αρχεία, τα ονόματα που περνούν από τη δισκογραφία της είναι πολλά. Το LiFO γράφει ότι τραγούδησε ένα από τα πρώτα τραγούδια του Άκη Πάνου, το «Το παιδί μου απόψε πίνει» (1958), και πολύ νωρίς συνθέσεις του Τόλη Βοσκόπουλου (1964) και του Στέλιου Βαμβακάρη (1973). Έγραψε και η ίδια στίχους, σε 45άρι του 1966 με μουσική του Γιάννη Παλαιολόγου.

Η δεκαετία του 1960: πίστες, ταινίες και Αμερική

Στη δεκαετία του 1960 δούλευε στα μεγαλύτερα κέντρα της Αθήνας και ηχογραφούσε χωρίς σταματημό. Το LiFO και το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη θεωρούν την πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια της εποχής, με ημερομίσθιο πάνω από 8.000 δραχμές. Το LiFO προσθέτει ότι το αναγνώρισαν και ελληνικά δικαστήρια, σε διαμάχη με ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου. Η πληροφορία επαναλαμβάνεται από ρεπορτάζ σε ρεπορτάζ και δεν βρήκαμε την ίδια την απόφαση.

Στον κινηματογράφο το ΑΠΕ-ΜΠΕ μετρά 19 ταινίες, ως ηθοποιός και ως τραγουδίστρια. Η ακριβής φιλμογραφία διαφέρει ανά πηγή, γιατί άλλες καταγραφές μετρούν μόνο ρόλους και άλλες κάθε μουσική εμφάνιση. Το Ogdoo σημειώνει ένα τραγούδι που ηχογράφησε το 1965, το «Χριστέ μου βοήθα» του Τόλη Βοσκόπουλου, που ακούστηκε στην ταινία «Με ιδρώτα και δάκρυα» χωρίς να κυκλοφορήσει ποτέ σε δίσκο. Το 1966 το ηχογράφησε η Δούκισσα.

Από το 1967 περίπου πηγαινοερχόταν στην Αμερική, ως τα πρώτα χρόνια του 1970. Έπαιζε σε μαγαζιά της 8ης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη, όπως το Grecian Cave, το Britannia και το Istanbul Cabaret. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρει εμφανίσεις και σε Καναδά, Αυστραλία και Γερμανία.

Τα ίδια ρεπορτάζ γράφουν ότι γνώρισε τον Έλβις Πρίσλεϊ, τον Τζίμι Χέντριξ, τη Ρίτα Χέιγουορθ, τη Μαρία Κάλλας, τον Σταύρο Νιάρχο και τον Αριστοτέλη Ωνάση. Δεν δίνουν τόπο ή χρονολογία για καμία από αυτές τις συναντήσεις, γι’ αυτό δεν τις παρουσιάζουμε ως τεκμηριωμένο γεγονός.

Δύσκολα χρόνια για το είδος και η επιστροφή με το βιβλίο

Όταν κυριάρχησε το ελαφρολαϊκό, οι εταιρείες συνέχισαν να τυπώνουν παλιές επιτυχίες της σε LP, όπως το «Σήμερον» (EMI/Regal, 1971). Στα τέλη του 1970 και στις αρχές του 1980 έβγαλε προσωπικά LP σε μικρές εταιρείες: «Λόγια της νύχτας» (1975), «Όλα για σένα» (1978) και «Η Καίτη Γκρέυ τραγουδά Μπάμπη Μπακάλη» (1981). Συμμετείχε και στη «Λιτανεία» του Τσιτσάνη (1982), ενώ το «Θρήνοι κι Αναστάσιμα» (1983) ήταν με τραγούδια του Πάνου Τζαβέλλα.

Το 1982 ο Γιώργος Χρονάς τη βρήκε να ετοιμάζεται στη μουσική σκηνή «Ζυγός», στην Πλάκα, με τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη. Άρχισαν να γράφουν τη βιογραφία της στο σπίτι της στη Νέα Σμύρνη. Το βιβλίο «Αυτή είναι η ζωή μου» (Οδός Πανός) χρονολογείται το 1983 από το LiFO και το 1987 από το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σύμφωνα με τον Χρονά, η δημοσιότητα του βιβλίου της έδωσε δεύτερη καριέρα, ως το 1996–97. Το 1986–87 εμφανίστηκε στην εκπομπή του Διονύση Σαββόπουλου «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι» στην ΕΡΤ, με την ορχήστρα του Βασίλη Τσιτσάνη. Το 2006 κυκλοφόρησε η δεύτερη αυτοβιογραφία της, «Έτσι όπως τα έζησα», με επιμέλεια του Νίκου Νικόλιζα.

