Το βράδυ του Σαββάτου 3 Οκτωβρίου 1970, η Janis Joplin έφυγε από το Sunset Sound Recorders στο Hollywood γνωρίζοντας ότι το νέο της άλμπουμ πλησίαζε στο τέλος του. Η Full Tilt Boogie Band είχε ολοκληρώσει το instrumental track του «Buried Alive in the Blues» και εκείνη είχε συμφωνήσει με τον παραγωγό Paul Rothchild να επιστρέψει την επόμενη ημέρα για να προσθέσει τη φωνή της. Αντί γι’ αυτό, η Κυριακή θα περνούσε με τους συνεργάτες της να περιμένουν μια τραγουδίστρια που δεν εμφανιζόταν. Το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου, ο road manager John Byrne Cooke πήγε στο δωμάτιο 105 του Landmark Motor Hotel και τη βρήκε νεκρή στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Ήταν 27 ετών.[1]

Οι τελευταίες ώρες της Janis Joplin έχουν αποκτήσει σχεδόν κινηματογραφική μορφή: το studio, το Barney’s Beanery, η νυχτερινή επιστροφή στο ξενοδοχείο, η σύντομη επαφή με τον υπάλληλο της ρεσεψιόν, η ψυχεδελική Porsche στο parking και η απουσία της από το session της επόμενης ημέρας. Το μεγαλύτερο μέρος του βασικού χρονολογίου μπορεί να τεκμηριωθεί. Κάποιες από τις πιο διάσημες λεπτομέρειες, όμως, προέρχονται από μεταγενέστερες βιογραφίες και αναμνήσεις, ενώ άλλες έχουν αλλάξει ελαφρά κάθε φορά που επαναλαμβάνονται. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο να κάνουμε το τέλος της πιο δραματικό. Ήταν ήδη αρκετά δραματικό. Βρίσκεται στο να ξεχωρίσουμε τι γνωρίζουμε από τον επίσημο φάκελο, τι θυμήθηκαν οι άνθρωποι που ήταν εκεί και τι προστέθηκε αργότερα στον μύθο.

Τι θα διαβάσεις

1. Το Pearl και η Janis των τελευταίων εβδομάδων
2. 1 Οκτωβρίου: η τελευταία ολοκληρωμένη ηχογράφηση
3. 3 Οκτωβρίου: «Buried Alive in the Blues»
4. Πώς ήταν η διάθεσή της στο studio
5. Οι προσωπικές εντάσεις πίσω από την τελευταία ημέρα
6. Barney’s Beanery: η τελευταία έξοδος
7. Η επιστροφή στο Landmark Motor Hotel
8. Η τελευταία γνωστή επαφή
9. Τι μπορούμε πραγματικά να πούμε για την ώρα θανάτου
10. 4 Οκτωβρίου: η άδεια θέση στο Sunset Sound
11. Ο John Byrne Cooke και η ανακάλυψη στο δωμάτιο 105
12. Τι έδειξε η νεκροψία
13. Τι υπήρχε πραγματικά στο δωμάτιο;
14. Η θεωρία της ασυνήθιστα ισχυρής ηρωίνης
15. Ατύχημα ή αυτοκτονία;
16. Το φωνητικό που δεν ηχογραφήθηκε ποτέ
17. Το Pearl μετά τον θάνατό της
18. Τι κυκλοφορεί λάθος
19. Τι γνωρίζουμε και τι παραμένει αβέβαιο
20. Συχνές ερωτήσεις

Το Pearl και η Janis των τελευταίων εβδομάδων

Τον Σεπτέμβριο και τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου 1970 η Joplin βρισκόταν στο Los Angeles για να ολοκληρώσει αυτό που θα γινόταν το Pearl. Για πρώτη φορά συνεργαζόταν δισκογραφικά με τη Full Tilt Boogie Band, ένα συγκρότημα με το οποίο είχε βρει μια διαφορετική μουσική ισορροπία από τις προηγούμενες περιόδους της καριέρας της. Παραγωγός ήταν ο Paul A. Rothchild, ήδη γνωστός για τη δουλειά του με τους Doors.

