Το αεροπορικό δυστύχημα Lynyrd Skynyrd έγινε το βράδυ της 20ής Οκτωβρίου 1977, όταν ένα Convair CV-240 έμεινε από καύσιμα και έπεσε σε δασώδη βάλτο κοντά στο Gillsburg του Μισισιπή. Σκοτώθηκαν έξι άνθρωποι και 20 επέζησαν. Εδώ δείχνουμε τι έγινε ώρα με την ώρα και πώς έφτασαν οι διασώστες στους τραυματίες.

Αεροπορικό δυστύχημα Lynyrd Skynyrd: το βράδυ της 20ής Οκτωβρίου 1977

Το Convair είχε απογειωθεί από το Greenville της Νότιας Καρολίνας με προορισμό το Baton Rouge της Λουιζιάνας, όπου οι Lynyrd Skynyrd είχαν την επόμενη συναυλία της περιοδείας τους. Στο αεροπλάνο ήταν 26 άνθρωποι, 24 επιβάτες και δύο μέλη πληρώματος. Έξι από αυτούς δεν επέζησαν: τρία μέλη του συγκροτήματος, ο βοηθός διευθυντής περιοδείας και οι δύο πιλότοι.

Η αιτία, σύμφωνα με την αμερικανική Εθνική Επιτροπή Ασφάλειας Μεταφορών (NTSB), ήταν η εξάντληση των καυσίμων και η απώλεια ισχύος και στους δύο κινητήρες, εξαιτίας της απροσεξίας του πληρώματος. Λιγότερο γνωστό είναι τι ακολούθησε στο έδαφος: μια διάσωση μέσα στη νύχτα, με γεωργούς, εθελοντές πυροσβέστες και έναν νεαρό γιατρό, σε ένα σημείο όπου δεν έφταναν ούτε τα ασθενοφόρα. Θα δούμε και τα δύο αναλυτικά.

Η περιοδεία του Street Survivors

Το άλμπουμ Street Survivors είχε κυκλοφορήσει τρεις ημέρες νωρίτερα, γύρω στις 17 Οκτωβρίου 1977, και είχε ήδη γίνει χρυσό, σύμφωνα με το Rolling Stone. Την 19η Οκτωβρίου οι Lynyrd Skynyrd έπαιξαν στο Greenville Memorial Auditorium, κατά τη Wikipedia.

Το συγκρότημα είχε νοικιάσει το Convair για τρεις εβδομάδες, από τις 11 Οκτωβρίου ως τις 2 Νοεμβρίου, από την εταιρεία L&J Company του Addison του Τέξας, όπως γράφει η αναπαραγωγή του πορίσματος της NTSB που βρήκαμε online. Σύμφωνα με το Rolling Stone, σκόπευε να αγοράσει ένα Learjet. Ο Ronnie Van Zant είχε πει, κατά την ίδια πηγή: «Αν ο Κύριος θέλει να πεθάνεις σε αυτό το αεροπλάνο, όταν έρθει η ώρα σου, έρχεται η ώρα σου».

Το Rolling Stone αναφέρει επίσης ότι οι Aerosmith είχαν νοικιάσει για λίγο το ίδιο αεροσκάφος, αλλά κάποιος από το επιτελείο τους αμφισβήτησε την αξιοπλοΐα του και αποσύρθηκαν. Η Wikipedia παραθέτει από βιβλίο του 1997 έναν ισχυρότερο ισχυρισμό, ότι είδαν τους πιλότους να μοιράζονται ένα μπουκάλι ουίσκι. Οι τοξικολογικές εξετάσεις των δύο πιλότων δεν βρήκαν αλκοόλ ούτε ναρκωτικά.

Το αεροσκάφος: ένα Convair του 1948

Το αεροπλάνο ήταν ένα Convair 240 με νούμερο εγγραφής N55VM. Σύμφωνα με την αναπαραγωγή του πορίσματος, ήταν κατασκευής 1948 και παραδόθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1948 στην Western Airlines ως NC8401H. Η L&J Company το αγόρασε τον Απρίλιο του 1977. Είχε 29.013,6 ώρες πτήσης. Δεν είχε καταγραφέα δεδομένων πτήσης ούτε καταγραφέα φωνής θαλάμου, και δεν χρειαζόταν να έχει. Έτσι, το βασικό υλικό των ερευνητών για τα τελευταία λεπτά ήταν οι ηχογραφήσεις του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας.

Η σύμβαση ενοικίασης έκανε τους Lynyrd Skynyrd υπεύθυνους για τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς, ενώ οι πιλότοι εργάζονταν για τρίτη εταιρεία, την Falcon Aviation, κατά την ίδια αναπαραγωγή. Η NTSB έγραψε ότι οι διατάξεις του νόμου για τη διαφάνεια στις ενοικιάσεις δεν έδιναν στον ενοικιαστή σαφή εικόνα για το ποιος ήταν ο φορέας εκμετάλλευσης της πτήσης. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η αμερικανική αεροπορική αρχή (FAA) κίνησε νομική διαδικασία κατά της L&J για το ζήτημα.