Η δεκαετία του 1990: «Μια γυναίκα μόνο ξέρει» και η αποχώρηση

Το 1990 έβγαλε με τον Βαγγέλη Σίμο το άλμπουμ «Όταν ακούω Καζαντζίδη» και το 1991 τραγούδησε το ζεϊμπέκικο «Το κτύπημα του χωρισμού» σε δίσκο του Γιώργου Ζαμπέτα. Το 1993 το «Μια γυναίκα μόνο ξέρει», στο άλμπουμ «Άλλη μια φορά» των Εκείνος + Εκείνος, έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της διαδρομής της. Το τραγούδι την έφερε σε νεότερους ακροατές, μπήκε σε συλλογές και ξαναγράφτηκε σε ρεμίξ.

Ακολούθησαν το «Τραγουδάτε μωρέ!» (1994), με το «Θα σε γελάσω» μαζί με τον Χρήστο Δάντη, και το «Όπως παλιά» (1996), με τραγούδια των Γιάννη Καραλή και Πάνου Φαλάρα. Σε εκείνο τον δίσκο παρουσίασε και την εγγονή της, την Αγγελική Ηλιάδη.

Το Αρχείο της ΕΡΤ βάζει το 1996 ως το τέλος της δισκογραφικής της πορείας και της παρουσίας της στα νυχτερινά κέντρα. Ο Χρονάς λέει ότι ήθελε μια τελευταία εμφάνιση με άλλους τραγουδιστές, δεν βρήκε την ανταπόκριση που περίμενε και σταμάτησε.

Η τηλεοπτική σειρά που δεν ολοκληρώθηκε

Το 1995 ο Κώστας Φέρρης υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 για σειρά με θέμα τη ζωή της. Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτο, αλλά ο προϋπολογισμός δεν έφτασε για τα 26 επεισόδια της σύμβασης. Το τραγούδι των τίτλων, «Εγώ σε νίκησα ζωή», με τον Γιάννη Πάριο, δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Πόσα τραγούδια ηχογράφησε

Η ΕΡΤ και το ΑΠΕ-ΜΠΕ γράφουν ότι ηχογράφησε πάνω από 1.500 τραγούδια ως το 1996. Ο μουσικός ερευνητής Θανάσης Γιώγλου, στο Ogdoo, γράφει ότι τα στοιχεία που έχει δίνουν 460 τραγούδια από το 1953 ως το 1996: 419 ως πρώτη φωνή και 41 ως δεύτερη, χωρίς τα ακυκλοφόρητα. Θεωρεί υπερβολές τα «τρεις και τέσσερις χιλιάδες» που διάβασε μετά τον θάνατό της.

Η διαφορά είναι μεγάλη και καμία πηγή δεν την εξηγεί. Γι’ αυτό το «Έφυγαν» δεν δίνει ακριβή αριθμό. Ο Γιώγλου καταγράφει και εννέα ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1960 που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ σε δίσκο.

Οικογένεια: Φίλιππος, Βασίλης και Αγγελική Ηλιάδη

Ο Βασίλης Ηλιάδης (1950–2021) ήταν ο πατέρας της τραγουδίστριας Αγγελικής Ηλιάδη. Η Καίτη Γκρέυ είχε και τον γιο της Φίλιππο, καθώς και τον εγγονό της Κώστα Ηλιάδη. Όταν η Αγγελική την αποχαιρέτησε στο Instagram, έγραψε στη γιαγιά της να «πάρει αγκαλιά τον Βασίλη» και να ξεκουραστεί.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της, Όθωνα Παπαδόπουλο, χρειάστηκε δικαστική προσπάθεια για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της στο διαμέρισμά της στη Νέα Σμύρνη. Ο εγγονός της Κώστας ήταν δικαστικός συμπαραστάτης της.

Η ταινία «Υπάρχω»

Η ζωή της με τον Καζαντζίδη μπήκε στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Υπάρχω» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, που έκανε πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου 2024, έναν μήνα πριν πεθάνει. Την Καίτη Γκρέυ υποδύεται η Κλέλια Ρένεση, τον Καζαντζίδη ο Χρήστος Μάστορας και τη Μαρινέλλα η Ασημένια Βουλιώτη.

Ο δικηγόρος της είπε ότι η οικογένεια είχε στείλει εξώδικο προειδοποιητικό στην παραγωγή, για να μη θιγεί η προσωπική της ζωή. Η απάντηση που πήραν, κατά τον ίδιο, ήταν ότι η αφήγηση της ταινίας σταματούσε πριν από τις έντονες διενέξεις του Καζαντζίδη με συνεργάτες του.