Το κλίμα των sessions έχει σημασία επειδή έρχεται σε αντίθεση με την απλοϊκή εικόνα μιας γυναίκας που τις τελευταίες ημέρες της είχε πάψει να ενδιαφέρεται για το μέλλον. Οι ηχογραφήσεις προχωρούσαν. Υπήρχαν τραγούδια σχεδόν έτοιμα, ενορχηστρώσεις που ολοκληρώνονταν και συγκεκριμένο πρόγραμμα για τις τελευταίες εργασίες. Το επίσημο site της Joplin περιγράφει το Pearl ως το μοναδικό album που ηχογράφησε με τη Full Tilt Boogie Band και ως τον δίσκο που περιέχει τις τελευταίες ολοκληρωμένες studio recordings της.[3]

Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, στις 12 Αυγούστου 1970, είχε εμφανιστεί στο Harvard Stadium της Βοστώνης με τη Full Tilt Boogie Band. Το PBS καταγράφει αυτή την εμφάνιση ως την τελευταία δημόσια συναυλία της. Δεν γνώριζε ότι θα ήταν η τελευταία. Ούτε το Pearl είχε σχεδιαστεί ως αποχαιρετιστήριο έργο. Η μεταθανάτια σημασία του προέκυψε επειδή η ζωή της σταμάτησε ενώ ο δίσκος ήταν ακόμη υπό κατασκευή.[1]

1 Οκτωβρίου 1970: η τελευταία ολοκληρωμένη ηχογράφηση

Δύο ημέρες πριν από την τελευταία της νύχτα, η Janis ηχογράφησε το «Mercedes Benz». Η ημερομηνία ήταν 1 Οκτωβρίου 1970 και η ηχογράφηση έγινε στο Sunset Sound.

Το τραγούδι ήταν ασυνήθιστο για τον δίσκο: χωρίς κανονική συνοδεία της μπάντας, σχεδόν γυμνό, με τη φωνή της στο κέντρο. Τα στοιχεία της sessionography καταγράφουν το «Mercedes Benz» στο Sunset Sound την 1η Οκτωβρίου 1970.[2]

Αυτό χρειάζεται διευκρίνιση επειδή γράφεται συχνά ότι το «Mercedes Benz» ηχογραφήθηκε «την ημέρα που πέθανε». Δεν είναι σωστό. Ήταν η τελευταία ολοκληρωμένη ηχογράφηση τραγουδιού της, αλλά πραγματοποιήθηκε την 1η Οκτωβρίου, τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό της.

3 Οκτωβρίου: «Buried Alive in the Blues»

Το Σάββατο 3 Οκτωβρίου η Full Tilt Boogie είχε δουλέψει πάνω στο «Buried Alive in the Blues», σύνθεση του Nick Gravenites. Η Janis πήγε στο Sunset Sound για να ακούσει το instrumental track.

Το PBS καταγράφει με σαφήνεια ότι εκείνη την ημέρα η Joplin άκουσε το instrumental και ότι το vocal session είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 4 Οκτωβρίου.[1]

Η λεπτομέρεια είναι σημαντική γιατί αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε την τελευταία ημέρα. Δεν πήγε στο studio για ένα τελευταίο συμβολικό τραγούδι. Πήγε επειδή υπήρχε κανονική δουλειά σε εξέλιξη και συγκεκριμένη υποχρέωση για την επόμενη ημέρα.

Το παράδοξο βρίσκεται μόνο στη γνώση που έχουμε εμείς εκ των υστέρων: ένα τραγούδι με τίτλο Buried Alive in the Blues έμεινε χωρίς τη φωνή της επειδή πέθανε πριν από το προγραμματισμένο vocal take. Το instrumental διατηρήθηκε τελικά στο Pearl αντί να αντικατασταθεί η Joplin από άλλη τραγουδίστρια.[4]

Πώς ήταν η διάθεσή της στο studio;

Μεταγενέστερες αφηγήσεις ανθρώπων γύρω από τις sessions δεν παρουσιάζουν μια Joplin που είχε εγκαταλείψει τη δουλειά της. Αντίθετα, η πρόοδος του δίσκου φαίνεται ότι την ενθουσίαζε. Οι ηχογραφήσεις πλησίαζαν στο τέλος και η σχέση της με τη νέα μπάντα θεωρούνταν μουσικά ιδιαίτερα παραγωγική.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσωπική της ζωή ήταν ήρεμη ή ότι η εξάρτηση είχε εξαφανιστεί. Σημαίνει όμως ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τραγωδία της επόμενης νύχτας για να ξαναγράψουμε κάθε προηγούμενη στιγμή σαν να ήταν προμήνυμα θανάτου.