Στις πηγές υπάρχουν μικρές διαφορές στον τύπο. Η NTSB και η Wikipedia γράφουν Convair 240, ενώ το Aviation Safety Network γράφει CV-300. Ένα δημοσίευμα του News4Jax γράφει ότι ήταν παλιό αεροπλάνο της Eastern Airlines, κάτι που δεν συμφωνεί με το ιστορικό της Western Airlines της NTSB.

Το πλήρωμα

Κυβερνήτης ήταν ο Walter W. McCreary, 34 ετών, με πτυχίο ATP και 6.801 ώρες πτήσης, από τις οποίες μόλις 68 σε Convair. Συγκυβερνήτης ήταν ο William J. Gray Jr., 32 ετών, με 2.362 ώρες συνολικά και 38 σε Convair, σύμφωνα με την ίδια αναπαραγωγή του πορίσματος. Με άλλα λόγια, το πλήρωμα είχε πολλές ώρες πτήσης, αλλά πολύ λίγη εμπειρία σε αυτό το συγκεκριμένο αεροπλάνο.

Η NTSB δεν βρήκε στοιχεία προϋπάρχοντος ιατρικού προβλήματος ούτε ίχνη ναρκωτικών, αλκοόλ ή αυξημένου μονοξειδίου του άνθρακα στο αίμα τους. Ο Gene Odom, που ήταν στο αεροπλάνο, έγραψε στο βιβλίο του ότι ο συγκυβερνήτης ήταν επηρεασμένος από κοκαΐνη. Το άρθρο του Vicksburg Daily News το χαρακτηρίζει αναπόδεικτο, γιατί οι εξετάσεις βγήκαν αρνητικές.

Οι προειδοποιήσεις των προηγούμενων ημερών

Δύο ημέρες νωρίτερα, στις 18 Οκτωβρίου, το αεροπλάνο είχε ήδη δείξει ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Gene Odom περιγράφει ότι μετά την απογείωση από το Lakeland της Φλόριντα «μακριές πορτοκαλί φλόγες έβγαιναν από τον κινητήρα» ενώ το αεροπλάνο συνέχιζε να ανεβαίνει, κατά το Rolling Stone. Οι πιλότοι είπαν ότι το αεροπλάνο ήταν εντάξει και ότι θα το έλεγχαν στο Baton Rouge.

Ο Kenneth Peden, μέλος του συνεργείου σκηνής, είπε μετά τη συντριβή στην εφημερίδα Enterprise-Journal του McComb ότι λίγο πριν την τελευταία πτήση «ο κινητήρας παραλίγο να πιάσει φωτιά» και ότι «η αναλογία καυσίμου ήταν λάθος». Ο Clayton Johnson, υπεύθυνος σκηνής, είπε ότι υπήρχε «πολλή δυσπιστία για εκείνο το αεροπλάνο από τότε που το νοικιάσαμε». Τα δύο αποσπάσματα προέρχονται από δημοσιεύματα της 24ης Οκτωβρίου 1977, όπως αναδημοσιεύονται σε σελίδα θαυμαστών.

Η NTSB επιβεβαιώνει το πρόβλημα. Ο δεξιός κινητήρας δούλευε με ελαττωματικό τρόπο για αρκετό διάστημα και οι πιλότοι τον είχαν ρυθμίσει σε «auto-rich» (πλούσιο μίγμα), ώστε να έχει αποδεκτή απόδοση σε αυτή και σε προηγούμενες πτήσεις. Το ακριβές ελάττωμα δεν εντοπίστηκε. Σύμφωνα με τη σελίδα της Cassie Gaines στη Wikipedia, εκείνη αρχικά αρνήθηκε να επιβιβαστεί λόγω μιας μικρής φωτιάς σε κινητήρα την προηγούμενη ημέρα και τελικά επιβιβάστηκε επειδή την έπεισε ο Ronnie Van Zant. Το άρθρο της Wikipedia για τη συντριβή γράφει πιο γενικά ότι φοβόταν να πετάξει με το Convair και προτιμούσε να ταξιδεύει με το φορτηγό του συγκροτήματος.

Η πτήση από το Greenville

Το αεροπλάνο απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Greenville στις 17:02 τοπική ώρα. Το σχέδιο πτήσης, που δηλώθηκε τηλεφωνικά, ήταν IFR (πτήση με όργανα) προς το Baton Rouge, με ύψος 12.000 ποδιών, εκτιμώμενη διάρκεια 2 ώρες και 43 λεπτά και δηλωμένα καύσιμα για 5 ώρες. Η διαδρομή περνούσε από την Ατλάντα, το La Grange της Τζόρτζιας, το Hattiesburg και το McComb του Μισισιπή. Το πλήρωμα έλαβε άδεια για 5.000 πόδια, μετά για 8.000, αλλά συνέχισε να ανεβαίνει ως τα 12.000 και η άδεια τροποποιήθηκε.

Ο καιρός ήταν καλός. Στο McComb στις 18:55 η ορατότητα ήταν 15 μίλια, ο άνεμος ήταν μηδενικός και ο ουρανός είχε αραιά σύννεφα.