Τα τελευταία χρόνια και ο θάνατος

Τα τελευταία της χρόνια τα έζησε στο διαμέρισμά της στη Νέα Σμύρνη. Στις 27 Φεβρουαρίου 2024 μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο με κολπική μαρμαρυγή, λοίμωξη του αναπνευστικού και παλμούς που έφταναν τους 190, και νοσηλεύτηκε σε ΜΕΘ. Πήρε εξιτήριο γύρω στην Καθαρά Δευτέρα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Espresso.

Ο Τύπος έγραψε ότι έγινε 100 ετών τον Μάιο του 2024. Το βράδυ της Τρίτης 8 Οκτωβρίου 2024 μεταφέρθηκε ξανά στο νοσοκομείο, αυτή τη φορά με εγκεφαλικό επεισόδιο. Η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη, είπε ότι υπήρχαν και άλλα προβλήματα, με λοιμώξεις.

Η Καίτη Γκρέυ πέθανε το πρωί της Κυριακής 19 Ιανουαρίου 2025, γύρω στις 10:00, στο σπίτι της στη Νέα Σμύρνη. Δεν έχει ανακοινωθεί από την οικογένεια ή αρμόδια αρχή συγκεκριμένη αιτία θανάτου. Δεν γράφουμε ότι οφείλεται στο εγκεφαλικό του Οκτωβρίου, γιατί καμία πηγή δεν το λέει.

Η κηδεία και τα δύο τραγούδια που ζήτησε

Η κηδεία έγινε την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2025, στις 16:00, στο Κοιμητήριο Νέας Σμύρνης. Πριν από αυτήν, από τις 12:00 ως τις 15:00, η σορός τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Η ίδια είχε φροντίσει τις λεπτομέρειες. Ζήτησε ένα μαύρο φόρεμα με χρυσή δαντέλα, που φορούσε στο σπίτι όταν είχε επίσημες επισκέψεις, καθώς και μουσικούς με μπουζούκια και δύο τραγούδια, «Το Βουνό» και «Τα ξένα χέρια». Σύμφωνα με τον Νέο Κόσμο, μια ορχήστρα με μπουζούκια συνόδευσε τη σορό ως την ταφή, και μέλη του Συλλόγου Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη ταξίδεψαν από την Εύβοια.

Πού αναπαύεται η Καίτη Γκρέυ

Η Καίτη Γκρέυ αναπαύεται στο Κοιμητήριο Νέας Σμύρνης, στην Αττική. Δεν βρήκαμε δημοσιευμένο αριθμό ή τμήμα του τάφου, γι’ αυτό δεν καταγράφουμε θέση. Αν ψάχνεις άλλα μέρη μνήμης, δες τη σελίδα με τους τάφους διασήμων και τους τόπους μνήμης.

Η θέση της στο λαϊκό τραγούδι

Η Γκρέυ ανήκει στη γενιά που πέρασε από το ρεμπέτικο στο μεταπολεμικό λαϊκό. Το LiFO την περιγράφει ως ερμηνεύτρια με αγέρωχο και λιτό ύφος, που εξέφραζε τα συναισθήματα των λαϊκών ανθρώπων της εποχής της. Η ίδια έλεγε για τον εαυτό της, σε συνέντευξη στο περιοδικό «Δίφωνο» τον Ιανουάριο του 1997:

«Ένα απλό παιδί που ξεκίνησε πολύ φτωχό.»

Στο αρχείο μας θα βρεις και άλλους Έλληνες τραγουδιστές και μουσικούς που έφυγαν, καθώς και τη λίστα με τις βιογραφίες διασήμων.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία

• Ο Καζαντζίδης είχε ήδη πάνω από τριάντα ηχογραφήσεις όταν εκείνη ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι, τον Νοέμβριο του 1953.
• Το πρώτο της τραγούδι, κατά τη δική της μαρτυρία, γράφτηκε σε κερί και βγήκε με την πρώτη λήψη.
• Έγραψε η ίδια τα λόγια και τη μουσική του «Όταν ακούω Καζαντζίδη» (1990), και στίχους σε δίσκο του 1966 με μουσική του Γιάννη Παλαιολόγου.
• Το «Χριστέ μου βοήθα» του Τόλη Βοσκόπουλου, με τη φωνή της (1965), δεν βγήκε σε δίσκο. Το 1966 το ηχογράφησε η Δούκισσα.
• Το 1995 ετοιμαζόταν σειρά για τη ζωή της στον ΑΝΤ1, με 26 επεισόδια στη σύμβαση και τίτλους με τον Γιάννη Πάριο.
• Ήταν ζωντανή όταν έκανε πρεμιέρα η ταινία «Υπάρχω» στις 19 Δεκεμβρίου 2024, έναν μήνα πριν από τον θάνατό της.

Συχνές ερωτήσεις