Σε μεταγενέστερες βιογραφικές ανασυνθέσεις, άνθρωποι του studio θυμήθηκαν ότι μπορούσε την ίδια ημέρα να εκφράζει θυμό ή απογοήτευση για προσωπικά ζητήματα και ταυτόχρονα ενθουσιασμό για το πώς ακουγόταν ο δίσκος. Αυτές οι δύο πραγματικότητες δεν αλληλοαναιρούνται.

Οι προσωπικές εντάσεις πίσω από την τελευταία ημέρα

Γύρω από τις τελευταίες ημέρες εμφανίζονται συχνά δύο ονόματα: ο Seth Morgan και η Peggy Caserta. Μεταγενέστερες βιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι υπήρχαν προσωπικές προσδοκίες και σχέδια για εκείνο το Σαββατοκύριακο που δεν πραγματοποιήθηκαν όπως είχε περιμένει η Joplin.

Αυτό είναι ένα από τα σημεία όπου χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι εκδοχές των προσωπικών σχέσεων της Joplin έχουν αλλάξει μέσα στα χρόνια, ιδιαίτερα επειδή αρκετές λεπτομέρειες καταγράφηκαν πολύ αργότερα και ορισμένοι από τους ανθρώπους που μίλησαν αναθεώρησαν δικές τους προηγούμενες αφηγήσεις.

Επομένως, το ασφαλές συμπέρασμα δεν είναι «πέθανε επειδή την εγκατέλειψαν» ή «ήταν μόνη και απελπισμένη». Αυτές είναι ψυχολογικές αφηγήσεις που προχωρούν πέρα από τα στοιχεία. Ο επίσημος φάκελος κατέληξε σε τυχαία υπερδοσολογία, όχι σε αυτοκτονία.

Barney’s Beanery: η τελευταία έξοδος

Μετά την παραμονή στο studio, η Joplin πέρασε από το Barney’s Beanery στη Santa Monica Boulevard, ένα από τα χαρακτηριστικότερα στέκια της rock σκηνής του Los Angeles.

Το Barney’s ήταν ήδη τόπος συνάντησης μουσικών, καλλιτεχνών και ανθρώπων της νυχτερινής ζωής. Η Janis ήταν γνωστή θαμώνας και το όνομά της συνδέθηκε τόσο έντονα με το μαγαζί ώστε το Los Angeles Times έχει αναφερθεί σε αυτό ως το μέρος όπου «λέγεται» ότι έφαγε το τελευταίο της γεύμα ή ήπιε το τελευταίο της ποτό.[5]

Η λέξη «λέγεται» έχει σημασία. Οι ακριβείς λεπτομέρειες —τι έφαγε, πόσα ποτά ήπιε, πόση ώρα έμεινε και ποιοι παρέμειναν μαζί της μέχρι το τέλος— διαφοροποιούνται στις μεταγενέστερες αφηγήσεις. Η βασική ακολουθία όμως είναι σταθερή: Sunset Sound, Barney’s Beanery, επιστροφή στο Landmark.

Η επιστροφή στο Landmark Motor Hotel

Το Landmark Motor Hotel βρισκόταν στη διεύθυνση 7047 Franklin Avenue στο Hollywood. Αργότερα έγινε γνωστό ως Highland Gardens Hotel. Η Janis έμενε στο δωμάτιο 105, σε μικρή απόσταση από το Sunset Sound και τη νυχτερινή ζωή της περιοχής.

Το Los Angeles Times, πενήντα χρόνια αργότερα, επισκέφθηκε ξανά τον χώρο και κατέγραψε ότι το δωμάτιο 105 είχε παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίσιμο. Εκεί, στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι, βρέθηκε η Joplin το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου.[6]

Το γεγονός ότι έμενε σε ένα σχετικά απλό motor hotel ενώ ήταν ήδη μία από τις πιο αναγνωρίσιμες τραγουδίστριες της εποχής έχει συμβάλει στη μυθολογία του δωματίου. Δεν ήταν όμως μια τυχαία στάση εκείνης της νύχτας. Το Landmark αποτελούσε τη βάση της κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου των ηχογραφήσεων.

Η τελευταία γνωστή επαφή

Εδώ αρχίζει το κομμάτι της ιστορίας που γνωρίζουμε κυρίως μέσα από μεταγενέστερες βιογραφικές ανασυνθέσεις.