Εδώ υπάρχει ένας υπολογισμός που αξίζει προσοχή. Η ώρα απογείωσης δίνεται ως «τοπική», και το Greenville βρίσκεται στην Ανατολική ζώνη ώρας, ενώ οι ώρες της εναέριας κυκλοφορίας και της συντριβής είναι σε Κεντρική ώρα. Το απόσπασμα που βρήκαμε δεν διευκρινίζει τη ζώνη. Αν η απογείωση ήταν 17:02 Ανατολική, το αεροπλάνο ήταν στον αέρα περίπου 2 ώρες και 50 λεπτά όταν έπεσε, δηλαδή σχεδόν όσο ο προγραμματισμένος χρόνος ολόκληρης της πτήσης. Με δηλωμένα καύσιμα πέντε ωρών, ήταν πολύ νωρίς για να στερέψουν. Είναι δικός μας υπολογισμός και όχι διατύπωση του πορίσματος.

Οι επικοινωνίες με το Houston Center

Οι ώρες που ακολουθούν προέρχονται από τις ηχογραφήσεις του κέντρου Houston Center, όπως τις παραθέτει μια μερική αναπαραγωγή του πορίσματος. Τα μηνύματα των πιλότων είναι στα αγγλικά.

• 18:39:50: Το κέντρο δίνει άδεια για κάθοδο στα 6.000 πόδια και οι πιλότοι επιβεβαιώνουν.
• Γύρω στις 18:42: Ο πιλότος ζητά κατευθύνσεις προς το McComb: «we’re low on fuel and we’re just about out of it». Ζητά καθοδήγηση «post haste», δηλαδή το συντομότερο.
• 18:42:55: Ο ελεγκτής δίνει πορεία 250 μοιρών. Το πλήρωμα επιβεβαιώνει τη στροφή μόλις στις 18:44:12.
• 18:44:34: Ο πιλότος λέει ότι «δεν δηλώνουμε έκτακτη ανάγκη» και ζητά να πλησιάσει το McComb όσο πιο ίσια γίνεται.
• 18:45:12: «Out of fuel!» Ο ελεγκτής ρωτά αν κατάλαβε σωστά. Ο πιλότος απαντά ότι «είναι μόνο ένδειξη».
• 18:45:47: Ο πιλότος λέει ότι βρίσκεται στα 4.500 πόδια. Είναι το τελευταίο μήνυμα που καταγράφηκε.
• 18:55:51: Άλλο αεροσκάφος αναφέρει ασθενές σήμα από τον πομπό έκτακτης ανάγκης (ELT).

«We’re low on fuel and we’re just about out of it.»

Το πλήρωμα δεν δήλωσε επίσημα έκτακτη ανάγκη και δεν εξήγησε τι ήταν «η ένδειξη» που ανέφερε. Το κέντρο προσπάθησε αρκετές φορές να τους καλέσει χωρίς απάντηση.

Τι βρήκαν οι ερευνητές για τα καύσιμα

Στις 18 Οκτωβρίου το αεροπλάνο είχε ανεφοδιαστεί στο Greenville με 400 γαλόνια βενζίνης 100 οκτανίων με χαμηλή περιεκτικότητα σε μόλυβδο. Η NTSB δεν βρήκε διαφορές ανάμεσα στα καύσιμα που προστέθηκαν και στις αποδείξεις. Μετά τη συντριβή οι δείκτες των δύο δεξαμενών έδειχναν άδειο και από τους δύο κινητήρες μαζεύτηκε μόλις ένα τέταρτο του γαλονιού καυσίμου. Τα πώματα των δεξαμενών ήταν στη θέση τους, δεν βρέθηκε διαρροή, και οι βαλβίδες crossfeed (διασύνδεσης δεξαμενών), ρίψης καυσίμου και επιλογής δεξαμενής ήταν κλειστές.

Ο Artimus Pyle είπε στον Howard Stern, κατά τη Wikipedia, ότι ο δείκτης καυσίμου ήταν γνωστό ότι δεν δούλευε σωστά και ότι οι πιλότοι δεν είχαν ελέγξει τις δεξαμενές με το χέρι. Είναι ισχυρισμός επιζώντα και όχι εύρημα της NTSB. Η NTSB κατέληξε ότι το πλήρωμα ήταν «είτε αμελές είτε αδαές» για την αυξημένη κατανάλωση, δεν παρακολούθησε επαρκώς τη ροή καυσίμου και τις ενδείξεις και δεν έλαβε τα σωστά μέτρα πριν από την πτήση.

Τα τελευταία δέκα λεπτά

Το αεροπλάνο συνέχισε χωρίς κινητήρες για περίπου δέκα λεπτά, από την τελευταία μετάδοση ως τη συντριβή. Σύμφωνα με το Rolling Stone, ο McCreary είπε στην καμπίνα: «Μείναμε από βενζίνη. Βάλτε το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και δεθείτε σφιχτά». Ο Artimus Pyle είπε ότι ο κυβερνήτης του ζήτησε να πάει πίσω και να δεθεί και ότι «έβλεπε τον θάνατο στα μάτια του άντρα». Σε συνέντευξή του, που παραθέτει το American Songwriter, λέει ότι ζήτησε από τους επιβάτες να σβήσουν τα τσιγάρα και τα φώτα και ότι ο Ronnie Van Zant του έσφιξε το χέρι και του χαμογέλασε, και ότι εκείνη ήταν η τελευταία φορά που τον είδε.