Σύμφωνα με αυτές, η Joplin εμφανίστηκε στη ρεσεψιόν για να πάρει ρέστα για το μηχάνημα τσιγάρων και αντάλλαξε λίγα λόγια με τον υπάλληλο. Αυτή η σύντομη επαφή παρουσιάζεται συχνά ως η τελευταία γνωστή συνάντησή της με άλλο άνθρωπο.

Δεν έχουμε, όμως, σύγχρονη πλήρη καταγραφή της συνομιλίας. Για τον λόγο αυτό είναι προτιμότερο να μη μετατρέπουμε τις μεταγενέστερες αναμνήσεις σε λεπτό προς λεπτό σενάριο.

Τι μπορούμε πραγματικά να πούμε για την ώρα θανάτου

Σε πολλά άρθρα εμφανίζεται μια πολύ συγκεκριμένη ώρα θανάτου, συχνά γύρω στη 01:30 ή 01:40. Είναι καλύτερο να μην παρουσιάζεται ως απόλυτα παρατηρημένη ώρα.

Κανείς δεν ήταν μέσα στο δωμάτιο μαζί της. Σύγχρονο δημοσίευμα της Harvard Crimson, βασισμένο στις πρώτες ανακοινώσεις των αρχών, ανέφερε ότι όταν βρέθηκε εκτιμήθηκε πως είχε πεθάνει αρκετές ώρες νωρίτερα.[8]

Τα διαθέσιμα δεδομένα είναι συμβατά με θάνατο κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 4ης Οκτωβρίου, αλλά δεν μετατρέπουν ένα εκτιμώμενο χρονικό παράθυρο σε ακριβή ώρα. Για αυτό και στο ACF η ώρα είναι καλύτερο να παραμείνει κενή.

4 Οκτωβρίου: η άδεια θέση στο Sunset Sound

Την Κυριακή η Janis είχε συγκεκριμένο λόγο να επιστρέψει στη δουλειά. Την περίμενε η ηχογράφηση του vocal track του «Buried Alive in the Blues».

Δεν εμφανίστηκε.

Στην αρχή η απουσία της δεν σήμαινε αυτομάτως καταστροφή. Σε μουσικά sessions τα προγράμματα αλλάζουν, άνθρωποι αργούν ή κοιμούνται μετά από μια νυχτερινή έξοδο. Όσο όμως περνούσε η ημέρα χωρίς επικοινωνία, η κατάσταση άρχισε να φαίνεται ασυνήθιστη.

Ο Paul Rothchild ανησύχησε και ο John Byrne Cooke, road manager της Joplin και της Full Tilt Boogie, πήγε στο Landmark για να τη βρει. Το PBS καταγράφει τον Cooke ως τον άνθρωπο που ανακάλυψε το σώμα της.[1]

Ο John Byrne Cooke και η ανακάλυψη στο δωμάτιο 105

Στις μεταγενέστερες ανασυνθέσεις της τελευταίας ημέρας, όταν ο Cooke έφτασε στο Landmark είδε τη χαρακτηριστική ψυχεδελική Porsche 356C της Joplin ακόμη στον χώρο στάθμευσης. Αυτό ενίσχυε την εντύπωση ότι δεν είχε φύγει από το ξενοδοχείο.

Ο Cooke μπήκε στο δωμάτιο 105 και τη βρήκε στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Το Los Angeles Times επιβεβαιώνει τη βασική θέση του σώματος, ενώ το PBS καταγράφει επίσης τον Cooke ως εκείνον που τη βρήκε.[6] [1]

Αυτό διορθώνει και μια συχνή παρανόηση: η Janis δεν βρέθηκε το επόμενο πρωί. Το πρωί και το απόγευμα της Κυριακής περνούσαν χωρίς να εμφανιστεί στο studio· η ανακάλυψη έγινε το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου.

Μεταγενέστερες αφηγήσεις του Cooke περιγράφουν επίσης ρέστα στο χέρι και τσιγάρα κοντά στο κρεβάτι, συνδέοντας τα αντικείμενα με την υποτιθέμενη τελευταία επίσκεψη στη ρεσεψιόν. Αυτές οι λεπτομέρειες έχουν επαναληφθεί ευρέως, αλλά το ουσιαστικό και καλύτερα τεκμηριωμένο γεγονός είναι απλούστερο: η Joplin βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της αφού δεν εμφανίστηκε στη δουλειά.

Τι έδειξε πραγματικά η νεκροψία

Η νεκροψία πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1970 από το Los Angeles County Office of Chief Medical Examiner-Coroner. Το report φέρει τελική ημερομηνία 28 Οκτωβρίου.

Η επίσημη διατύπωση της αιτίας ήταν:

Η ανατομική εξέταση κατέγραψε πνευμονικό οίδημα και συμφόρηση, σπλαχνική συμφόρηση και σημεία ενέσεων και στα δύο χέρια, ορισμένα παλαιότερα και ορισμένα σχετικά πρόσφατα. Το σημαντικό για την αξιολόγηση του θανάτου είναι ότι η έκθεση αναφέρει ρητά πως δεν υπήρχε ένδειξη σοβαρού τραύματος ή βίας.[7]

Οι πρώτες ανακοινώσεις, πριν ολοκληρωθούν οι τοξικολογικές εξετάσεις, ήταν πιο γενικές. Το σύγχρονο δημοσίευμα της Harvard Crimson ανέφερε ότι είχε βρεθεί αλκοόλ στο αίμα και ότι απαιτούνταν περαιτέρω εξετάσεις για την ακριβή ταυτοποίηση της ουσίας που είχε προκαλέσει τον θάνατο.[8]

Η τελική εργαστηριακή αξιολόγηση ήταν εκείνη που μετέτρεψε τις πρώτες γενικές αναφορές περί overdose στη συγκεκριμένη διάγνωση της οξείας δηλητηρίασης από ηρωίνη/μορφίνη.

Τι υπήρχε πραγματικά στο δωμάτιο; Γιατί οι πρώτες αναφορές συγκρούονται

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στις ιστορικές πηγές.

Ορισμένα σύγχρονα δημοσιεύματα ανέφεραν ότι στο δωμάτιο βρέθηκαν μπουκάλια αλκοόλ αλλά όχι εμφανής ποσότητα ναρκωτικών. Αντίθετα, μεταγενέστερες αναφορές που βασίζονται στον ιατροδικαστή Thomas Noguchi μιλούν για υποδερμική σύριγγα κοντά στο κρεβάτι και λευκή σκόνη σε δοχείο απορριμμάτων.[8] [6]

Ο Noguchi έγραψε αργότερα ότι στοιχεία σχετικά με τα ναρκωτικά είχαν απομακρυνθεί από κάποιον και στη συνέχεια επιστραφεί όταν έγινε σαφές ότι η νεκροψία θα αποκάλυπτε ούτως ή άλλως τη χρήση ουσίας. Επειδή αυτή η λεπτομέρεια προέρχεται από μεταγενέστερη αφήγηση και όχι από την πρώτη δημοσιογραφική εικόνα της σκηνής, πρέπει να παρουσιάζεται με αυτή την επιφύλαξη.

Σε κάθε περίπτωση, δεν χρειάζεται να στηρίξουμε την αιτία θανάτου πάνω στην ακριβή θέση ενός αντικειμένου μέσα στο δωμάτιο. Η τοξικολογία και η νεκροψία είναι το ουσιαστικό ιατρικό τεκμήριο.

Η θεωρία της «ασυνήθιστα ισχυρής» ηρωίνης

Μία από τις πιο γνωστές εξηγήσεις είναι ότι η Joplin προμηθεύτηκε ηρωίνη πολύ ισχυρότερη από αυτή που περίμενε. Ο John Byrne Cooke πίστευε ότι κάτι τέτοιο είχε συμβεί και μεταγενέστερες βιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι και άλλοι πελάτες του ίδιου προμηθευτή φέρεται να υπέστησαν υπερδοσολογία εκείνο το Σαββατοκύριακο.

Η θεωρία είναι εύλογη ως ιστορική εξήγηση για μια τυχαία υπερδοσολογία. Δεν είναι όμως το ίδιο με εργαστηριακή απόδειξη ότι η συγκεκριμένη δόση προήλθε από μία ταυτοποιημένη παρτίδα και ότι είχε μετρηθεί η συγκέντρωσή της.

Ο επίσημος ιατροδικαστικός φάκελος αποδεικνύει την οξεία δηλητηρίαση. Δεν αποδεικνύει την ιστορία της «ιδιαίτερα καθαρής παρτίδας».

Ατύχημα ή αυτοκτονία;

Η χρονική εγγύτητα με τον θάνατο του Jimi Hendrix, η ηλικία των 27 ετών και η δημόσια εικόνα της Joplin δημιούργησαν πολύ γρήγορα έναν μύθο αυτοκαταστροφής. Αυτός ο μύθος δεν πρέπει να αντικαθιστά την επίσημη αξιολόγηση.