Σύμφωνα με τη Wikipedia, οι πιλότοι προσπάθησαν να προσγειωθούν σε ανοιχτό χωράφι περίπου 300 γιάρδες από το σημείο της συντριβής. Το αεροπλάνο όμως πέταξε ξυστά για περίπου 100 γιάρδες πάνω από τη γραμμή των δέντρων και χτύπησε ένα μεγάλο δέντρο. Η NTSB καταγράφει διαδρομή συντριμμιών μήκους 495 ποδιών προς τη μαγνητική κατεύθυνση 120 μοιρών, και ότι το αεροσκάφος καταστράφηκε χωρίς φωτιά. Ο Billy Powell περιέγραψε τον ήχο ως «σαν κάποιος να χτυπούσε την εξωτερική πλευρά του αεροπλάνου με εκατοντάδες ρόπαλα του μπέιζμπολ».

Ο χρόνος της συντριβής διαφέρει ανάλογα με την πηγή: 18:52 κατά τη Wikipedia και το catastrophic-events.com, γύρω στις 18:55 στην αναπαραγωγή του πορίσματος και «λίγο πριν τις 7» σε δημοσίευμα της εποχής. Η έλλειψη φωτιάς είχε δύο συνέπειες. Έσωσε ζωές, γιατί η NTSB έκρινε ότι το ατύχημα ήταν επιβιώσιμο για όσους ήταν στην καμπίνα. Στέρησε όμως από τους διασώστες τον καπνό και τη λάμψη που θα έδειχναν πού ήταν το αεροπλάνο.

Ο τόπος της συντριβής

Το αεροπλάνο έπεσε περίπου πέντε μίλια βορειοανατολικά του Gillsburg, σε πυκνό δάσος και βάλτο υψομέτρου 310 ποδιών, κατά την NTSB. Το χωριό Gillsburg ανήκει στην κομητεία Amite του Μισισιπή και ο Enterprise-Journal του McComb γράφει «κομητεία Amite», ενώ η πινακίδα του μνημείου καταχωρίζεται στο HMdb στην κομητεία Pike. Η απόσταση από το αεροδρόμιο McComb-Pike County δίνεται ως 8, 10 ή 17 μίλια, ανάλογα με την πηγή.

Το έδαφος δυσκόλευε τη διάσωση. Οι διασώστες έπρεπε να περάσουν ένα ρέμα πλάτους περίπου 20 ποδιών με νερό μέχρι τη μέση και να ανοίξουν δρόμο μέσα στη βλάστηση, όπως γράφει η Wikipedia. Ο Ted Jackson, που επισκέφθηκε αργότερα το σημείο, περιγράφει ότι το 1977 το έδαφος ήταν πιο υγρό και ότι έπρεπε να διασχίσουν μια λιμνούλα με μαύρο νερό.

Οι τρεις που βγήκαν από τα συντρίμμια για βοήθεια

Ο ντράμερ Artimus Pyle και δύο άλλοι επιζώντες, ο Kenneth Peden και ο Mark Frank, περπάτησαν μέσα στο σκοτάδι ανάμεσα από τον βάλτο. Πέρασαν ένα ρέμα και ένα συρματόπλεγμα και έφτασαν σε αγρόκτημα. Ο Pyle ήταν ο μόνος από τα μέλη της μπάντας που μπορούσε να περπατήσει, με αρκετά σπασμένα πλευρά.

Ο γαλακτοπαραγωγός Johnny Mote, 22 ετών, είχε ακούσει τον θόρυβο της συντριβής και φοβόταν ότι επρόκειτο για δραπέτες φυλακής. Οι εκδοχές για το όπλο διαφέρουν. Το Rolling Stone γράφει ότι ο Mote άρπαξε ένα κυνηγετικό τουφέκι .243, ενώ ο Peden λέει ότι πήρε κυνηγετικό όπλο και πυροβόλησε στον αέρα. Οι τρεις άντρες φώναξαν ότι είχαν επιβιβαστεί σε αεροπλάνο που έπεσε πέρα από τη βοσκή και τότε εκείνος κατάλαβε. Ο Mote οδήγησε μια φάλαγγα από φορτηγά και τετράτροχα προς το σημείο.

Η Brenda Martin, που ήταν τότε σύζυγος αγρότη και έγκυος, είπε στο The Citizen ότι ο άντρας της πυροβόλησε στον αέρα όταν είδε τρεις μακρυμάλληδες να τρέχουν στον δρόμο. Δεν προκύπτει από τις πηγές αν εννοεί τον ίδιο άνθρωπο. Ο Ted Jackson γράφει ότι η Brenda Martin κάλεσε βοήθεια. Σε ένα σημείο οι αφηγήσεις διαφωνούν ρητά: ο Pyle υποστηρίζει ότι ο αγρότης τον πυροβόλησε και τον τραυμάτισε, ο Mote το αρνείται πάντα. Το Vicksburg Daily News σημειώνει ότι σε βίντεο του 1979 ο Pyle, χωρίς μπλούζα, δεν δείχνει ίχνος τραύματος και ότι το 1996 τον πήρε τηλέφωνο για να τον ευχαριστήσει.

Η διάσωση, βήμα βήμα

Η πιο αναλυτική λίστα ονομάτων προέρχεται από την ιστοσελίδα του μνημείου, μια προωθητική πηγή που δεν έχει επαληθευτεί ανεξάρτητα. Η εικόνα συμπληρώνεται με τα δημοσιεύματα του Ted Jackson, του News4Jax και του The Citizen.

• Dwain Easley και Wayne Blades: Ο Easley, 26 ετών, έμενε περίπου 800 γιάρδες από το σημείο. Μαζί με τον Blades, που δούλευε σε χωράφι με σανό, πέρασαν το δάσος στο σούρουπο, μπήκαν στα συντρίμμια και έβγαζαν επιβάτες για αρκετές ώρες. «Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα ματωμένο χέρι να βγαίνει μέσα από τα σκουπίδια», είπε. Στο The Citizen λέει ότι κάθε φορά που έβγαζαν ένα σώμα, έβρισκαν άλλο από κάτω, και ότι έκοψε με σουγιά μια ζώνη που είχε κολλήσει.
• Gerald και Jamie Wall: Ο Gerald ήταν αστυνομικός (constable) της κομητείας Amite, βετεράνος του Βιετνάμ και διοικητής του λόχου 155th Headquarters Infantry Company της Εθνοφρουράς του Μισισιπή στο McComb. Ο αδελφός του Jamie, που κυνηγούσε με τόξο εκείνο το απόγευμα, ειδοποιήθηκε από την πυροσβεστική του Gillsburg και έφτασε μέσα σε λίγα λεπτά. Ήρθαν και τέσσερις ακόμη αδελφοί τους.
• Dennis Wilson: Ο αρχηγός της εθελοντικής πυροσβεστικής του Gillsburg κινητοποίησε εθελοντές και μετέφερε τρεις από τους νεκρούς στο νοσοκομείο του McComb με το GMC του 1977.
• Dr. Hank Lewis: Νεαρός γιατρός τραυμάτων με στρατιωτική εκπαίδευση. Ήρθε με το πρώτο ασθενοφόρο, έκανε διαλογή στο δάσος και συνέχισε τη θεραπεία στο νοσοκομείο. Ο Lewis θυμάται ότι σταμάτησε έναν άντρα που πήγε να ανάψει τσιγάρο κοντά στα συντρίμμια. Είπε και: «Κανείς που έφτασε ζωντανός στο έδαφος δεν πέθανε».
• Bobby «Governor» McDaniel: Μέλος της Πολιτικής Αεροπορικής Περιπολίας (Civil Air Patrol) με εκπαίδευση πρώτων βοηθειών, 22 ετών κατά το News4Jax και 21 κατά τον Ted Jackson. Άκουσε την είδηση στο CB, έφτασε στο δάσος περίπου μιάμιση ώρα μετά τη συντριβή και καθοδήγησε ένα ασθενοφόρο μέσα από ένα μονοπάτι. Τα ασθενοφόρα δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Κουβάλησε φορεία πάνω από το ρέμα προς ένα φορτηγό με δέματα σανού.

Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν με φορτηγά, φορεία και ασθενοφόρα. Μια ενότητα του μνημείου και το Citizen γράφουν ότι ένας διασώστης αναρωτήθηκε «τι κάνει μια παρέα χίπις σε αεροπλάνο, δεν φαίνεται να έχουν λεφτά για εισιτήριο». Ένα 15χρονο παιδί, θαυμαστής, φώναξε στους διασώστες: «Ξέρετε ποιοι ήταν σε αυτό το αεροπλάνο; Οι Lynyrd Skynyrd!».

Από ψηλά, ένα ελικόπτερο της Ακτοφυλακής ήταν πάνω από την περιοχή και ο προβολέας του φώτιζε τη σκηνή. Ο McDaniel είπε ότι «ακολουθήσαμε τα φώτα του ελικοπτέρου». Η Εθνοφρουρά βοήθησε και φύλαξε το σημείο για αρκετές ημέρες. Σύμφωνα με το The Citizen, η διάσωση κράτησε περίπου μέχρι τις 2 τα ξημερώματα. Η NTSB γράφει ότι έξι γιατροί και 20 νοσοκόμοι-τραυματιοφορείς περιέθαλψαν και σταθεροποίησαν τους τραυματίες κατά την εκκένωση και τη μεταφορά τους.

Τα νοσοκομεία και οι τραυματισμοί

Οι επιζώντες μεταφέρθηκαν στο Southwest Mississippi Regional Medical Center του McComb, όπου το λόμπι έγινε χώρος πρώτων βοηθειών, και από εκεί, μερικοί, σε νοσοκομεία του Jackson. Τα δημοσιεύματα του Enterprise-Journal της 24ης και 25ης Οκτωβρίου 1977 δίνουν την εξής εικόνα:

• McComb: Ο Leon Wilkeson ήταν σε εντατική και «πήγαινε καλύτερα». Παρέμεναν ακόμη εκεί ο Joe Osborne, ο Don Kretzschman, ο Kevin Elson, ο Ron Eckerman, ο Steve Lawler, ο Clayton Johnson, ο Craig Reed και ο James Bryce. Ο Mark Frank και ο Kenneth Peden πήραν εξιτήριο το Σαββατοκύριακο.
• Baptist Hospital, Jackson: Ο Gary Rossington σε εντατική, σταθερός. Ο Mark Howard, ο Bill Sykes και ο Billy Powell.
• University Medical Center, Jackson: Η Leslie Hawkins, ο Allen Collins, ο Gene Odom και ο Paul Welch, όλοι σταθεροί.