Οι αρχές εξέτασαν την αιτία του θανάτου και οι πρώτες ειδήσεις περίμεναν την ολοκλήρωση των τοξικολογικών εξετάσεων. Η τελική ταξινόμηση ήταν accident, όχι suicide ή homicide.

Δεν έχει τεκμηριωθεί σημείωμα αυτοκτονίας. Παράλληλα, η συμπεριφορά της τις προηγούμενες ώρες περιλάμβανε σαφή επαγγελματικό σχεδιασμό για το επόμενο studio session. Αυτό δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τι αισθανόταν σε κάθε στιγμή, αλλά δεν παρέχει βάση για να ξαναχαρακτηρίσουμε έναν επίσημα τυχαίο θάνατο ως εσκεμμένη πράξη.

Το φωνητικό που δεν ηχογραφήθηκε ποτέ

Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου το μικρόφωνο στο Sunset Sound περίμενε μια φωνή που δεν θα έφτανε ποτέ.

Το «Buried Alive in the Blues» είχε ήδη την ορχηστρική του βάση. Αυτό που έλειπε ήταν το vocal της Janis. Μετά τον θάνατό της, το κομμάτι παρέμεινε instrumental στο τελικό album.

Η απουσία της φωνής είναι πραγματική, όχι καλλιτεχνικό τέχνασμα που σχεδιάστηκε από πριν.

Γι’ αυτό και το τραγούδι έχει αποκτήσει τόσο ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του δίσκου. Δεν είναι η «τελευταία ηχογράφηση της Janis». Είναι το τραγούδι που επρόκειτο να γίνει μία από τις επόμενες τελικές ηχογραφήσεις της και δεν έγινε ποτέ.[3]

Το Pearl μετά τον θάνατό της

Το Pearl κυκλοφόρησε μεταθανάτια στις 11 Ιανουαρίου 1971. Περιείχε τα «Move Over», «Cry Baby», «A Woman Left Lonely», «Half Moon», «Buried Alive in the Blues», «My Baby», «Me and Bobby McGee», «Mercedes Benz», «Trust Me» και «Get It While You Can».[4]

Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της Joplin ήρθε όταν δεν ήταν πια εκεί για να τη δει. Η δική της εκτέλεση του «Me and Bobby McGee» έγινε Νο 1 επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1971.[10]

Η ειρωνεία είναι δύσκολο να αγνοηθεί, αλλά δεν χρειάζεται να τη μετατρέψουμε σε μελόδραμα. Τη νύχτα της 3ης Οκτωβρίου δεν υπήρχε «μεταθανάτιο αριστούργημα». Υπήρχε ένας σχεδόν ολοκληρωμένος δίσκος, μια μπάντα που περίμενε άλλη μία ημέρα δουλειάς και μια τραγουδίστρια που είχε λόγο να πιστεύει ότι θα επέστρεφε στο studio.

Η αποχαιρετιστήρια γιορτή

Η Joplin είχε προβλέψει χρήματα στη διαθήκη της για μια γιορτή των φίλων της μετά τον θάνατό της. Στο Lion’s Share στο San Anselmo πραγματοποιήθηκε αργότερα μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων από τον κύκλο της. Στις προσκλήσεις εμφανιζόταν η χαρακτηριστική φράση «Drinks are on Pearl». Ένα από τα σωζόμενα προσκλητήρια παρουσιάστηκε δεκαετίες αργότερα στο Antiques Roadshow του PBS.[11]