Για τους τραυματισμούς έχουμε αφηγήσεις και όχι ιατρικούς φακέλους. Ο Rossington είχε δύο σπασμένα χέρια, σπασμένο πόδι και τραύματα σε στομάχι και συκώτι, ο Collins ράγισε δύο σπονδύλους και η τομή στο δεξί χέρι παραλίγο να οδηγήσει σε ακρωτηριασμό, και ο Wilkeson είχε εσωτερικά τραύματα και σπασμένο αριστερό χέρι και πόδι, όλα κατά το Rolling Stone. Ο Odom είχε πεταχτεί από το αεροπλάνο και έσπασε τον αυχένα. Ο Powell είχε τραύματα στο πρόσωπο και στο πόδι, κατά τη Wikipedia, και ο Pyle σπασμένα πλευρά. Η Leslie Hawkins και ο Bill Sykes, τηλεοπτικός τεχνικός, βρέθηκαν ζωντανοί σε ένα δέντρο, με ένα βαρύ κομμάτι λαμαρίνας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους, γράφει το Rolling Stone.

Σύμφωνα με την NTSB, 20 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Οι περισσότεροι είχαν πολλαπλά κατάγματα και βαριές τομές. Τρεις είχαν μόνο μώλωπες και εκδορές, αλλά οι δύο από αυτούς νοσηλεύτηκαν πάνω από 48 ώρες και καταχωρίστηκαν ως βαριά τραυματίες. Η JoJo Billingsley, τραγουδίστρια της ομάδας, δεν ήταν στο αεροπλάνο, γιατί βρισκόταν υπό ιατρική φροντίδα στο Senatobia του Μισισιπή.

Οι έξι νεκροί

• Ronnie Van Zant, 29 ετών, τραγουδιστής και ιδρυτής του συγκροτήματος.
• Steve Gaines, 28 ετών, κιθαρίστας. Είχε ενταχθεί στο συγκρότημα το 1976.
• Cassie Gaines, 29 ετών, αδελφή του Steve και μία από τις Honkettes, τις τρεις τραγουδίστριες υποστήριξης.
• Dean Kilpatrick, βοηθός διευθυντή περιοδείας.
• Walter McCreary, 34 ετών, κυβερνήτης.
• William Gray Jr., 32 ετών, συγκυβερνήτης.

Για το πώς πέθαναν ο Van Zant και η Cassie Gaines υπάρχουν αντικρουόμενες αφηγήσεις. Η Wikipedia παραθέτει την εκδοχή του Billy Powell σε εκπομπή του VH1, ότι ο Van Zant δεν φορούσε ζώνη και πέθανε αμέσως όταν το κεφάλι του χτύπησε σε δέντρο. Ο Pyle και η χήρα του Van Zant, Judy Van Zant Jenness, αμφισβήτησαν στοιχεία αυτής της αφήγησης, και η Judy ανέβασε τις εκθέσεις νεκροψίας στο site του συγκροτήματος στις αρχές του 1998. Για την Cassie, η Wikipedia λέει ότι επέζησε από την αρχική πρόσκρουση και πέθανε από απώλεια αίματος ενώ οι διασώστες προσπαθούσαν να φτάσουν στο σημείο, και το Rolling Stone ότι «έζησε λίγο ακόμη». Ο Easley, που έβγαλε το σώμα της, είπε ότι την αναγνώρισε από τα μαλλιά και ότι «ήξερε ότι είχε φύγει». Η NTSB τη συμπεριλαμβάνει στους τέσσερις νεκρούς επιβάτες.

Σύμφωνα με τη Wikipedia, ο Van Zant θάφτηκε το 1977 στο Orange Park της Φλόριντα και ο Steve Gaines αποτεφρώθηκε, με τις στάχτες του θαμμένες στην ίδια περιοχή. Βάνδαλοι έσπασαν τους τάφους των δύο ανδρών στις 29 Ιουνίου 2000 και τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν. Γύρω στο 2012 η νέα θέση αποκαλύφθηκε κατά λάθος από μια αγγελία στο Craigslist, και το 2022 η χήρα του Van Zant ανακοίνωσε ότι ο τάφος του μετακινήθηκε σε νέο οικόπεδο.

Φήμες και ισχυρισμοί που δεν επιβεβαιώθηκαν

• Ναρκωτικά και χρήματα. Ο σερίφης της Amite, Norman Travis, είπε ότι οι φήμες για ναρκωτικά και χρήματα ήταν «όλες ψευδείς», και ο σερίφης της Pike, Robert «Tot» Lawson, ότι ήταν «απλώς φήμες». Ο Travis ανέφερε ωστόσο ότι «υπήρχαν πολλά χαρτονομίσματα σκορπισμένα εκείνο το βράδυ».
• Λεηλασία. Ο Gene Odom γράφει ότι του πήραν ρολόι, πορτοφόλι, δαχτυλίδι και χρήματα καθώς ήταν πεσμένος στο έδαφος. Ο διευθυντής περιοδείας Ron Eckerman ανέφερε ότι από το χαρτοφυλάκιό του έλειπαν 1.100 δολάρια. Ο Mike Kinnamon, επικεφαλής της ομάδας, ζήτησε να επιστραφούν αντικείμενα που πάρθηκαν από τα συντρίμμια.
• Οι πιλότοι ήταν μεθυσμένοι. Οι τοξικολογικές εξετάσεις βγήκαν αρνητικές.
• Θάνατος των Nazareth. Σύμφωνα με τη Wikipedia, το συνεργείο της μπάντας Nazareth ανακοίνωσε εσφαλμένα ότι τα μέλη της είχαν σκοτωθεί στη συντριβή. Ο Dan McCafferty είπε ότι στην επόμενη συναυλία τηλεφώνησε στη σύζυγό του και εκείνη «ξέσπασε σε κλάματα από ανακούφιση».

Το πόρισμα της NTSB

Η NTSB δημοσίευσε την έκθεση NTSB-AAR-78-06 στις 19 Ιουνίου 1978. Η πιθανή αιτία, όπως την παραθέτει το Aviation Safety Network, ήταν «η εξάντληση καυσίμων και η ολική απώλεια ισχύος και στους δύο κινητήρες, εξαιτίας της απροσεξίας του πληρώματος για την ποσότητα καυσίμου». Συντελεστικοί παράγοντες ήταν ο ανεπαρκής προγραμματισμός της πτήσης και η βλάβη αδιευκρίνιστης φύσης στον δεξιό κινητήρα, που αύξανε την κατανάλωση.

Η έκθεση έκρινε επίσης ότι ο κυβερνήτης δεν ήταν συνετός που συνέχισε την πτήση με γνωστή βλάβη κινητήρα και ότι το πλήρωμα δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα πριν από την πτήση και στη συντήρηση. Η δομή του αεροσκάφους και τα συστήματα ελέγχου δεν θεωρήθηκαν παράγοντας. Η NTSB έγραψε ότι το ατύχημα ήταν επιβιώσιμο για όσους ήταν στην καμπίνα, επειδή το κεντρικό τμήμα της άτρακτου δεν παραμορφώθηκε σοβαρά και δεν υπήρξε φωτιά. Ο θάλαμος των πιλότων καταστράφηκε.

Οι ερευνητές εξέτασαν και τα βοηθήματα πλοήγησης. Ο εντοπιστής (localizer) του McComb ήταν εκτός λειτουργίας εδώ και μήνες, κάτι που είχε ανακοινωθεί με NOTAM, και ο ραδιοφάρος του εξωτερικού δείκτη δεν δούλευε εκείνη την ώρα. Δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν αν ήταν αναμμένα τα φώτα του διαδρόμου. Ο διάδρομος 15/33 είχε μήκος 5.000 πόδια.

Μετά τη συντριβή

Το εξώφυλλο του Street Survivors, που έδειχνε τα μέλη της μπάντας μέσα σε φλόγες, αντικαταστάθηκε από την MCA με φωτογραφία της μπάντας σε μαύρο φόντο, κατά τη Wikipedia. Το Rolling Stone γράφει ότι έγινε κατόπιν αιτήματος της Teresa Gaines, χήρας του Steve. Το συγκρότημα έμεινε στην αδράνεια για μια δεκαετία και ξαναβγήκε το 1987, με τον Johnny Van Zant, αδελφό του Ronnie, στα φωνητικά. Οι Lynyrd Skynyrd μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 2006, κατά το Yahoo.

Στο νομικό πεδίο, ο Enterprise-Journal έγραφε στις 3 Νοεμβρίου 1977 ότι ετοιμάζονταν αγωγές και ότι οι όροι ασφάλισης της εταιρείας ενοικίασης ήταν υπό αμφισβήτηση. Το 2017 επιζώντες μέλη της μπάντας και οικογένειες θυμάτων μήνυσαν για να εμποδίσουν την ταινία Street Survivors: The True Story of the Lynyrd Skynyrd Plane Crash. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 18 Φεβρουαρίου 2020, στο Hollywood Reel Independent Film Festival.

Το μνημείο και ο τόπος σήμερα

Στις 20 Οκτωβρίου 2019 η Judy Van Zant αποκάλυψε μνημείο από μαύρο γρανίτη στο σημείο, κατά το News4Jax. Ζυγίζει περίπου εφτά τόνους, βρίσκεται στην άκρη του δρόμου περίπου 400 γιάρδες από το σημείο της συντριβής και έχει τρεις πλάκες: για το ιστορικό της συντριβής, για το συγκρότημα και για τη διάσωση. Ξεκίνησε ως ιδέα για μια πινακίδα στον δρόμο. Έγινε ένα GoFundMe και, κατά τον McDaniel, «οι θαυμαστές των Skynyrd ξύπνησαν».