Τι κυκλοφορεί λάθος για τις τελευταίες ώρες της Janis Joplin

• «Το Mercedes Benz ηχογραφήθηκε την ημέρα που πέθανε». Όχι. Η studio ηχογράφηση έγινε την 1η Οκτωβρίου 1970.
• «Το Buried Alive in the Blues ήταν η τελευταία της ηχογράφηση». Όχι. Η Joplin δεν πρόλαβε να ηχογραφήσει το vocal. Στις 3 Οκτωβρίου άκουσε το instrumental και το vocal session είχε προγραμματιστεί για την επόμενη ημέρα.
• «Το σώμα της βρέθηκε το επόμενο πρωί». Όχι. Δεν εμφανίστηκε στο studio κατά τη διάρκεια της Κυριακής και βρέθηκε από τον John Byrne Cooke το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου.
• «Γνωρίζουμε την ακριβή ώρα θανάτου». Όχι. Υπάρχουν εκτιμήσεις για τις πρώτες πρωινές ώρες, αλλά κανείς δεν παρατήρησε τη στιγμή του θανάτου.
• «Πέθανε στο Barney’s Beanery». Όχι. Το Barney’s ήταν μέρος της τελευταίας γνωστής εξόδου της. Πέθανε στο δωμάτιο 105 του Landmark Motor Hotel.
• «Το αλκοόλ ήταν η επίσημη αιτία μαζί με την ηρωίνη». Το επίσημο τελικό cause of death ήταν acute heroin-morphine intoxication due to injection of overdose. Αλκοόλ είχε ανιχνευθεί, αλλά δεν είναι έτσι διατυπωμένη η κύρια επίσημη αιτία.
• «Η νεκροψία έδειξε τραύματα από επίθεση». Όχι. Ο ιατροδικαστικός φάκελος αναφέρει ρητά ότι δεν υπήρχε ένδειξη σοβαρού τραύματος ή βίας.
• «Αποδείχθηκε ότι η δόση προερχόταν από ασυνήθιστα ισχυρή παρτίδα». Η θεωρία έχει ιστορική βάση σε μεταγενέστερες μαρτυρίες, αλλά δεν αποτελεί εργαστηριακά τεκμηριωμένο συμπέρασμα του coroner.
• «Αυτοκτόνησε». Ο θάνατός της ταξινομήθηκε επίσημα ως accident και δεν υπάρχει τεκμηριωμένο σημείωμα αυτοκτονίας.
• «Ήταν μόνη, εγκαταλειμμένη και δεν είχε σχέδια για το μέλλον». Αυτή είναι υπερβολικά απλουστευτική μεταγενέστερη αφήγηση. Είχε προγραμματισμένο vocal session και εργαζόταν ενεργά για την ολοκλήρωση του «Pearl».
• «Η φωνή της στο Buried Alive in the Blues αφαιρέθηκε μετά τον θάνατό της». Δεν είχε ηχογραφηθεί vocal. Το τραγούδι έμεινε instrumental επειδή πέθανε πριν από το προγραμματισμένο session.

Τι γνωρίζουμε και τι παραμένει αβέβαιο

Η τελευταία νύχτα της Janis Joplin έχει όλα τα στοιχεία που γεννούν μύθο: ένα studio λίγα τετράγωνα μακριά, ένα θρυλικό bar, μια πολύχρωμη Porsche στο parking, ένα μικρό δωμάτιο ξενοδοχείου και ένα τραγούδι που περίμενε τη φωνή της την επόμενη ημέρα.

Το πραγματικό χρονικό, όμως, είναι ισχυρότερο όταν δεν προσπαθούμε να το κάνουμε πιο δραματικό από όσο ήταν. Στις 3 Οκτωβρίου η Janis εργαζόταν ακόμη για το Pearl. Άκουσε ένα νέο track, είχε προγραμματισμένη συνέχεια για την Κυριακή, πέρασε αργότερα από το Barney’s Beanery και επέστρεψε στο ξενοδοχείο. Κάποια στιγμή μέσα στις πρώτες ώρες της 4ης Οκτωβρίου υπέστη τη θανατηφόρα υπερδοσολογία. Κατά τη διάρκεια της Κυριακής δεν εμφανίστηκε στο studio και το βράδυ η ανησυχία οδήγησε τον John Byrne Cooke στο δωμάτιο 105.

Δεν υπάρχει ανάγκη να εφεύρουμε ένα τελευταίο προαίσθημα ή μια μυστική απόφαση. Το στοιχείο που κάνει την ιστορία τόσο σκληρή είναι ακριβώς το αντίθετο: η επόμενη ημέρα ήταν ήδη προγραμματισμένη.

Το «Buried Alive in the Blues» έμεινε χωρίς τη φωνή της. Το Pearl κυκλοφόρησε χωρίς εκείνη. Και το «Me and Bobby McGee» έφτασε στην κορυφή όταν η τραγουδίστρια που το είχε ηχογραφήσει δεν ήταν πια εκεί για να δει την επιτυχία του.

Περισσότερα αντίστοιχα ερευνητικά άρθρα θα βρεις στα Γεγονότα και στην κατηγορία Τελευταίες στιγμές.

Συχνές ερωτήσεις