Το HMdb δίνει τη διεύθυνση του μνημείου, Easley Road, μισό μίλι ανατολικά της πολιτειακής οδού 568. Το ίδιο το σημείο της συντριβής βρίσκεται σε ιδιωτική γη. Το 2015 ο Ted Jackson βρήκε πινακίδες απαγόρευσης εισόδου και μια οξιά στη δυτική όχθη του ρέματος, χαραγμένη με το όνομα του συγκροτήματος και την ημερομηνία «10/20/77». Θαυμαστές φέρνουν ακόμη ρόδα στο δέντρο και, όταν βρίσκουν κομμάτια του αεροπλάνου, τα επιστρέφουν εκεί που βρέθηκαν. Σύμφωνα με το The Citizen, ο Easley παραχώρησε τη γη στην οποία βρίσκεται σήμερα ο χώρος του φόρου τιμής.

Τι δεν γνωρίζουμε

Ο γενικός πυρήνας της ιστορίας είναι καλά τεκμηριωμένος. Μερικές λεπτομέρειες όμως διαφέρουν από πηγή σε πηγή:

• Η ακριβής ώρα της συντριβής, από 18:52 ως 18:55 Κεντρική ώρα.
• Η κομητεία του σημείου και η απόσταση από το αεροδρόμιο του McComb.
• Η φύση της βλάβης του δεξιού κινητήρα, που η NTSB δεν μπόρεσε να προσδιορίσει, και η ζώνη ώρας της απογείωσης.
• Το πώς πέθαναν ο Van Zant και η Cassie Gaines.
• Ποιος πυροβόλησε, με τι όπλο, και αν ο Pyle τραυματίστηκε από πυροβολισμό.
• Ποια ήταν η πρώτη αεροπορική εταιρεία του αεροσκάφους (Western ή Eastern) και αν ήταν CV-240 ή CV-300.
• Τι έκανε ο Dwain Easley πριν από τη συντριβή: ο ιστότοπος του μνημείου λέει ότι βρισκόταν κοντά, ενώ το The Citizen ότι τον ειδοποίησε τηλεφωνικά η θεία του.

Το πλήρες κείμενο της έκθεσης NTSB-AAR-78-06 δεν ήταν προσβάσιμο από εμάς. Τα στοιχεία της έκθεσης προέρχονται από μερική αναπαραγωγή της, από το Aviation Safety Network και από τη Wikipedia.

Τέσσερις παρανοήσεις για το δυστύχημα

• «Το αεροπλάνο εξερράγη». Δεν υπήρξε φωτιά και η NTSB έκρινε το ατύχημα επιβιώσιμο για όσους ήταν στην καμπίνα.
• «Έπεσε από βλάβη κινητήρα». Ο κινητήρας είχε πρόβλημα, αλλά η αιτία ήταν η έλλειψη καυσίμων από απροσεξία του πληρώματος.
• «Όλο το συγκρότημα πέθανε». Σκοτώθηκαν τρία μέλη και τρεις άλλοι. Οι υπόλοιποι επέζησαν, και το συγκρότημα επανήλθε το 1987.
• «Οι πιλότοι ήταν μεθυσμένοι». Οι εξετάσεις βγήκαν αρνητικές.

Λιγότερο γνωστά στοιχεία

• Ο κυβερνήτης είχε 6.801 ώρες πτήσης, αλλά μόνο 68 σε Convair.
• Ο πιλότος είπε στον ελεγκτή ότι «δεν δηλώνουμε έκτακτη ανάγκη», τρία λεπτά πριν πει ότι έμειναν από καύσιμα.
• Μέχρι να ακούσουν οι διασώστες το όνομα της μπάντας από ένα 15χρονο, πολλοί δεν ήξεραν ποιοι ήταν στο αεροπλάνο.
• Σύμφωνα με το Rolling Stone, τους διασώστες τούς οδήγησαν στο σημείο τα φώτα των ελικοπτέρων και οι φωνές των τραυματιών.

Χρονολόγιο

• 30/12/1948: Το αεροσκάφος παραδίδεται στην Western Airlines ως NC8401H.
• 04/1977: Η L&J Company το αγοράζει.
• 11/10/1977: Αρχίζει η ενοικίαση του αεροσκάφους από το συγκρότημα.
• 17/10/1977: Κυκλοφορεί το Street Survivors.
• 18/10/1977: Φλόγες από τον κινητήρα μετά την απογείωση από το Lakeland.
• 19/10/1977: Συναυλία στο Greenville Memorial Auditorium.
• 20/10/1977, 17:02: Απογείωση από το Greenville.
• 20/10/1977, περίπου 18:42: Ο πιλότος ζητά καθοδήγηση προς το McComb.
• 20/10/1977, 18:45: Τελευταίο μήνυμα προς το Houston Center.
• 20/10/1977, 18:52–18:55: Συντριβή κοντά στο Gillsburg.
• 20–21/10/1977: Διάσωση ως τις 2 τα ξημερώματα.
• 19/06/1978: Δημοσίευση του πορίσματος NTSB-AAR-78-06.
• 1987: Το συγκρότημα επανασυστήνεται με τον Johnny Van Zant.
• 2006: Μπαίνει στο Rock and Roll Hall of Fame.
• 20/10/2019: Αποκαλύπτεται το μνημείο στο σημείο.

Αν θες να διαβάσεις για άλλες περιπτώσεις, δες τα δυστυχήματα, τους τραγικούς θανάτους, τους τραγουδιστές και τους διάσημους που πέθαναν ανά έτος.

Συχνές ερωτήσεις